wandelen in België

Als inwoner van Gent kon ik niet ontbreken op het lichtfestival. Vorig jaar was het de moeite dus dit jaar waren we terug vol verwachtingen. We hebben het weekend vermeden en op donderdag en vrijdag was het aangenaam druk. Je volgt een parcours van ongeveer 4 km door het historische centrum van Gent en passeert daarbij verschillende lichtkunstwerken van internationale kunstenaars. Meer informatie over dit festival en de kunstwerken vind je terug op www.lichtfestival.be. Wandel mee langs het parcours door op onderstaande foto te klikken.

De winter leek me ideaal om een GR-route te stappen want je kan zelf je afstand bepalen. Maar het slechte weer zorgde ervoor dat pas dit weekend de eerste etappe gedaan werd. De keuze viel op de GR 131 (beter gekend als de GR 130). Waarom deze route die één van de minst populaire routes uit het GR-aanbod is? Bij de opruimactie van de GR-winkel heb ik me deze topogids aangeschaft naast enkele andere. De GR is ook dicht in de buurt en als ik de route bekijk, loopt ze door gebied waar ik nog niet veel gewandeld heb. Misschien is dit ook niet echt een goed teken maar zo ontdek ik terug onbekende stukken van Vlaanderen. De topogids is van 1992, dus zijn er ondertussen al enkele routewijzigingen gebeurt die teruggevonden kunnen worden op de website van grote routepaden. Vroeger had de GR 130 Stavele als eindpunt. Nu deze route verandert naar de GR 131 loopt de route kort na Diksmuide via Ieper naar het provinciaal domein Palingbeek. Wij zullen naar het nieuwe eindpunt stappen.

De GR 131 start aan de grens van Nederland op de drukke N410 waar de GR 5A Noord de weg oversteekt en er een wandelboom voorzien is. We moeten een tijdje deze weg volgen en steken achtereenvolgens het Leopoldkanaal en het Schipdonkkanaal over. We dalen via de trapjes af en stappen een kort stukje langs het Schipdonkkanaal. Na een stukje op rustige, landelijke wegen krijgen we de eerste openbare wegel 'Lange Planke' onder de voeten geschoven. Deze brengt ons naar de N49 waar er gelukkig lichten zijn om deze drukke expressweg over te steken. Al snel volgt de volgende wegel: de Akkerwegel. Ik pik hier mijn tweede geocache op en heb meteen al een belangrijke les geleerd: in het vervolg een balpen meenemen. Deze mooie wegel brengt ons langs het kasteel van Rezinge en langs het gemeentelijk wandelbos.

Klik op de foto voor de volledige reeks

Na het oversteken van de N9 komen we aan de Hertecamp Boschwegel die tussen de weiden kronkelt. Bij de eerste kruising na deze wegel krijgen we onze eerste kleine routewijziging naar de Bogaardestraat. De GR 131 brengt ons over de laatste wegel (Oude Burkelweg) van Maldegem naar het gehucht Burkel. Na dit gehuchtje brengt een veldweg ons richting het Kallekensbos. Er volgt nu een grotere routewijziging aan de eerste kruising met de Van Strydoncklaan. De GR slaat links af ipv. rechtdoor en daarbij moet je het bordje 'privaat' negeren. De veldweg brengt je tot aan een slagboom waar terug een verbodsteken staat. We negeren het ook en kronkelen langs het Kallekensbos en een jachthuisje. Na een laatste slagboom lopen we langs het bos en krijgen terug asfalt onder de voeten. Waar de eerste weg van links komt, krijgen we een kort stukje gezelschap van de streek-GR Uilenspiegel door een mooie dreef tot we de provinciegrens tussen Oost- en West-Vlaanderen bereiken. We volgen nog even een rustige weg tot we definitief West-Vlaanderen instappen en de N337 bereiken, ons eindpunt thv. Knesselare. Voor mij krijgt deze etappe ***. Het landschap bestaat vnl. uit weiden en akkers en veel bomenrijen. Een verrassing waren toch de verschillende onverharde buurtwegen in deze etappe.  

Eerst en vooral een fantastisch 2012 met veel wandelplezier gewenst!!! Ik keer wel nog even terug naar 2011 voor een kort verslagje van de laatste wandeling van 2012. Deze keer gingen we naar Ingooigem en starten we aan het geboortehuis van Stijn Streuvels. Dit is ingericht als museum maar nu tijdelijk gesloten wegens renovatiewerken. De wandeling is 6,4 km lang en loopt over heel wat veldwegen en tegelpaden. Je krijgt zicht op Tiegem, de Scheldevallei en de Kluisberg en stapt langs de Bergmolen en het Sint-Arnolduspark. Via een mooi valleitje krijg je zicht op het vlakke West-Vlaanderen en daarna gaat het langs het Schernaaihof naar de kerk van Ingooigem waar zich een monument bevindt voor Stijn Streuvels. Nog even langs de drukke weg en je staat terug aan het Lijsternest. Een korte maar mooie wandeling (****).

Klik op de foto voor de volledige reeks

De winter is de tijd voor kortere wandelingen. Naast mijn dagstappergidsen heb ik nog een 4-tal andere wandelgidsen liggen waaronder 'Op stap langs historische slagvelden' van Lannoo's dicht-bij-huisgidsen. We kozen wandeling nr. 3 die start in Gavere en de veldslag tussen de Gentenaren en het leger van de Bourgondische hertog Filips de Goede op 23 juli 1453 ter herinnering brengt. Deze slag is het bloedige orgelpunt tussen een jarenlange ruzie tussen de stad Gent(toen de machtigste stad van Vlaanderen) en haar leenheer Filips de Goede. De verschillende dominantiepogingen van Filips lukten niet en de Gentenaren realiseerden zich dat het vroeg of laat tot een krachtpoging zou komen. Daarom bezetten ze oa. het kasteel van Gavere met een vijftigtal Gentenaren en 16 Engelse huurlingen onder leiding van kapitein John Fox. De hertog marcheerde met 30000 soldaten naar de burcht en sloeg op 16 juli 1453 hun kamp op. John Fox had ondertussen in het geheim contact gezocht met de Bourgondiërs voor lijfsbehoud en stemde ermee in om de Gentenaren in de val te lokken. Op 23 juli vertrok een leger van 25000 Gentenaren naar Gavere om het garnizoen te versterken. Ze wisten niet dat de burcht reeds was ingenomen en toen ze John Fox zagen overlopen, wisten ze dat ze in de val waren gelokt. En het noodlot bleef hen achtervolgen. Toen er paniek ontstond in de Gentse rangen door een vuurgenster op hun eigen buskruitvoorraad, stormden de Bourgondiërs vooruit en sloegen iedereen neer. De meeste vluchtenden werden genadeloos afgemaakt of verdronken in de Schelde. De dag nadien werden strenge vredesvoorwaarden opgelegd aan de stad Gent. Volgens de wandelgids moesten de Gentenaren in hun hemd en met een strop rond hun hals voor de Bourgondiërs verschenen en vandaar komt de naam 'Stroppendragers'. Nu blijkt dit verhaal niet te kloppen (zie commentaar Guy en na het checken van internet) en zou de naam Stroppendragers komen door de vernedering van Keizer Karel in 1539.

Klik op de foto voor de volledige reeks

Wij vertrekken op de Markt van Gavere en verlaten Gavere via de Sint-Rochuswegel. Bij het verlaten van de bebouwde kom wordt hij onverhard en brengt ons tot aan de oude molen in Semmerzake. We krijgen zicht op de witte bol van het Air Traffic Control Centre van Semmerzake van het leger die het luchtruim controleert. In Semmerzake op het kerkhof staat een monumentje ter herinnering van de Slag van Gavere.  We dalen uiteindelijk af in de Scheldevallei en komen zo op het slagveld. Informatie over de veldslag kun je terugvinden op een bord. Een mooie veldweg brengt ons naar het jaagpad langs de Schelde dat ons terug naar Gavere leidt. We passeren een monument aan de brug over de Schelde dat slechts een herinnering is aan de vroegere waterburcht. Via het jaagpad stappen we langs het gemeentelijk sportcomplex en uiteindelijk keren we langs de visvijver en de Sportdreef terug naar de markt van Gavere waar Valeir van de Moart ons een laatste maal herinnert aan de gesneuvelden van de veldslag. Een boeiende tocht (***) dat bijna volledig verkeersvrij is en over een groot deel over onverharde wegen gaat. 

Deze keer geen dagstapperwandeling maar een provinciale wandelroute in Oost-Vlaanderen nl. de Keigatbosroute van 10 km. Informatie  + kaartje vind je hier terug. De route vertrekt aan café 'De Kastelein' in de Kasteeldreef te Oostwinkel en er volgt een wat overbodig lusje tot aan de drukkere Kruipuitstraat. Daar moet je naar links en dan de eerste straat rechts nemen. Er stond hier geen routebordje maar het kaartje is duidelijk. Je volgt een kaarsrechte betonweg om uiteindelijk een grindweg naar het Keigatbos in te slaan. Een korte wandeling heeft het voordeel dat je meer tijd kunt nemen om te fotograferen en door het lage zonlicht krijg je een mooie lichtinval en zonneharpen te zien in het bos. Ik heb dan ook de tijd genomen om deze proberen te fotograferen. Na dit mooie stukje en het veldkruis (teruggaand tot de 13e eeuw) krijg je weer beton onder de voeten en volgt terug een wat minder lusje. Na dit lusje trek je terug het Keigatbos in en volgt terug een mooi stuk door het bos. We volgen hier een heel klein stukje de streek-GR Uilenspiegel. Waar de streek-GR rechtdoor gaat bij het verlaten van het bos slaan wij links af en via alweer beton keren we terug naar Oostwinkel. De schemering begint te vallen en dat levert nog wat sfeervolle foto's op. Geen hoogvlieger deze wandeling maar de stukjes in het bos zijn zeker de moeite dus voor mij *** waard (neigend naar **).

Het weerbericht beloofde een mooie, zonnige herfstdag op Wapenstilstand nadat het ochtendgrijs weggetrokken was. Dit kon op sommige plaatsen hardnekkig zijn en helaas was het ochtendgrijs in Heuvelland heel hardnekkig want de zon hebben we zelfs niet gezien en van de beloofde panorama's kwam ook niets in huis. We hadden er nochtans veel zin in in dagstapper nr. 11 (23,1 km zonder lus op de Katsberg) uit de dagstappergids West-Vlaanderen. De wandeling start op de Rodeberg aan de Lijstermolen. Door de dichte mist vinden we die niet en rijden we al terug de Rodeberg af. We keren terug en vinden via de wit-rode streepjes van de GR 5A Zuid uiteindelijk de parking. Eénmaal uit de auto is het heel fris en ik beklaag het me dat ik mijn sjaal en handschoenen niet bij heb. We volgen onmiddellijk de GR 5A Zuid richting Westouter. We trekken het Hellegatbos in en dalen af. De mist heeft hier wel zijn charmes. Beneden moeten we over een plankenpad. Dit is heel glad en bemost en uiteindelijk loop je beter ernaast dan erop om een slippartij te voorkomen. Uiteindelijk verlaten we het Hellegatbos en de Rodeberg om richting Westouter te stappen. We passeren het natuurreservaat De Sulferberg en lopen langs de Sulferbergbeek op een mooi pad. We belanden in Westouter dat we al even snel verlaten. We stappen naar Boeschepe en enkele mooie veldwegen brengen ons in dit Franse dorpje. Onderweg worden we beloond met prachtige panorama's op de verschillende bergen van Heuvelland volgens de wandelgids. Die zullen voor later zijn als ik ooit eens de GR 5A stap. In Boeschepe passeren we de Ondankmolen en pikken de GR 128 op die ons via de Boeschepeberg naar de Katsberg brengt. Ook hier is er niets te zien door de mist en het lusje rond de Katsberg laten we dan ook voor wat het is. We liepen de hele tijd over redelijk vlak terrein maar vanaf de Boeschepeberg gaat het op en neer. De volgende berg is de Kokereelberg en dan de Zwarteberg die we beklimmen via een stenig pad. Boven op de Zwarteberg stappen we het Parc Départemental Marguerite Yourcenar in. We passeren de Villa Mont-Noir, nu een residentie voor Europese schrijvers die zich enkele maanden aan hun literaire creatie willen wijden. Het park is prachtig en langs een Brits-Frans kerkhof verlaten we de Zwarteberg. We zien de Rodeberg al liggen maar doen nog een klein lusje in de Douvevallei vooraleer definitief naar het eindpunt terug te keren. De mist is opgetrokken en nu zien we de Lijstermolen staan. We warmen even op in brasserie-restaurant 'De Nachtegaal' vooaleer terug te keren. De wandeling was de moeite en is zeker **** waard bij zonnig weer.

klik op de foto voor de volledige reeks

Kenmerken:

• 23,1 km (25,7 km met lusje rond Katsberg)
• startplaats: Lijstermolen op de Rodeberg)
• Bron: Dagstappergids West-Vlaanderen (Lannoo)
• niet toegankelijk voor buggy's
• aard van de wegen: boswegen, veldwegen, smalle paden en rustige asfaltwegen
• **** (bij zonnig weer)

De laatste dag van dit prachtig wandelweekend is een mooie afsluiter. We vertrekken aan de B&B en dalen af naar de Aisne. Al snel winnen we terug hoogte en lopen we parallel aan het riviertje door een bos. Uiteindelijk dalen we terug en steken de Aisne over aan een oude watermolen. In het volgende stuk moet je de weg Pont d'Erezée-Eveux, Pont d'Erezée-Barvaux en Pont d'Erezée-Hotton oversteken. Na deze drukkere passage stijgen we via een bos naar het hoger gelegen deel van het dorpje Fisenne. We verlaten dit dorpje via het prachtige bos Herboufa. Dit is echt een heel mooi stuk door de prachtige herfstkleuren. Na het bos komen we in het dorpje Soy waar vooral de kapellen en de kasteelhoeve opvallen. Voorbij dit dorpje duiken we het bos in tot in Hotton. Uiteindelijk komen we aan een camping in de vallei van de Isbelle en stijgen we tot de N807. We kruisen die en lopen parallel aan de drukkere weg door een stukje bos om dezelfde N807 terug over te steken. Ik hoorde al de hele tijd schoten in de verte en aan de overkant vond ik een verbodsteken van de jacht terug maar het bleek om een datum van oktober te gaan. Gelukkig maar. Je loopt nu door een dicht bos tot boven de rotsen van Rénissart. Via een steile afdaling kom je onderaan deze rotsen gekend bij rotsklimmers. Ook nu was er het heel druk. Je moet het toch maar durven om bijna loodrechte wanden te beklimmen. Even later sta je aan de brug over de Ourthe en de kerk van Hotton, eindpunt van deze etappe na 13,3 km. Deze etappe was de minste van de drie (iets minder afwisseling en af en toe in de buurt van drukke wegen) en krijgt dus *** sterren.

Klik op de foto voor de volledige reeks

De spieren zijn wat stram na de eerste wandeldag maar het zonnetje schijnt en we hebben de hele dag voor deze etappe. Een vriendelijke B&B-medegast brengt ons naar het station van Barvaux en we keren te voet terug naar onze B&B die pal op de GR 57 route ligt. We moeten even langs een asfaltweg stappen tot het domein van Hotemme waar we een stijgende weg met stenen moeten nemen richting Wéris. Boven komen we op een uitgestrekt plateau met mooie zichten. Er vertrekt hier ook een variante waarbij je langs de vele menhirs passeert. Ik heb deze variante en het volgende stukje van de GR 57 reeds gestapt in 2008. Verslagje en foto's vind je hier. We passeren het gehuchtje Morville en stijgen dan naar 'Le lit du diable' en 'Pierre Haina'. Voor deze laatste moet je kort maar steil klimmen maar boven word je beloond met een mooi uitzicht op de Famenne. We dalen terug af naar een veldweg en stappen naar Wéris. Dit dorpje staat bekend als één van de mooiste dorpen van Wallonië en het heeft inderdaad iets gezellig. Na het verlaten van Wéris stijgen we naar het hoogste punt van deze etappe op 385 m. We wandelen in een beukenbos en het is er zalig wandelen tussen prachtige herfstkleuren. Bij het verlaten van het bos krijgen we zicht op de Aisnevallei en dalen we af tot de Aisne in het gehuchtje Eveux. Het nadeel van een vallei is, is dat je er ook weer uit moet. De volgende beklimming is dan ook de lastigste van deze '3-daagse'. Boven stappen we naar Oster en verder naar Erezée. Dit was een prachtige en afwisselende etappe en krijgt dan ook zeker **** sterren.

Klik op de foto voor de volledige reeks

We konden geen beter weekend gekozen hebben om verder op de GR 57 te stappen. Het was zalig herfstweer en de bomen waren op hun mooist. Via de handige link op de website van De wandelaar leek het erop dat we ook geen jagers gingen tegenkomen dus boekten we een gastenkamer in een B&B in Erezée. Bij de vorige etappe zijn we door de regen vroeger gestopt en stapten we rechstreeks naar het station van Bomal. Nu komt dit extra lusje van 4,5 km erbij. Wij parkeren de auto in Barvaux en nemen de trein naer Bomal. Vanaf het station van Bomal moet je eerst nog een stuk de N807 vooraleer je de GR 57 oppikt thv. Juzaine. We lopen in de vallei van de Aisne maar verlaten die al snel  met een pittige beklimming. Er volgt een lusje door een bosnatuurreservaat en we krijgen zicht op Barvaux, ons eindpunt. Uiteindelijk daal je terug af naar Bomal en gaat het terug naar het station. We volgen terug even de N807 en klimmen dan de Ourthevallei uit en krijgen een mooi zicht op de Ourthe- en Aisnevallei te Bomal. Dwars door een veld gaat het naar de baan N831 die we oversteken en er volgt een mooi pad tot in Warre. In Warre missen we een afslag en uiteindelijk komen we via een rustig asfaltwegje in Durbuy. Je merkt dat het herfstvakantie is want het is hier op de koppen lopen. We lopen even rond en verlaten Durbuy via een steil pad met trappen naar de Belvédère. Doordat we de nacht ervoor naar het winteruur overgestapt zijn, begint het al te schemeren en stappen we snel verder naar het station van Barvaux waar deze etappe eindigt. Eigenlijk vind ik het moeilijk om deze etappes te beoordelen. Voor mij zijn ze allemaal prachtig en zeker dan in vergelijking met wandelen in Vlaanderen. Voor mij krijgt ze dus **** sterren.

Klik op de foto voor de volledige reeks

Vorig weekend trokken we naar Ranst voor een wandeling van 26,1 km langs heide, weide, boomgaard en bos. De vertrekplaats volgens de wandelgids ligt aan het station in Kessel maar wij vertrekken in Ranst aan de Sint-Pancratiuskerk. We pikken onmiddellijk de GR 12 op en blijven die 17,3 km volgen tot net voor Lier. De route verlaat Ranst langs enkele woonwijken en via een stukje bos komen we aan een golfterrein. Het is even zoeken maar uiteindelijk zien we aan de overkant een paaltje met de vertrouwde rood-witte GR-tekens. De GR brengt ons langs het kasteel Bossensteen en verder tot in Broechem dat we doorkruisen via enkele tegelpaden. Na Broechem gaat het dwars door de boomgaarden tot in Emblem. Dit stuk moet prachtig zijn wanneer de bloesems bloeien. Op een bepaald moment komen we wel jagers tegen: vier op één rij turend naar een rij sparrenbomen. Gelukkig kunnen we passeren. Na Emblem bereiken we het Netekanaal en de Kleine Nete die we een stukje volgen. Hier is een inkorting mogelijk maar dan mis je de Kesselse Heide dat het mooiste stukje van de wandeling is. Naast het kanaal ligt een moerassig gebied die overgaat in een droger gebied en uiteindelijk bereik je de Kesselse Heide. De heide is natuurlijk al lang uitgebloeid maar het is een mooi gebied met bosstukken en zandduinen. Na dit stuk ga je langs de spoorlijn naar het fort van Kessel en uiteindelijk bereik je het station van Kessel. Dan moet je even een saaie weg volgen om dan een mooi kronkelend pad te volgen door een bosrijk gebied. Dit pad brengt ons terug aan de Kleine Nete die we blijven volgen tot de plaats waar de Kleine Nete onder het Netekanaal vloeit. Hier schakelen we over op de oever van het Netekanaal dat we volgen tot net voor de spoorwegbrug die we oversteken. Aan de Kleine Nete verlaten we de GR 12 en keren we terug naar Ranst. Dit is het mindere mooie deel van de wandeling. De route gaat vnl. over verharde wegen die je regelmatig moet delen met auto's. 2 mooie veldwegen breken nog een beetje dit stuk en ook het kerkje van Millegem is de moeite waard. Uiteindelijk bereik je terug de kerk van Ranst. Voor mij een ***-wandeling: het eerste deel gaat verrassend veel over onverharde wegen met de mooiste stukken tussen Broechem en Emblem en de Kesselse Heide.

Klik op de foto voor de volledige reeks

Kenmerken:

• 26,1 km (volgens routeyou 26,7 km)
• startplaats: kerk van Ranst (wandelgids: station van Kessel)
• Bron: Dagstappergids Antwerpen (Lannoo)
• niet toegankelijk voor buggy's
• aard van de wegen: op de GR 12 veel onverharde paden, asfalt in de dorpen, terugweg iets drukkere wegen
• ***

Wat een zalig herfstweekend was het vorig weekend: een zonnetje, de herfstkleuren en een mooie wandeling. Ik trok naar Opbrakel voor dagstapper nr. 2 (25,2 km) uit de dagstappergids Oost-Vlaanderen. Vanuit Opbrakel trek je naar het natuurreservaat het Burreken via enkele onverharde wegen maar vooral via rustige asfaltwegen. De Vlaamse Ardennen zijn natuurlijk niet plat en het gaat voortdurend op en neer. In het Burreken moet je goed de routebeschrijving volgen want het pad is niet altijd duidelijk. We pikken ook de Streek-GR Vlaamse Ardennen op die ons bijna de hele tijd zal vergezellen (behalve in Elst) tot het punt waar we de GR 122 oppikken. Via Zegelsem en de Leberg (gekend bij wielerliefhebbers) gaat het naar de Perlinkmolen. Deze molen is de oudste watermolen van Vlaanderen en wordt al vermeld in 868.  Uiteindelijk stijgen we terug uit de vallei van de Perlinkmolenbeek naar de top van de Leberg en verder naar Elst. Hier moet je na de kerk goed uitkijken dat je niet het verkeerde pad neemt zoals ik deed. Via het kaartje beland ik gemakkelijk terug op de route. We gaan nu op weg naar de Zwalmvallei via verharde wegen. Na het oversteken van de Zwalm volgt een lastige helling op de Langendries. Boven kunnen de dorstigen zich laven in café 'In den Zavelput'. Hier pikken we ook de GR 122 op tot het eindpunt. Een prachtig pad brengt ons naar de Berendries. We volgen die maar een klein stukje en via terug een mooi pad dalen we verder af naar de Zwalm. Deze is hier niet groter dan een beek. Na het vele stijgen en dalen volgt nu een 2-tal km vlak asfalt op het Mijnwerkerspad. Dit fiets- en wandelpad ligt op de oude spoorlijn Aalst-Ronse. Via deze lijn trokken tot halfweg de vorige eeuw dagelijks vele honderden mijnwerkers naar de 'koolputten' van de Waalse Borinage. Aan de TOP-bronnen moeten we nog 1 keer klimmen naar de Toepkapel en dan dalen we via de Tenbossestraat terug naar het mijnwerkerspad. Aan de Verrebeekmolen verlaten we het pad en stappen we terug naar de kerk van Opbrakel. De wandeling krijgt ***. Een mooie wandeling in een mooie streek maar de wandeling gaat regelmatig over verharde wegen. Het GR 122 stuk is het mooiste deel. Hou er rekening mee dat de wandeling voortdurend stijgt en daalt en door de afstand is de wandeling behoorlijk lastig.

Klik op de foto voor de volledige reeks

Kenmerken:

• 25,2 km  (volgens routeyou 25,7 km)
• startplaats: kerk van Opbrakel
• Bron: Dagstappergids Oost-Vlaanderen (Lannoo)
• niet toegankelijk voor buggy's
• aard van de wegen: eerste stuk vooral verhard, tweede stuk (GR 122) veel onverharde paden
• ***

Een weekendje weg is atlijd leuk. Vorig weekend zat ik in Voerendaal. Dit ligt in Nederland over Maastricht en dicht bij het drielandenpunt in Vaals. Het landschap is heuvelend en is blijkbaar gelijkaardig aan de Voerstreek. Het weer viel beter mee dan verwacht en we trokken dan zowel op zaterdag als zondag naar buiten voor een korte wandeling. Zaterdag verkenden we de omgeving van Voerendaal vanuit ons vakantiehuisje en gingen we naar de http://www.bernardushoeve.nl. Juist op tijd kwamen we aan en de hemelsluizen gingen toch open. Het duurde niet lang en de kindjes konden al snel op de speeltuin hun energie kwijt. Zondag gingen we naar de Brunssummerheide, een mooi natuurgebied in Brunssum. De heide is natuurlijk al lang uitgebloeid maar de wandeling gaat door een afwisselend gebied van heide, bos en duinen. Een mooi bezoekerscentrum is aanwezig voor uitgebreide informatie en een hapje en drankje.

Klik op de foto voor de volledige reeks

Begin oktober en we hebben het heel warm gehad tijdens deze wandeling met temperaturen boven de 25°C. We profiteren er nog eens van voor de regen terugkomt. We trekken naar Noord-Frankrijk naar Marchiennes. Mijn 2 vorige wandelingen waren zeker de moeite. We vertrekken aan het kruispunt D957 & D35 en via een camping komen we onmiddellijk in de natuur terecht. We horen in de verte schoten en het is duidelijk dat het jachtseizoen begonnen is maar we ontmoeten geen jagers tijdens de wandeling. Na een eerste mooi stukje moeten we even enkele rustige wegen volgen tot in Bouvignies. In Bouvignies zien we nog een duiventoren die behoorde bij het vroegere kasteel. Ze golden als een teken van rijkdom. In Bouvignies werd in 1679 Frankrijks laatst vermeende heks veroordeeld tot de brandstapel. Na Bouvignies volgt er terug een mooi stuk in een licht golvend landschap langs onverharde wegen tot we Flines-Lez-Râches bereiken. We verlaten deze gemeente via het Mer de Flines, een klein meer dat nu als visvijver dient. Na het meer pikken we de GR 121 op en volgen die langs de Décours. Deze waterloop werd aangelegd om de moerassen gemakkelijker te ontwateren. We lopen langs de Décours door een open akkerlandschap ontstaan als gevolg van de drooglegging. Na dit mooie stuk volgen we een heel kort stukje een kasseiwegje, volgens de wandelgids deel van Parijs-Roubaix. Het ligt er alleszins niet goed bij. Daarna volgt terug een onverhard stuk tot aan de weg D25 die we helaas 1 km lang moeten volgen. Net voor we het Bois de Faux intrekken, vinden we een dode slang langs de wegrand. Ook bij de camping hadden we al resten van een dode slang gezien. Blijkbaar zitten er toch redelijk wat slangen hier. Voor het laatste stukje heb je beter laarzen aan dan wandelschoenen. Vooral het eerste deel was heel erg modderig. Ik verloor er bijna mijn wandelschoen maar de modder stroomde gelukkig net niet in mijn schoen. Uiteindelijk wordt het beter en kom je terug aan het startpunt. Een mooie, rustige wandeling met veel onverhard maar ik vond de 2 andere in Marchiennes net iets mooier

Klik op de foto voor de volledige reeks

Kenmerken:

• 25,2 km (volgens wandelgids 24 km) 
• startplaats: kruispunt D35 & D957 (wandelgids: centrum Marchiennes)
• Bron: Wandelvakanties in Noord-Frankrijk en Henegouwen (Lannoo)
• niet toegankelijk voor buggy's
• aard van de wegen: onverharde wegen afgewisseld met verharde wegen
• ***

Dit weekend was de provincie Vlaams-Brabant nog eens aan de beurt. De wandelingvan 25,3 km (wandeling nr. 10 uit de dagstappergids Vlaams-Brabant) vertrok in Egenhoven (juist onder Leuven) en loopt grotendeels samen met de Streek-GR Dijleland. Het stukje voor je de GR oppikt loop je naast de E314 en heb je zicht op Gasthuisberg. Na de brug over de E314 pikken we de Streek-GR Dijleland op die ons naar Bertem brengt waar het jaarmarkt is. We lopen even rond en kijken naar de keuring van paarden en pony's of minipaardjes. De route loopt in het eerste deel nooit ver van de bebouwing maar doordat we de loop van de Voer volgen die meestal in het groen ligt, merk je hier niet zo veel van. Na de vallei van de Voer steken we het Brabants plateau over om af te dalen naar de vallei van de Ijse en de Dijle. Deze verbinding is een prachtig stuk met prachtige zichten en mooie onverharde wegen. Wel goed opletten tussen 7 & 8. Dit staat duidelijk in de wandelgids beschreven maar het pad omhoog is dus zeker niet duidelijk. In de vallei van de Ijse volgen we een tijdje de loop van de Ijse en loopt de streek-GR een 2-tal km samen met de GR 512 tot aan de Dijle. Het natuurreservaat 'De Doode Beemde' zorgt ervoor dat de Dijle (hier nog met haar oorspronkelijke meanders) regelmatig buiten haar oevers kan treden. De Dijle wordt ons gezelschap en een smal, mooi pad brengt ons tot in Korbeek-Dijle waar een terrasje voor een welkome verfrissing zorgt. We volgen nog even de kronkelende Dijle en stevenen dan recht op de E40 af. Even moeten we het geluid van de auto's dulden maar gelukkig draait de route het Egenhovenbos in en brengt ons terug naar Egenhoven.

Klik op de foto voor de volledige reeks

Kenmerken:

• 25,3 km 
• startplaats: Centrum van Egenhoven
• Bron: Dagstappergids Vlaams-Brabant (Lannoo)
• niet toegankelijk voor buggy's
• aard van de wegen: heel veel onverharde wegen vooral langs water.
• ****

Dagstapper Nr. 13 uit de dagstappergids West-Vlaanderen biedt de mogelijkheid om de wandeling op te splitsen in 2 lussen. Ik had de bedoeling om de wandeling van 25,4 km in één dag te stappen maar regen liet ons besluiten om het tweede deel later te stappen. Dit weekend hebben we de tweede lus afgestapt. De wandeling vertrekt aan de parking van het provinciaal domein 'De Palingbeek' en verkent het domein grondig. We pikken de GR 128 op en blijven die volgen tot net na de Gasthuisbossen. Onderweg wordt je meermaals geconfronteerd met het oorlogsverleden via de oorlogskerkhoven, de bloeiende 'poppies', de Caterpillar-krater en Hill 60. Uiteindelijk belanden we via enkele weiden in de Gasthuisbossen. Het is hier heerlijk wandelen en heel rustig. De wandeling verlaat de GR 128 en we keren terug naar het provinciaal domein via een mooi pad tussen de velden. Via de oostelijke ingang komen we in het domein en stappen we langs het kanaal. Het kanaal was de bedoeling om de Leie met de Ijzer te verbinden maar door de onstabiele grond is het er nooit gekomen. De natuur nam opnieuw bezit van de sleuf en het resultaat is een mooi stukje groen. Het was al heel de tijd droog gebleven ook al zag de lucht er soms dreigend uit maar bijna aan de auto krijgen we toch een bui over ons en besluiten we om naar huis te keren. Dit weekend voorspelden ze voor zaterdag een echte zomerdag dus trok ik terug naar Zillebeke voor de tweede lus van deze dagstapper. De zon liet zich niet zoveel zien maar de hoge vochtigheid liet ons zweten. Ditmaal is de GR 5A Zuid vooral ons gezelschap.

Klik op de foto voor de volledige reeks

De wandeling volgt nu de andere oever van het kanaal en na het oversteken van de weg naar Hollebeke volgen we een smal paadje langs het bijna onzichtbare kanaal. Uiteindelijk verlaten we dit kanaal en ook de GR 5A Zuid en volgen we asfaltwegen door een licht golvend landschap. Na dit stuk krijgen we weer onverharde wegen onder onze voeten in een stukje bos. We zien hier ook de tekens van de nieuwe streek-GR in het Heuvelland en onze route pikt de GR 5A Zuid en GR 128 op die hier samenlopen tot aan het provinciedomein de Palingbeek. Langs een golfterrein en via een prachtige veldweg bereiken we het domein waar we terug langs het kanaal de parking bereiken. De eerste lus is een prachtig stuk, ook het tweede deel is zeker de moeite dus **** waard.

Kenmerken:

• 25,4 km (Lus A: 12 km en lus B: 13,4 km)
• startplaats: Parking van het provinciaal domein de Palingbeek 
• Bron: Dagstappergids West-Vlaanderen
• Niet toegankelijk voor buggy's
• aard van de wegen: eerste lus bijna volledig onverhard (gras-, bos- & aardewegen), tweede lus onverhard en een langer stuk asfalt 
• ****

De GR 5. Die heeft iets magisch. Hij loopt van de Noordzee tot aan de Middellandse Zee of van Hoek van Holland tot aan Nice en is ruim 2400 km lang. Voor velen een droom om die volledig te stappen en ooit hoop ik ook om in Nice te voet te geraken. Dit zal nog niet voor direct zijn maar vorig weekend verkende ik al een 15-tal kilometer van deze GR tussen Essen en Kalmthout via dagstapper nr. 1 (26,3 km) uit de dagstappergids Antwerpen. In Essen passeren we de Quarantainestallen uit 1896. Vroeger werd het vee dat per spoor toekwam, hier tijdelijk in ondergebracht. Even verder passeren we nog een historisch gebouw: de Kiekenhoeve uit 1767, de enige, nog bewaarde abdijhoeve van Tongerlo. Er is blijkbaar iets te doen en we gaan een kijkje nemen. Er is een Ambachtendag en waarschijnlijk wel de moeite om te bezoeken maar wij hebben nog heel wat kilometers voor de boeg en stappen dus verder. We stappen even door een woonwijk en stappen dan door een bosrijk gebied met heel wat bebouwing. Uiteindelijk verlaten we de bebouwing en stappen de bossen in die de Kalmthoutse Heide omringen. In de buurt van het Stappersven zien we de eerste tekenen van de brand van mei 2011.  Verkoolde stammen en dorre bladeren aan de bomen tonen aan dat de natuur het zwaar te verduren heeft gehad. Uiteindelijk bereiken we een asfaltweg en zien we dat er inderdaad een groot gebied verwoest is. Het zal nog vele jaren duren voor dit natuurgebied hersteld zal zijn. Via een poortje stappen we een begrazingsgebied in. Na de brand zijn er extra schapen ingezet om de overheersing van het pijpenstrootje af te remmen. Even verder zien we dan ook verschillende schapen grazen in een afgesloten gebied. Augustus is het moment om de bloeiende heide te bewonderen. Door de brand is de paarse bloemenpracht natuurlijk niet meer wat het geweest is maar in de buurt van de hoofdingang zijn gelukkig nog enkele stukken gespaard gebleven en kunnen we ons een idee vormen hoe het er moet uitzien. We zijn onder de indruk van dit grote natuurgebied en komen aan de Putsesteenweg. We passeren een GR-wandelboom en komen uiteindelijk terug in woonwijken terecht. Door het stappen door het mulle zand zijn onze voeten toe aan wat verharde ondergrond maar we krijgen vanaf nu tot het eindpunt alleen maar asfalt en beton en dat vind ik wat minder. Kalmthout zelf heeft een gezellig pleintje rond de kerk en via een fietspad verlaten we dit dorp. De GR 5 verlaat ons iets verder en wij stappen verder tot de Bakkersmolen in Wildert. Na het eerste prachtige stuk is dit stukje wat minder maar je blijft stappen op rustige wegen tussen weilanden, akkers en boerderijen. De Bakkersmolen is een molen gebouwd in 1982. Deze molen met bijbehorend stoommachinemuseum is toegankelijk in het weekend. Er is een gezellig terras (helaas met een bijensteek tot gevolg) en je kan er het op steen gebakken Molenhoevebrood, de echte Molenkoeken, ambachtelijke peperkoek en speculaas kopen. Nog een 6-tal kilometer resten ons tot het eindpunt. We lopen langs een wegberm met een ongelooflijke variatie en kleurenpracht van bloemen. De hele dag is het droog gebleven en hoewel de dag grijs begon, hebben we toch de zon gezien maar in de laatste 2 km wordt het plots snel donker en krijgen we een flinke bui over ons. We moeten zelf even schuilen maar gelukkig duurt het niet lang en kunnen we toch doorstappen tot in Essen. Op een bepaald moment moet je een pad in naast huisnummer 28A. Dit pad bestaat niet meer (duidelijk aangegeven op de website van grlf) maar als je nadien de routebeschrijving volgt, kom je aan een brede beek zonder brug. Aan de overkant zijn ze een nieuwe verkaveling aan het aanleggen wat waarschijnlijk de oorzaak is van het verdwijnen van het pad. Het beste is dus om aan de straat te nemen richting de spoorwegovergang en dan de weg parallel aan de spoorweg tot aan het station, het eindpunt van deze wandeling.

Klik op de foto voor de volledige reeks

Kenmerken:

• 26,3 km (inkorting mogelijk van 13,8 km door de trein te nemen in Kalmthout)
• startplaats: Station van Essen 
• Bron: Dagstappergids Antwerpen
• Niet toegankelijk voor buggy's
• aard van de wegen: tot na de Kalmthoutse heide veel onverhard, zandpaden in de Kalmthoutse Heide, asfalt en beton van Kalmthout tot Essen 
• *** voor de wandeling maar ***** voor het stuk door de Kalmthoutse Heide

Dit weekend ging ik naar het Waasland voor dagstapper nr. 12 (23,4 km) uit de Dagstappergids Oost-Vlaanderen. De wandeling vertrekt aan de kerk van De Klinge en trekt al snel de polders in waar we de GR 5A oppikken die samen loopt met de streek-GR Reynaertpad. Hier lopen we nog op asfalt en beton maar dit verandert snel als we de oude spoorlijn Mechelen-Terneuzen. Deze brengt ons naar het natuurreservaat-staatsbos 'De Stropers'. De GR 5A verlaat ons en wij blijven het gezelschap houden van het Reynaertpad tot voorbij de wijk Hellestraat. De GR brengt ons naar de rand van het bos en langs de waterloop, de Linie, die nu dienst doet als afwateringsbeek van het Stropersbos. De Ossaerttocht van de wandelclub Gasthofstappers Sint-Gillis kruist hier ons pad. Wij vervolgen onze weg tot aan de drukke N403, steken die over en stappen richting de wijk Hellestraat via mooie, onverharde paden. Na de wijk Hellestraat stappen we terug op onverharde paden door bossen met veel houten weekendhuisjes. Op de T-kruising met de Polderstraat verlaten we de streek-GR Reynaertpad. We maken een klein lusje in de wijk 'Bekaf'. Zelf zijn we het nog niet maar het is wel tijd voor de lunchpauze. Na het passeren van een oude zandwinningsput stappen we terug door het bos naar de wijk 'Kemel'. Grappige namen. We verlaten België en stappen een waterwinningsgebied in in Nederland. Wat opvalt is dat alle waterbekkens kurkdroog staan maar het is er prachtig wandelen. Je loopt hier op zandgronden met vele sparrenbos. Het doet mij een beetje aan de Antwerpse Kempen denken. Na dit stukje steken we terug de grens over en stappen we terug door het Stropersbos. We pikken de GR 5A terug op en volgen die terug naar Nederland waar we weer door een waterwinningsgebied stappen met terug droge waterbekkens. Uiteindelijk verlaten we de GR 5A noord en stappen we door het bos terug naar De Klinge. Een aanrader (****) zeker bij warmer weer want de vele bossen zorgen voor koele schaduw.

Klik op de foto voor de volledige reeks

Kenmerken:

• 23,4 km
• startplaats: Kerk van De Klinge 
• Bron: Dagstappergids Oost-Vlaanderen
• Niet toegankelijk voor buggy's
• aard van de wegen: veel bospaden, ca. 20% verhard 
• ****

Tijdens mijn vakantie aan zee ben ik ook in Nieuwpoort gaan wandelen via de provinciale wandelroute Het Koolhofpad van 8 km. De wandeling start volgens de wandelgids op de Markt in Nieuwpoort maar wij komen met de tram en vatten de route aan aan het monument ter ere van de overleden vissers. De route gaat langs de vismijn en de Ijzer en thv. het Kattensas stappen we naar de Koninklijke Baan die we oversteken. We vervolgen onze weg langs de Oude Veurne Vaart door een woonwijk en stappen uiteindelijk naar het centrum van Nieuwpoort-stad met de  OLV-kerk, stadhuis en graanhalle met belforttoren. Na het centrum trekken we naar de Frontzate oude spoorwegbedding die nu als fiets- en wandelpad is ingericht. We volgen de bedding tot aan het kanaal Nieuwpoort-Veurne dat we oversteken en volgen via het onverhard jaagpad. Op het einde van het pad krijgen we asfalt onder de voeten en stappen we naar de Koolhofput. Deze waterplas is ongeveer 10 ha groot en is het resultaat van zandwinning bij de aanleg van de E40. Het is hier aangenaam wandelen op een graspad tot we terug aan de Frontzate spoorwegbedding zijn. We stappen terug naar het kanaal Nieuwpoort-Veurne maar ditmaal volgen we het jaagpad richting de Ganzepoot, een 'kunstwerk' van een sluizencomplex van 1820. We omcirkelen het sluizencomplex volledig en stappen langs het Koning Albert I-monument. Via de brug over de Ijzer staan we even later terug aan de tramhalte en zit de wandeling erop. Voor wie even van het drukke kusttoerisme wil ontsnappen is deze wandeling een aanrader (***). De wandeling biedt afwisseling tussen cultuure en natuur.

Klik op de foto voor de volledige reeks

Kenmerken:

Tijdens mijn vakantie in Westende trok ik naar Houtem om dagstapper nr. 7 uit de Dagstappergids West-Vlaanderen te stappen. Deze wandeling start volgens de wandelgids aan het station van Adinkerke maar omdat het aanloopstuk hetzelfde is als de uitlooproute en vooral door woonwijken loopt laten wij dit stuk vallen. Wij vertrekken aan de kerk in Houtem waardoor de wandeling 19,4 km is ipv. 25 km. Het eerste stuk langs de Bergenvaart tot aan de Sint-Gustaafsmolen heb ik reeds gestapt via deze wandeling. Daarna blijven we de ringsloot volgen tot aan de E40. Asfalt en gras schuiven onder onze voeten door. Je krijgt een mooi zicht op de uitgestrekte Moeren met hier en daar een grote boerderij. Aan de E40 verlaten we de ringsloot en lopen we vlak langs de E40 en dit ongeveer 2 km lang. Niet echt een aangenaam stuk dus. Bij het verlaten van de E40 lopen we op een mooi graspad op de grens tussen België en Frankrijk. We lopen hier midden in de Moeren: 1/3 ligt op Belgisch grondgebied en 2/3 hoort bij Frankrijk. De Grote Moere en de Kleine Moere waren twee meren die in de 9de eeuw in de polder ontstonden nadat de zee zich had teruggetrokken. Eerst werden de Buitenmoeren drooggelegd en daarna volgden de eigenlijke Moeren. Deze werden nog verschillende malen terug blank gezet uit strategische overwegingen. Het desolate gebied was ook het geliefkoosde terrein van smokkelaars. Boter, tabak en vlas werden van België naar Frankrijk versast, alcoholische dranken werden in de andere richting gesmokkeld. Voor ons torent een hoge pyloon boven de bomen uit. Deze antenne is blijkbaar een NAVO-toren die zorgt voor het rechtstreekse radiocontact tussen Europa en de USA. Uiteindelijk bereiken we café Saint-Antoine (nog met buitentoilet) waar we terug België binnenstappen en de Moeren verlaten. Na het oversteken van de Ringsloot komen we in de Buitenmoeren terecht en staan we snel terug aan de kerk van Houtem. Niet de meest spectaculaire wandeling maar toch de moeite: voldoende afwisseling tussen asfalt en gras. Het landschap is minder afwisselend maar de uitgestrekte vlakte is toch uniek dus *** waard.

Klik op de foto voor de volledige reeks

Kenmerken:

• 19,4 km
• startplaats: Kerk van Houtem 
• Bron: Dagstappergids West-Vlaanderen 
• Niet toegankelijk voor buggy's 
• aard van de wegen: graspaden en asfalt 
• ***

Dit weekend ging ik naar La Louvière voor een wandeling tussen de mijnterrils. De wandeling van 23,5 km start volgens de wandelgids aan de dienst van toerisme in het centrum van La Louvière maar ik start in Strépy aan het natuurreservaat met zijn vijvers. Een onverhard pad brengt ons rond de vijvers en stijgt daarna uit de vallei van de Haine om na een stukje bebouwing weer af te dalen naar deze vallei. Er volgt dan een prachtig stuk tot Trivières over onverharde wegen met zicht op verschillende mijnterrils en het golvend landschap. We volgen hier een tijdje de GR 412. Maar in Trivières is het gedaan met het moois. Vanaf hier volgen we enkel asfaltwegen van het ene dorp naar het andere tot in La Louvière. La Louvière valt heel erg tegen en de terugweg naar Strépy is zelfs saai te noemen behalve dan het lusje in de mijncité Bois-du-Luc dat nu beschermd is. In de topogids van de GR 412 staat er ook een wandellus in hetzelfde gebied maar volgens het verslag en de foto's van Freddy en Annie van 07/07/10 lijkt die route veel mooier en veel meer onverharde paden op te zoeken. Ik kan de wandeling niet meer dan * geven (de 5 km tussen Strépy & Trivières is wel de moeite).

Klik op de foto voor de volledige reeks

Dit weekend stond een wandeling in de provincie Vlaams-Brabant op het programma. Omdat ik de werken aan de ring van Vilvoorde wou vermijden, trokken we naar Asse. Mijn vorige wandeling hier was alleszins de moeite. Deze wandeling (nr. 2 uit de dagstappergids Vlaams-Brabant) van 25,6 km verkent het westelijk deel van Asse. We volgen hierbij 11,5 km lang de GR 128 van Mollem tot de Abdij van Affligem. Via rustige wegen bereiken we Mollem. Daar pikken we de GR 128 op. Het eerste stukje tot aan de spoorweg heb ik eerder dit jaar in de andere richting gestapt. Aan de spoorweg moeten we een smal pad in langs een diepe goot. Het eerste deel naast een huis is nog te doen maar na de tuin volgt een ontoegankelijk pad. Het pad is volledig overgroeid met lang gras, netels en een onzichtbare goot. Daarnaast had je geen houvast of het was een roestige prikkeldraad en een prikkeldraad met stroom op. Je kan dit pad vermijden door onmiddellijk na de spoorweg links te stappen en dan de eerste veldweg rechts. Het volgende stuk volg je mooie, onverharde wegen langs het Paardenbos en verder tot aan Mazenzele. Via smalle paadjes doorkruis je Mazenzele en vervolgens gaat het naar het Kravaalbos. Dit bos is, net als het Zoniënwoud, een overblijfsel van het vroegere Kolenwoud en het is er heerlijk rustig stappen. Op een bepaald moment mis ik een afslag. We hebben het rap door en keren snel terug. Dit leidt tot een onverwachte ontmoeting. Ik zie plots iets snel komen aanlopen langs de kant van een graanakker. Ik hou mijn fototoestel in de aanslag en begin snel foto's te trekken. Het beestje heeft mij pas heel laat gezien en daardoor kan ik de eekhoorn heel goed fotograferen en bekijken. Gelukkig zijn we misgelopen. Uiteindelijk komen we aan de abdij van Affligem waar we de GR 128 verlaten. Maar de terugweg moet zeker niet onderdoen voor de GR. We volgen terug veel onverharde wegen tot Asse-ter-Heide. Vanaf Asse-ter-Heide volgt een mooie weg met zicht op de kerk van Asse. Het landschap is hier heuvelig en er volgen enkele lastige klimmetjes. Uiteindelijk bereiken we Asse. We moeten even door een woonwijk en dan volgt nog een kort stukje door het Park van Asse om terug het vertrekpunt te bereiken. Deze wandeling is zeker een aanrader (***).

Klik op de foto voor de volledige reeks

Kenmerken:

• 25,6 km (inkorting mogelijk van 20,6 km)
• startplaats: Station van Asse
• Bron: Dagstappergids Vlaams-Brabant (Lannoo)
• niet toegankelijk voor buggy's
• aard van de wegen: heel veel onverharde wegen, enkele rustige asfaltwegen 
• ***

Na mijn korte reis pikte ik mijn dagstapperwandelingen terug op. Ik trok naar Deurne voor dagstapper nr. 7 uit de Dagstappergids Antwerpen. De wandeling zelf is 25,6 km en kan evt. verlengd worden tot 28,8 km door een ommetje naar het provinciaal domein Vrieselhof. Als ik de kaart bekijk, zie ik dat de wandeling in de buurt van de E313 loopt en tussen drukbebouwd gebied. Dit ziet er niet echt veelbelovend uit maar de inleiding van de wandeling klinkt aantrekkelijker door de verschillende 'trage wegen' die gebruikt zullen worden en de GR 12 & GR 565 die als leidraad zullen dienen. Zelfs het stuk tussen de GR 12 & GR 565 wordt aangeprezen als een mooie verbindingsweg via het 4-kerkenpad. Maar ik moet jullie teleurstellen: deze wandeling is niet echt een aanrader. De 'trage wegen' stukjes zijn er maar je blijft in een bebouwd gebied lopen. Gelukkig zijn er wel enkele mooie, groene parken die je doorloopt zoals het provinciaal domein het Rivierenhof, stukje langs de vestinggracht van Fort II te Wommelgem, een stukje Zevenbergenbos, het park Schildehof en het park van Wijnegem. Tussen deze stukken vind ik het jammer genoeg niet de moeite. Het stuk op de GR 565 vind ik ook niet goed. Je loopt vooral tussen de villa's maar ik denk dat er beterschap op komst is. Want er is een nieuwe topogids op komst en de bewegwijzering ter plekke wordt reeds aangepast. Gelukkig kun je na het Schildehof kiezen voor een variant stuk en ik verlaat de villawijk en kies voor het Albertkanaal. Het sluiscomplex van Wijnegem is wel indrukwekkend. Na het verlaten van het park van Wijnegem is de terugweg naar Deurne het slechtste stuk van de hele lus. Conclusie: ** waard en GR 12 is het beste stuk en doet zijn best om in een drukbebouwd gebied toch de aangenaamste stukjes op te zoeken.

Klik op de foto voor de volledige reeks

Kenmerken:

2 jaar geleden trok ik voor het eerst naar Zuid-Tirol (zie verslag en foto's). De week was toen te kort en daarom ben ik dit jaar terug voor een weekje naar Zuid-Tirol getrokken. Dit jaar logeerden we in Feldthurns (Velturno) in het hotel Unterwirt. Feldthurns ligt op 4 km van Klausen in het Eisackdal op een hoogte van ca. 800 m. Het hotel is een aanrader: het biedt welness aan, een heerlijke keuken en verschillende uitstappen voor wandelaars, wielertoeristen, MTB'ers en motorrijders. Het weer was wat minder dan 2 jaar geleden toen de temperaturen hoger waren dan normaal. Nu lagen ze wat lager dan normaal en was het wisselvalliger. Dit heeft als gevolg dat de prachtige toppen veelal in de wolken zaten maar we kregen toch ook regelmatig de zon te zien. De eerste dag trokken we naar de Bletterbachschlucht. Deze kloof is UNESCO werelderfgoed en is een prachtig natuurverschijnsel aan de rand van de Weisshorn. Meer informatie vind je hier terug. We hadden echter geen geluk want de week ervoor was er heel veel regen gevallen waardoor de kloof niet toegankelijk was. Gelukkig kun je de kloof ook van bovenaf bezichtigen en kregen we toch een mooie indruk van deze kloof. Na dit bezoek reden we met de auto naar het klooster Maria Weissenstein en de Karersee. Via het Tierser dal met zicht op het Latemargebergte en de Rosengarten rijden we terug naar Feldthurns. De tweede dag hadden ze regen voorspeld dus gingen we de culturele toer op met een bezoek aan Klausen en de beklimming naar het klooster Säben gevolgd door een bezoek aan de tweede grootste stad van Zuid-Tirol: Brixen. De regen viel op de goeie momenten: als we in de auto zaten. Er werden 2 dagen beter weer voorspeld dus reden we naar de Dolomieten voor een rondrit rond het Sellamassief. Deze rit is bijna een verplichte uitstap met 4 passen en talrijke haarspeldbochten en prachtige uitzichten op de Dolomiten. Hoewel het in het dal zonnig was, werd het meer en meer bewolkt naarmate we het Sellamassief naderden. Van de toppen was niet veel te zien en we kregen zelf een stevige bui over ons heen. Op de Pordoi pas was het de bedoeling om de kabelbaan te nemen naar de Sass Pordoi en vandaar te stappen naar de top van de Piz Boè. Helaas stak de bewolking er een stokje voor. We besloten toch hier een pauze te nemen en na een half uurtje bleken er toch gaten in de bewolking te komen maar de top van de kabelbaan bleef onzichtbaar. Na een uurtje geven we het op en net toen we willen wegrijden, komt er een brede opklaring. Terug de auto uit en naar boven en we hebben het ons niet beklaagd. Boven op de Sass Pordoi heb je een prachtig uitzicht op de Marmolada en de Dolomietenweg. Aan de andere kant zou je de Langkofel en Plattkofel, de Rosengarten en het Schlernmassief moeten zien maar daar hingen nog te veel wolken. Boven kwamen we ook in een andere wereld terecht. Er lag nog heel veel sneeuw. De wandeling naar de top van de Piz Boè ging zelfs bij goed weer niet te doen zijn. Uiteindelijk vervolgen we onze weg en via de Campolongo pas en de Grödner pas keren we terug naar het hotel.

Klik op de foto voor de volledige reeks

De volgende dag wordt de beste dag van de week dus we trekken weer de hoogte in en nemen in Ortisei de kabellift naar de Seiser Alm. Deze alm is de grootste alm van Europa en een prachtig wandelgebied omgeven door het Sellamassief, Langkofel, Plattkofel en het Schlernmassief. Deze keer geen wolken en de pull gaat snel uit. Zelfs op deze hoogte is het aangenaam warm. We doen een wandeling van 13 km en genieten van de zichten. Na de wandeling bezoeken we nog Kastelruth en het kasteel Prösels. De voorlaatste dag wordt onweer voorspeld. We trekken naar het zuiden om de wijnroute te volgen ten zuiden van Bozen (Bolzano). Door de warme temperaturen besluiten we om een korte wandeling tussen de wijngaarden te doen in Eppan. Via een kruisweg stijgen we naar een kapel tussen de wijngaarden. Vervolgens gaat de wandeling door het bos naar een merkwaardig natuurverschijnsel: de Eislocher. Tussen porfierblokken is de temperatuur constant rond de 5°C en is er hier een meer alpiene groei terwijl er hoger een meer meditterane groei is. Normaal is dit omgekeerd. We keren terug en passeren verschillende kleine burchten van Eppan. Bijna aan de auto begint het plots te spetteren. We lopen nog snel door maar het regent te hard en we zijn genoodzaakt om te schuilen aan een kapelletje. Stom dat we geen regenkledij bijhadden maar het zag er ook niet naar uit dat het ging regenen. De regen wordt vergezeld door donder en bliksem en het lijkt er op dat we nog een tijdje bij het kapelletje zullen staan. Toen het wat minderde, lopen we verder maar we geraken maar 50 meter verder omdat het weer begint te gieten. Uiteindelijk mindert het toch wat en lopen we naar de auto. Gelukkig hebben we wat reservekledij liggen. Het blijft nog een tijdje goed doorregenen maar we zitten nu tenminste in de auto. Bijna bij de Kalterer see regent het zo hard dat we zelfs moeten stoppen langs de weg omdat de zichtbaarheid heel slecht was. Maar na regen komt zonneschijn en wanneer we de Kalterer see bereiken, stopt het met regenen. Het meer staat bekend als het warmste weer van Zuid-Tirol als is de naam wel misleidend. De volgende stap is Tramin en een bezoek aan de Cantina Tramin kellerei. We proeven hier wijn met de druif de Gewürztraminer die hier zijn oorsprong kent en doen onze aankopen. Het weer is terug helemaal opgeklaard en het onweer is voorbij getrokken. We willen in Kaltern de lift nemen naar de Mendolakam maar missen de afslag. Uiteindelijk rijden we met de auto via heel veel haarspeldbochten naar boven. Boven zien we het wegtrekkend onweer en de wijngaarden. Ik kan me voorstellen dat je bij een wolkenloze hemel hier een prachtig zicht moet hebben. Via de autosnelweg rijden we terug naar Feldthurns. De laatste dag blijven we in het Eisackdal en op aanraden van het hotel trekken we naar de Villander Alm op 20 km van Feldthurns. Deze alm ligt op een terras aan de westzijde van het Eisackdal. Je zou er prachtige zichten moeten hebben op de Dolomietentoppen maar ik val in herhaling de wolken staken er weer een stokje voor. Toch hebben we genoten en we klimmen gestaag naar de Dodenkapel op 2186 m. Vanaf de top is het maar een korte klim meer naar de top van de Dodenrug (2221 m) en zo heb ik toch nog een bergtop gedaan deze week. De afdaling is iets moeilijker maar een hek biedt wat houvast. Dit was weer een geslaagde vakantie en ik keer zeker nog terug om de streek van Meran te verkennen.

Een dagje verlof dus werd er op vrijdag gewandeld ipv. in het weekend. Deze wandeling vertrekt aan de jeugdherberg 't Schipke bij het provinciaal domein 'De Gavers' en is 23,3 km. Er is echter een verkorting mogelijk van 18,8 km volgens de wandelgids maar volgens mijn berekening blijkt die toch 20,3 km zijn. Door de hoge termperaturen die voorspeld worden, kies ik voor de verkorting. Hierbij mis je wel een stukje door het centrum van Geraardsbergen. Vanuit provinciaal domein 'De Gavers' stap je richting Onkerzele en daarna gaat het via een mooie veldweg met zicht op de Dendervallei richting Geraardsbergen. We stappen naar de Markt langs de voormalige Sint-Adriaansabdij en via het Bokerstraatje. Op de Markt kun je het stadhuis, de Sint-Bartholomeuskerk, de Marbol (stadsfontein uit 1312) en het oudste Manneken Pis van het land (1455) bewonderen. Vanaf de markt volgen we nu de GR 512 en GR 5A die hier samen lopen tot in Zandbergen aan de Denderbrug. Via het Boerenhol en langs de Dierkosttoren (een overblijfsel van de oude stadsomwalling) komen we op de Vesten. Wij volgen niet het parcours van de renners tijdens de ronde van Vlaanderen maar stappen via de Hooiweg en langs het H. Hartbeeld naar de laatste bocht van de Muur. Via een lastige reeks trappen komen we boven naast het restaurant 'Het Hemelrijk'. Nog een laatste inspanning brengt ons naar de kapel op de Oudenberg waar we beloond worden met een mooi zicht op het landschap. Na het oversteken van de Edingsesteenweg dalen we de Oudenberg af via een prachtig pad met zicht op het Moerbekebos, Karkoolbos en Raspaillebos waar de Bosberg zich bevindt.

Klik op de foto voor de volledige reeks

De GR brengt ons langs de Wambashoeve, een B&B op de boerderij en vervolgens via een kaarsrechte weg tot het Raspaillebos. In het bos volgt een lastige klim naar de top van de Bosberg. De GR slaat 100 m voor de top links af maar wij stappen nog even door om de Bosberg te bewonderen. Er is hier overigens een café om even rust te nemen. We keren terug waar de GR afslaat in het bos en volgen een overgroeid pad met netels. Bij het verlaten van het bos krijgen we een mooi zicht op de uitlopers van het Pajottenland. Er volgt een minder stukje langs de betonweg maar we krijgen terug onverhard onder de voeten bij het verlaten van deze weg. Het pad is dan wel onverhard maar zeker niet gemakkelijk. Een smal pad met prikkeldraad langs de ene kant en netels langs de andere kant zorgt voor heel wat geprik op de benen. Ik ben dan ook blij dat dit stuk achter de rug is en we terug normale veldwegen kunnen volgen tot in Grimminge. In Grimminge volgen we enkele kerkpaden achter de tuintjes. We liepen er uit de wind en in de blakende zon was het bakken geblazen. Gelukkig kwam de Dender in zicht waar we terug een briesje voelden die ons wat afkoelde. We volgen de Dender en passeren het sas van Idegem. We blijven de Dender volgen tot we een pad kunnen nemen naar het provinciaal domein ' De Gavers'. Het is er druk met het mooie weer en een grindpad brengt ons terug naar de jeugdherberg. Ik vond dit een mooie wandeling met veel afwisseling, zowel in paden (paden, kerkwegels, veldwegen) als in landschap (stad, bos, weiden, velden en de Dender) en dus **** waard.

Kenmerken:

De vorige 2 wandelingen met start in Ellezelles waren zeer goed meegevallen dus ik keek uit naar deze wandeling. De route is 23 km lang en volgt vanuit Ellezelles tot het dorpje Saint-Sauveur de GR 123. We moeten even langs de grote weg Ellezelles-Ronse maar worden al snel de natuur ingestuurd via onverharde paden richting de Tordoirbeek. Toen ik naar Ellezelles reed, had ik al verschillende MTB'ers zien rijden dus ik vermoedde dat er een MTB-tocht bezig was. Op een splitsing kreeg ik dan ook gezelschap van de MTB'ers. En die zullen tot het Bois d'Antoing ons gezelschap houden. Zoals Luc en Majella al vermeldden, vormt dit geen enkel probleem en ga ik uit de kant wanneer er MTB'ers aankomen. Ik neem ook wat foto's van hun en blijkbaar vormt dit ook geen probleem voor hen. De wegen zijn wel heel stoffig en mijn fototoestel krijgt heel wat stof over zich heen. De GR 123 baant zich een weg over onverharde paden en zou in het gehucht Aunoit gezelschap krijgen van de GR 129 maar blijkbaar is er hier een routewijziging want alle rood-witte streepjes zijn grijs geschilderd. Wij blijven de routebeschrijving uit de wandelgids volgen en bij het verlaten van Aunoit naar de prachtige vallei van de Ru d'Hubermont krijgen we terug gezelschap van de GR 123 & GR 129. Hier moet ik goed opletten voor de MTB'ers want er volgt een steile afdaling op een onverhard pad en ze komen dan ook met grote snelheid afgevlogen. Eénmaal uit de vallei volgt een paadje naar de Ru de Ribeaucourt. Dit paadje wordt niet veel gebruikt want het is smal en overgroeid. Het kan hier blijkbaar heel modderig zijn en een plankenpad bewijst dan ook zijn dienst. Na de beek overgestoken te worden moeten we 2 poortjes door om een kort stukje weide over te steken. We stijgen uit de vallei en de GR 129 verlaat ons. Wij volgen de GR 123 verder en komen in het Bois d'Antoing. Andere wandelaars komen we hier niet tegen en als er geen MTB-tocht aan de gang is, is het hier waarschijnlijk zeer rustig. Het lijkt me wel een leuk parcours hier voor de MTB'ers: op en neer langs de hoofdwandelweg. Bij het verlaten van het Bois d'Antoing krijgen we een mooi zicht op de Scheldevallei en Ronse en stappen we naar Saint-Sauveur. De MTB'ers laten we ook achter ons. We liepen vnl. op de kamlijn tussen het Schelde-en Denderbekken en om Saint-Sauveur te bereiken moeten we steil afdalen. Dit plaatsje heeft een mooi marktpleintje en het enigste terrasje zit vol met het mooie weer. 

Klik op de foto voor de volledige reeks

Vanaf nu lopen we op een vlakker stuk en hebben zicht op de Kluisberg en de Mont-Saint-Laurent. Thv. de taalgrens begint de beklimming van de Mont-Saint-Laurent met een steil en lastig stuk. Bovenaan is er niet veel te zien en we moeten nu een hele tijd een saaie betonweg volgen richting de weg Ronse-Ellezelles. Er volgt nog een lusje tussen de huizen van de Temseveldstraat  en Kattemolenstraat om uiteindelijk de Moulin du Cat Sauvage te bereiken. De molen van de wilde kat is een van de laatste maalvaardige windmolens in Henegouwen. Hij prijkt op een 116 m hoge kam tussen Ellezelles en Ronse en dateert van 1751. Malen deed hij tot na de Tweede Wereldoorlog en de molen en vestigingsplaats zijn nu beschermd. Via enkele straten in het gehucht Crimont ontwijken we de N57 om uiteindelijk via een grasweg naar dezelfde splitsing van deze ochtend te komen. We nemen dezelfde weg terug via de GR 123 naar Ellezelles. Het eerste deel was prachtig met mooie zichten en onverharde paden maar vanaf Saint-Sauveur loop je heel de tijd op asfalt/beton en moet je zelfs een saaie betonweg volgen wat jammer is. Uiteindelijk krijgt de wandeling ***.

Deze wandeling (22,9 km) start aan de Gempemolen te Sint-Joris-Winge, een ideale vertrekplaats want het mooie terras is een welkome afsluiter na de wandeling. We wandelen onmiddellijk door een prachtige, holle weg. In de flanken van de holle weg komt hier en daar roestbruin ijzerzandsteen aan de oppervlakte. De Hagelandse 'bergen' zijn uit dit gesteente opgebouwd. Deze heuvels zijn versteende zandbanken, een overblijfsel uit de tijd toen de zee tot hier kwam, zo'n 7 miljoen jaar geleden. De holle weg klimt geleidelijk aan naar een plateau en we bereiken het hoogste punt van onze wandeling op 82,5 m. We wandelen tussen enkele boomgaarden en dalen dan af naar het Walenbos. Dit bos is het grootste bos van het Hageland (600 ha). De lagere delen bestaan vnl. uit elzenbroekbos, het grootste van Vlaanderen.  Het is een moerassig gebied met een wirwar van grachten en beekjes. Dit bos is een heel aangenaam bos om te wandelen. Het is er heel rustig (wij kwamen maar 1x andere wandelaars tegen) en de paadjes kronkelen en zijn wat verwilderd. We volgen een 2-tal km de GR 512 in dit bos maar verlaten de GR waar die naar de kerk van Houwaart gaat. Onze route maakt nog een extra lusje door het moerassig gebied. De muggen vallen ons 'en masse' aan en kikkers zijn de andere fauna die we tegenkomen. Uiteindelijk komen we ook aan de kerk van Houwaart en volgt een mooie lus op de Houwaartseberg. Houwaart is het Hagelandse wijndorp bij uitstek. Die titel heeft het te danken aan de wijngaarden op de zuidelijke helling van de Houwaartseberg. Langs en door de wijngaarden stappen we naar de top waar we een mooi zicht krijgen op Houwaart, de vallei van de Motte en het Walenbos. We pikken terug de GR 512 op en zullen die 6,9 km volgen tot aan de voet van het Troostembergbos. De route passeert het kasteel van Horst (ook wel gekend als het kasteel van de Rode Ridder) dat deels in de steigers staat. Dagstapper nr. 6 start aan dit kasteel en dan zullen we het uitgebreider bezichtigen. Door de golvende velden op veldwegen stappen we naar de voet van het Troostembergbos. Hier verlaten we de GR 512 en doen nog een klein lusje in dit bos dat volledig de 82,5 m hoge Bensberg inpalmt. Dit bos is van een heel ander kaliber dan het Walenbos: de hellingen zijn veel steiler en beuk is de overheersende boomsoort. Er volgt een pittige klim maar daarna blijven we ongeveer op gelijke hoogte. Uiteindelijk dalen we terug en een laatste, mooi stukje langs de Molenbeek brengt ons terug naar de Gempemolen. Deze beschermde molen is één van de vele watermolens van het Hageland. De molen zelf werkt nog altijd en de eerste zondag van de maand wordt er gemalen. Dit was voor mij één van de betere dagstappers die ik al gestapt heb.

Klik op de foto voor de volledige reeks:

Kenmerken:

• 22,9 km (gemakkelijk inkortingen mogelijk)
• startplaats: De Gempemolen, Sint-Joris-Winge
• Bron: Dagstappergids Vlaams-Brabant (Lannoo)
• niet toegankelijk voor buggy's 
• aard van de wegen: bijna volledig onverhard 
• **** 

Na het weekendje op de GR 57 gaan we nu verder met de dagstapperwandelingen. Deze keer gaan we naar het zuiden van West-Vlaanderen nl. naar Bellegem. De route is volgens de gids 25 km lang wanneer je start in Bellegem. Wij vertrekken aan restaurant De Muisbloem en doen de 2 lussen zonder de aanlooproute vanuit Bellegem. Hierdoor is de wandeling maar 23,6 km lang. De eerste lus gaat door het verkavelde Bellegembos en langs de Bosbeek stappen we richting Bellegem. We pikken de GR 5A zuid op die onze gids zal zijn tot aan het Orveytbos. De GR 5A Zuid gaat richting het Argendaalbos en langs de prachtige vierkantshoeve Goed te Argendaele. Aan de restaurant De Muishond begint de tweede lus. De GR loopt op de heuvelkam met zichten op het Leie- en Scheldebekken. Je loopt heel de tijd over asfalt maar het landschap maakt veel goed. De Ter Klare molen ligt op het hoogste punt (76 m) van deze kam. Uiteindelijk komen we in het Orveytbos waar het rustig wandelen is. In de poel is er een kikkerconcert aan de gang. Na dit mooie stukje kom je aan een oude kanaalarm met het Sint-Pietersbrugje. Ik heb het geluk om een fuut zijn visvangst te observeren. De grote, dikke vissen (waarschijnlijk karpers) zijn natuurlijk te groot. Even verder zitten 2 schildpadden te genieten van het zonnetje. Ongeveer 3 jaar geleden waren ze hier ook (toen met 5): zie verslagje en foto's. We verlaten de GR 5A en gaan nu richting Sint-Denijs. Langs het Mortagnebos en via een tegelpad bereiken we het centrum met de Sint-Dionysius-en-Sint-Genesius kerk. Via verschillende mooie tegelpaden verlaten we het dorpje en stappen nu richting het Karkoolbos en Grandvalbos. We krijgen eindelijk terug wat onverharde paden onder de voeten. Als we het Grandvalbos verlaten krijgen we een prachtig zicht op Kooigem, Dottignies en de Tontekapel. Via rustige veldwegen gaan we tot de Tontekapel. Deze kapel was vroeger een echt bedevaartsoord. Van heinde en ver kwamen pelgrims er 'dienen' tegen de koorts. Men knoopte een kledingstuk van de koortslijder aan de kapel om zo de ziekte op Onze-Lieve-Vrouw over te dragen. Na de kapel stijgen we terug naar de heuvelkam en komen we terug aan de auto. Ik vond deze wandeling zeker de moeite (****) vooral door de mooie zichten. Een minpuntje is het vele asfalt.

Klik op de foto voor de volledige reeks

Kenmerken:

• 25 km (23,6 km zonder aanlooproute)
• startplaats: kerk van Bellegem (wij vertrekken op wandelpunt 4)
• Bron: Dagstappergids West-Vlaanderen (Lannoo)
• toegankelijk voor buggy's via enkele alternatieven op asfalt
• aard van de wegen: vooral asfalt, enkele tegelpaden, bospaden in het Orveytbos en enkele veldwegen 
• **** 

We staan op met een schitterende blauwe hemel maar als we op de trein staan te wachten in Bomal kruipt de zon al achter de wolken. Ze voorspelden kans op een bui en dan vooral in het zuidoosten dus waarschijnlijk zullen we in de loop van de dag wel nattigheid voelen. De  trein brengt ons naat Hamoir en na 400 m pikken we de GR 57 op aan de brug over de Ourthe. De GR 576 "Tour van de Luikse Condroz" vergezelt ons nu. We krijgen voor het eerst een heel stuk asfalt onder de voeten en stappen langs de Ourthe & langs het kasteel van Lassus waar we maar een glimp van opvangen. De oever staat vol met bloeiende daslook. Het duurt ook niet lang voor we eerste buitje krijgen. Bij een bocht met een driehoekig grasperkje verlaten we even de route om de kapel van Hamoir-Lassus te bezichtigen. Daarna keren we terug en bij de ferme d'En-Haut moeten we door een weide stappen. We houden de stier goed in de gaten en bereiken zonder problemen de overkant waar we in het bois des Carrières terecht komen. Even verder komen we aan de Ourthe en volgen we een mooi pad langs de oever. We passeren ook enkele steile rotsen waar verschillende klimgroepen klaar staan om te rotsen te beklimmen. Bij de Rocher de la Vierge kun je een modern, bronzen OLV-beeldje bewonderen. Uiteindelijk komen we in Sy.

Klik op de foto voor de volledige reeks

Hier is een treinstation dus ook hier kan je de GR 57 onderbreken. We nemen nu een klimmend pad naar de top van een rotskam en volgen dit pad in een grote meander van de Ourthe. Er zijn hier veel bomen gekapt maar gelukkig hebben ze de bomen met de GR-streepjes laten staan. We krijgen een prachtig zicht op de rotsen van Sy en lopen dan door een bos met af en toe doorkijkjes op de Ourthe. Het is ook terug beginnen te regenen maar door het gebladerte merken we er weinig van. Uiteindelijk dalen we af en komen we uit in de vallei van de Lembrée. We stappen op een asfaltweg langs het kasteel van Palogne, het domein van Logne, de gîte van Logne en het gehucht Logne, aan de voet van de gelijknamige burcht. Deze middeleeuwse versterkte burcht, arendsnest bovenop een uitloper van de rots, beheerst de valleien van de Ourthe en van de Lembrée. Thv. een gesloten taverne staat een picknicktafel en eten we onze lunch op. Net op tijd want juist als we terug vertrekken, begint het terug te regenen. We bevinden ons op 5 minuten van ons logies en enkelen keren terug. Wij stappen door en de GR 576 verlaat ons. We verlaten de vallei van de Lembrée en lopen via een pad omringd door daslook naar een plateau. Het regent nu behoorlijk en we zien niet veel meer van de mooie uitzichten. We komen in een bos terecht en verlaten even de route om naar een belvédère te stappen met zicht over Juzaine. Helaas is alles nevelig. Via het bos dalen we af naar het gehuchtje Juzaine. Hier moeten we nog 4,4 km stappen om aan het station van Bomal te komen maar we kunnen ook de grote weg volgen en zo 1 km stappen. Omdat een wandeling zoveel mooier is als het mooi weer is, besluiten we via de weg naar het station te stappen en een volgende keer dit lusje te stappen. Was het nu door het grijze weer of de langere stukken asfalt, ik vond dit stukje iets minder dan de vorige 2 etappes (***) maar eigenlijk kun je dat niet vergelijken met een ***-sterren route in Vlaanderen. De wandeling was 11,7 km lang: 10,3 km op de GR 57 + 0,4 km aanlooproute + 1 km uitlooproute.

Geen spierpijn en terug schitterend wandelweer. Met veel goesting rijden we vanuit ons logies te Vieuxville naar Hamoir om daar de trein te nemen naar Rivage. Terug een korte rit en even later staan we terug waar we gisteren geëindigd waren. Om de GR 57 terug op te pikken, moeten we eerst de 2,6 km lange variante volgen. Ook al stapten we de route gisteren in omgekeerde richting, we genieten terug van de uitzichten op Comblain-au-Pont en de stilte in het natuurreservaat 'Les Roches Noires'. We pikken de GR 57 op thv. punt 19 (Douflamme) in de topogids. Onmiddellijk mogen we steil afdalen naar de voet van 'Les Roches Noires' en via een smal pad tussen weiden bereiken we een picknickplaats met mooi zicht op de kalksteenrotsen. Vroeger liep blijkbaar de Ourthe aan de voet van deze rotsen. Via een beeldenpark bereiken we de Tour Saint-Martin. Dit is een feodale slottoren uit de 12e eeuw. Rond de toren ligt een oud, vervallen kerkhof. Op het einde van het kerkhof heb je een mooi zicht op het kerkje van Comblain-au-Pont. We dalen verder af naar Comblain en stijgen naar de grotten van Comblain-au-Pont. Langs de grotten volgt een korte, steile beklimming door een stukje bos naar een plateau. Eenmaal uit het bos krijgen we een prachtig zicht op het bos van Comblain, een bloeiend koolzaadveld en de Ferme du Raideux waar we naartoe stappen op een prachtige veldweg. De Ferme du Raideux is een historische vierkantshoeve en het wapenschild van Malmedy is te zien in de toegangspoort.

Klik op de foto voor de volledige reeks

Na de hoeve dalen we naar de vallée du Cobouhi en vinden we een bankje om te lunchen. We krijgen even asfalt onder de voeten maar in het bos van Comblain wordt de weg terug onverhard en volgen we een prachtige dreef in dit bos. Op het einde van de dreef passeren we 2 oorlogsmonumenten. We dalen af en via een holle weg verlaten we het bos en dalen we af naar Comblain-la-Tour. Hier kun je evt. stoppen en de trein nemen naar Hamoir. De GR 57 loopt langs de spoorweg en de Ourthe verder. Even verder verlaten we de spoorweg en volgt een lastige klim uit de Ourthevallei. Boven volgen we een mooie weg naar Xhignesse. Dit dorpje vervulde in de Middeleeuwen een belangrijke rol. De oorsprong ligt waarschijnlijk bij Merovingische oorsprong maar ook de Romeinen hebben zich hier gevestigd en het kerkje van Xhignesse vertoont een Romaans koor.  Ook hier krijgen we kort wat asfalt onder de voeten. Via een steil pad dalen we af naar de Ourthe en via de spoorwegbrug steken we die over. Er volgt dan een mooi stuk langs de Ourthe tot de brug in Hamoir. Hier verlaten we de GR 57 en is het nog 400m naar het station. Terug een schitterende etappe (****) met veel onverharde wegen en prachtige zichten. De totale afstand bedraagt 18,8 km: 2,6 km aanlooproute vanuit Rivage + 15,8 km op de GR 57 + 0,4 km uitlooproute naar het station van Hamoir.

In 2009 heb ik mij de topogids van de GR 57 aangeschaft en ben ik reeds tot in Esneux gestapt. Helaas is het er in 2010 niet van gekomen om verder te stappen maar het mooie weer van de Paasvakantie deed me besluiten om de GR 57 terug op te pikken. Na het zoeken naar wandelgezelschap was het heel wat moeilijker om onderdak te vinden. Uiteindelijk vind ik na ongeveer één uur bellen toch nog een gîte die vrij is voor 3 dagen. Dan was het alleen maar hopen dat het mooie weer bleef aanhouden. Op Paasmaandag hadden we terug een prachtige dag en vertrokken we naar Rivage (in de buurt van Comblain-au-Pont) om de trein te nemen naar Esneux. Net op tijd haalden we de trein en 8 minuten later stonden we op onze vertrekplaats. We moeten eerst nog 1 km stappen vooraleer we de GR 57 oppikken. Die brengt ons in het gemeentepark 'du Mary'. De GR 576 loopt hier samen met de GR 57 maar splitst al snel af. Een pittig klimmetje doet ons al onmiddellijk goed zweten en we zijn dan ook blij dat het eerste deel van deze etappe voornamelijk door bos loopt. Boven komen we in een arboretum terecht en volgen we een rechte dreef tot een stervormige wegkruising met de naam Rond-Bâti. Daarna dalen we af door het Bois d'Esneux naar de baan Poulseur- Villers-aux-Tours en stijgen we terug in het Grand Bois d'Anthisnes. De GR 57 brengt ons langs de achterkant van de steengroeve van Anthisnes maar door de hoge wal krijgen we er niets van te zien. Eenmaal uit het bos krijgen we een prachtig zicht op de Ourthevallei. Een rustbank staat hier ideaal en we genieten van het uitzicht. De schouders en het gezicht worden nog eens goed ingesmeerd want vanaf nu lopen we in constant in de zon.

Klik op de foto voor de volledige reeks

We krijgen voor het eerst asfalt onder de voeten en dalen af naar het gehucht Sart en verder langs een andere steengroeve.  Het wordt duidelijk warmer bij het afdalen en we zijn dan ook blij dat we terug stijgen naar een plateau. Een prachtig wandelpad brengt ons tot aan een watertoren en verder tot aan het eindount van deze etappe op de GR 57. Bij punt 17 (Douflamme bij Comblain-au-Pont) is er een bewegwijzerde variante die de GR 57 verbindt met de GR571 en het station van Rivage. Dit pad is zeker ook de moeite en na ca. 80 mete krijgen we een mooi uitzichtpunt op 'Les Roches Noires' en Comblain-au-Pont. Ook hier staat een bankje waar je zou blijven zitten om van het uitzicht te genieten. De afdaling naar de Ourthe gaat eerst geleidelijk maar wordt dan steiler op een stenig pad. Ook de speciale rotsen 'Les Tartines' krijg je via dit pad te zien. Uiteindelijk bereik je de N654 die je volgt tot de Pont de Sçay over de Ourthe. Hier eindigt de variante en begint de GR 571 "Vallées des Légendes". Nog een 900 meter verder bereiken we het station van Rivage. Dit was een mooie etappe (****) met veel onverharde paden. Het eerste deel liep door bos en het tweede deel meer door open landschap. De totale afstand bedraagt 15,1 km: 1 km aanlooproute vanuit Esneux + 11,5 km op de GR 57 + 2,6 km uitlooproute naar het station van Rivage.