Zondag ging ik naar Marchiennes in het Departement Nord in Frankrijk voor een wandeling van 21,5 km. Het eerste deel ging door het prachtige bos van Marchiennes. Net als vorige week waren ook hier schoten te horen maar joggers, ruiters, MTB'ers en andere wandelaars waren er in overvloed. Enkele bordjes toonden aan dat er 'chasse en cours' was en een verwittiging 'soyez prudence' toonde aan dat het bos geen verboden gebied was. Na enkele kilometers kwam ik een jager op wacht tegen en 'dans mon meilleur francais' vroeg ik hem of ik mijn route op de GR 121 kon vervolgen. Hij vertelde me dat er gejaagd werd op gevogelte en dat er niet geschoten werd met hagel maar raadde me toch aan om een kleine omweg te maken. Deze route trok kronkelend door het bos dat nog steeds prachtige herfstkleuren vertoonde door de vele varens.

Klik op de foto voor de volledige reeks

Na het bos gaan we naar Tilloy-lez-Marchiennes en vervolgens stappen we over een kasseistrook (secteur pavé de Tilloy) uit de wielerklassieker Parijs-Roubaix richting het dorpje Warlaing. In Warlaing steken we de Scarpe over en na nog een klein stukje verhard trekken we terug de natuur in. We krijgen zicht op het uitgestrekte Forêt domaniale de Raismes-Saint-Amand-Wallers, Het bos van Wallers-Arenberg is er een onderdeel van. Ook hier is er terug jacht maar gelukkig kun je hier overal doorstappen. Langs onverharde paden gaat het verder naar Wandignies-Hamage. De zon is er ondertussen doorgekomen en het is zalig stappen. Plots word ik opgeschrikt door een schot dat wel van heel dichtbij kwam maar de jagers zitten blijkbaar goed verscholen. Snel stappen we verder en we komen terecht op de oude spoorlijn van Orchies naar Denain. We verlaten deze aan de Scarpe en volgen de oever tot in Marchiennes. Een mooie wandeling (***) vooral in het bos van Marchiennes maar ik vind de vorige wandeling toch beter.

West-Vlaanderen is niet gekend voor zijn immense bossen maar in het Brugse Ommeland zijn er nog heel wat bossen te vinden. Deze dagstapper (22,2 km) verkent de omgeving van Beernem met het Bulskampveld, de Vagevuurbossen en de Vorte Bossen. De GR 129 volgt er een prachtig parcours van het éne bos naar het andere. Het vertrekpunt is aan de cafetaria van het provinciaal domein Bulskampveld. Je krijgt een prachtig zicht op het kasteel Lippensgoed  en dan trek je definitief de bossen in. Die zijn op hun mooist nu met hun herfstkleuren in alle tinten. Plots word ik opgeschrikt door schoten. Lap, jagers, ik zie mijn wandeling al in het water vallen. Voorlopig zie ik geen verbodtekens en loop ik door. Gelukkig maar, want jagers ben ik niet tegengekomen. Ook later op de wandeling hoorde ik nog af en toe schoten maar blijkbaar was het altijd in privébos. Na het Bulskampveld brengt de GR 129 je in de Vagevuurbossen. Hier kun je kiezen voor een kortere variant of een lange variant op de GR 129. Ik kies de korte variant omdat ik de GR 129 zeker nog wil stappen en er toch nog een paar stukjes een verrassing moeten blijven en zo ontdek ik nu een ander mooi pad. Deze bossen zijn open van karakter met af en toe weiden en plekken met heideherstel. Dat het herfst is, merk je ook aan de vele paddestoelen. Verschillende soorten kom ik tegen waaronder de gekende vliegenzwam.

Geniet mee van de herfstsfeer door op de foto te klikken

Na de Vagevuurbossen en het natuurreservaat de Gulke Putten gaat het nu richting Doomkerke waar je een mooi, landelijk zicht krijgt op de kerktoren. Je krijgt hier voor de eerste keer asfalt onder de voeten. Er volgt een stuk door een privé-bos voor het naar de Vorte Bossen gaat. De zon komt heel even piepen maar echt overtuigend is ze niet. Kronkelend gaat het door de Vorte Bossen waar ze druk aan het kappen zijn. Na de Vorte bossen is het voorlopig gedaan met de bossen en de GR 129. We volgen nu een lange asfaltweg terug richting Bulskampveld. Na een ommetje door het Psychiatrisch Instituut Sint-Amandus belanden we terug op de GR 129 die ons terug naar de parking brengt. In Sint-Amandus klopt de routebeschrijving niet meer. Er staat nl. een nieuw gebouw. Het beste is om na het fietspad links af te slaan (langs het nieuw gebouw, dus). Je passeert het 'Villaatje' en slaat rechts af. Links is een gebouw en rechts een parking. Na de parking ga je rechts en op je linkerhand vind je een na ca. 5 meter een smal paadje met terug de wegwijzer van het bospad. Vanaf hier kun je de routebeschrijving terug volgen. Dit was een mooie wandeling (****) met een prachtige herfstdecor over veel onverharde paden en door de zeldzame bossen in West-Vlaanderen.

Dit weekend stond wandeling nr. 14 uit de Dagstappergids Antwerpen met start te Geel op het programma. Er is een aanlooproute vanuit het station (GR 561 variante) maar als je met de auto komt, is het beter om aan de Sint-Dimpnakerk te Geel te starten. Tot aan de N71 (bij het verlaten van de streek-GR Mol-om, bij punt 6) stelt de route echt niets voor en is het vooral huizen kijken en dit dus 9,5 km lang. Daarbij moest je nog regelmatig in de berm om uit te wijken voor auto's. Gelukkig keerde daarna het tij. Eerst ging het naar de Belse bossen met zijn grote zandduin en pikten we de GR 561 op. Via onverharde zandwegen en paadjes kwamen we aan de Grote Nete die we al snel terug verlieten. Maar na een passage door een typisch Kempens dennenbos ontmoeten we terug de Grote Nete die onze metgezel bleef tot aan de N126. Dan was het gedaan met de natuur en volgde terug een mindere uitlooproute naar het station. Dit was dus de minste dagstapperwandeling tot nu toe (**). Als ik het kaartje bekijk, zijn er waarschijnlijk betere mogelijkheden.

Klik op de foto voor de volledige reeks

1,5 maand geleden eindigden we aan het station van Angleur. Zondag stonden we er terug voor de tweede etappe op de GR 57 tot Esneux (16,3 km). Om terug te keren naar de auto namen we in Esneux de trein terug naar Angleur. Het weer in Gent was veelbelovend maar 20 km voor Luik belanden we in een dikke mist en pas om 13.00u brak de zon erdoor. Na het kasteel Nagelmackers en de kapel Notre-Dame de Bonsecours in Angleur gaat het het bos in en nemen we een steil, klimmend pad in het domein Sart-Tilman. We blijven nu een hele tijd in het bos met zijn herfstkleuren en -geuren. We passeren langs de heide van Streupas, een gebied waarbij de heide terug hersteld wordt maar de mist beperkte het zicht. Dit gebeurde ook op een uitzichtpunt op de Ourthe. Na een mooie wandeling door het bos komen we aan de campus van de Universiteit Luik (je merkt hier trouwens niet veel van en blijft in het bos lopen) waar verschillende beeldhouwwerken in openlucht tentoongesteld worden. Na de campus Lichamelijke Opvoeding gaan we nu richting een golfterrein. Ondertussen is de mist helemaal opgetrokken en schijnt een aangenaam zonnetje. Voorbij de hoeve van Famelette en hoeve van Nomont volgt een prachtig gedeelte. We lopen op een rotsige heuvelkam met links diep beneden ons de Ourthe. Even verder komen we aan het uitzichtpunt Roche aux Faucons en hebben we een prachtig zicht op de meanderende Ourthe (Lus van Fêchereux). We zien in de verte ons eindpunt Esneux liggen.

Klik op de foto voor de volledige reeks

Maar eerst moeten we afdalen naar de Ourthe, dit via een lange afdaling die af en toe steil is. We bereiken de rivier aan de hoeve van Rosière en we krijgen gezelschap van de GR 576 (Luikse Condroz). Er volgt een aangenaam pad langs de Ourthe. Eenmaal aan de drukkere N638 is het gedaan met de rust en we volgen deze baan richting Esneux. Aan het park Du Mary verlaat de GR 57 ons en wij stappen nog een 1 kilometertje verder naar het station van Esneux. Dit was een heel mooie etappe (****) die bijna volledig door het bos loopt. Een aanrader dus in de herfst. Het hoogtepunt is het uitzichtpunt op de Ourthe bij de Roche aux Faucons. Bij deze etappe merkte ik ook meteen het verschil met wandelen in Vlaanderen. Behalve het laatste stuk langs de N638 is de route volledig verkeersvrij en bijna volledig onverhard.