Wat een heerlijk wandelweer was het zondag. We trokken naar Poeke, een klein dorpje in de buurt van Aalter. De lus was 9 km en is een provinciale wandelroute van Oost-Vlaanderen. Je vertrekt aan de kerk van Poeke en maakt eerst een lus rond & door het kasteelpark en langs het kasteel van Poeke. Deze lus is overwegend onverhard en is het mooiste stuk van de wandelroute. Je steekt hierbij de Poekebeek over die na de dooi overvol was. Het kasteel van Poeke zelf is prachtig gelegen in het kasteelpark met omwalling en prachtige tuinen. Daarna volgt een tweede lus door landbouwgebied met veel geknotte wilgen en natte weiden. Op het verste punt kom je aan de Artemeersmolen en daarna keer je kronkelend terug naar het centrum van Poeke. Je passeert hierbij nog een oud, vervallen herenhuis de Reigerbeek. We sluiten de wandeling af in het plaatselijke café en genieten van een warme soep. Een rustige wandeling (die blijkbaar populair is, samen met ons deden nog 3 andere groepjes wandelaars deze route) met een mooi eerste lusje. Het tweede deel is volledig verhard en je moet regelmatig uit de kant voor auto's. Dus ** waard.
Deze keer liet ik de kans niet liggen om in de sneeuw te gaan wandelen. Ik koos voor 'dicht-bij-de-deur' en trok naar Afsnee om één van de nieuwste provinciale wandelroutes van de provincie Oost-Vlaanderen uit te testen: de Afsnee-Keuze wandelroute (9 km). Deze route bestaat uit 2 lussen van 5,5 km en 3,5 km met de Goedingebrug over de Leie als knooppunt (zie kaartje in de fotoreeks). De start ligt aan de Sint-Jan-de-Doper kerk te Afsnee vlakbij het voetveer over de Leie. Eerst loop je tussen wat bebouwing door maar al snel krijg je zicht op de Afsneekouter. Rechts ligt de Leie maar door de grote villa's krijg je die niet te zien. Meermaals vliegen ganzen over om in de kouter naar eten te zoeken. Uiteindelijk komen we aan de Leie aan de Goedingebrug. Hier kun je dus onmiddellijk terugkeren naar Afsnee of de 3,5 km lange lus rond de Keuzemeersen volgen en dit is zeker een aanrader.
Klik op de foto voor de volledige reeks
De Keuzemeersen is een natuurreservaat sinds 2008 en de laaggelegen weilanden zijn een broedgebied voor weide-, water- en moerasvogels. Meersen zijn vochtige riviergraslanden, doorsneden met een netwerk van sloten en grachten. 's Winters komen deze weilanden vaak onder water te staan & dat is nu ook het geval. Je wandelt hier op een onverhard pad langs de Leie met rechts zicht op de vochtige meersen en links grote villa's van Sint-Martens-Latem. Bij Sint-Martens-Latem krijg je een mooi zicht op het kerkje en daarna verlaat je al snel de Leie om verder door weiden en langs zeer natte paden (gelukkig was alles bevroren) terug te keren naar de Goedingebrug. Vervolgens gaat het dwars door de Afsneekouter via 2 onverharde landbouwwegen. Een ondergelopen akker zorgt voor heel wat winterpret bij de kinderen. Al snel ben je door het kleine centrum en sta je terug aan de kerk. Deze route krijgt **** sterren. Ik weet dat er mooiere zijn maar zo dicht bij Gent vind ik deze wandeling de moeite waard. Een klein nadeel is natuurlijk wel de E40 die de wandeling doorkruist.
Deze wandelingen stonden al een tijdje op mijn verlanglijstje en door de korte lengte (5,5 km & 3 km) zijn ze ideaal voor een winterwandeling. Ik had gehoopt op een sneeuwwandeling maar op Kerstmis begon het te dooien en verdween de sneeuw heel snel. Gelukkig ligt Cassel op de Kasselberg (176 m) en er lag toch nog wat sneeuw . De steegjes lagen er zelfs superglad bij waarbij we meer glijden dan wandelen. Eerst doen we het Circuit d'Oxelaëre en we starten op de markt. We verkennen eerst een deeltje van Cassel met de top van de Kasselberg. Vanop deze top heb je 2 oriëntatietafels met prachtig zicht op het noorden en het zuiden. Op de zuidflank zien we ons doel liggen: Oxelaëre. Dit stille dorp ligt op één van de 8 Romeinse heerbanen en die is nog altijd goed in het landschap te herkennen. Op de top vind je nog de Casteel Meulen (houten bloem- en oliemolen uit de 18e eeuw) en het ruiterstandbeeld van maarschalk Foch die hier zijn hoofdkwartier had tijdens WO I. We dalen af en via een prachtig steegje staan we al snel tussen de weiden. We krijgen een prachtig zicht op de Casselberg en staan al snel aan de kerk van Oxelaëre. Via de vroegere Romeinse heerbaan keren we terug naar Cassel en langs de Ieperpoort komen we terug aan de markt.
Klik op de foto voor de volledige reeks
Een rustpauze in het café 'Au lion des flandres' brengt ons terug op temperatuur. Na deze pauze beginnen we aan de 2° wandeling. Het eerste deel loopt gelijk op met de eerste wandeling maar we dalen nu af aan de noordflank van de Kasselberg en passeren de oude drinkplaats voor paarden. Al snel staan we aan de kerk Notre-Dame en de kapel van de Jezuïten. Daarna volgen we dezelfde wegel als bij de eerste wandeling langs de zuidflank maar nu in de andere richting en we zijn er op het juiste moment. Een prachtige zonsondergang sluit deze mooie wandeldag af. Dat deze streek vroeger Vlaams was merken we nog aan de Vlaamse Leeuw en enkel Vlaamse bordjes zoals 'Oude Schoenmakerie'. Via de 'Porte d'Aire' komen we terug in het centrum. Dit was een mooie wandeling (***) in een mooie streek met de steegjes in Cassel en de Casselberg als hoogtepunten. Een klein minpuntje is dat de routes bijna volledig verhard zijn en de bewegwijzering niet altijd aanwezig is.
In het boekje 'Op stap in de grensstreek van West-Vlaanderen en Noord-Frankrijk' (Lannoo) staat een uitgebreidere beschrijving van het Circuit d'Oxelaëre met extra achtergrondinformatie.
Normaal gingen we die dag een wandeling doen door Barranco del Infierno maar die bleek gesloten te zijn. Daarom besloten we naar Playa Paraiso te wandelen. De wandeling zal ongeveer 14 km lang zijn en het eerste deel gaat door Playa de las Americas. Je kan hierbij de verkeersvrije promenade volgen tot La Caleta maar wij kiezen voor de binnenstraten omdat enkele wandelpartners hotels van vroeger en de enorme groei van Playa de las Americas wilden zien. In La Caleta is het tijd voor de lunch en ben ik blij dat we pauzeren want ik had een serieuze dip door de warmte. Na deze deugddoende pauze volgt het mooiste deel. We trekken een natuurreservaat in en doorkruisen verschillende barranco's om uiteindelijk in Playa Paraiso aan te komen. Kronkelende paadjes trekken door dit gebied en je krijgt mooie zichten op de verschillende baaien. Moe maar voldaan keren we met de taxi terug naar het hotel. Het eerste deel van deze wandeling is gemakkelijk, behalve de warmte maakte het wat lastig. Kies de wandeling langs de zeepromenade voor een verfrissend briesje. Het tweede deel is wat lastiger omdat er soms steile afdalingen en beklimmingen zijn in de barranco's maar die zijn niet erg lang.
Dat Tenerife niet alleen zon en strand is, kun je duidelijk zien in mijn eerste post over Tenerife. Een heel verrassend en prachtig landschap vind je terug in het Nationaal Park van de Teide, ingesloten in een grote ring van rotsen. De meer dan 2000 m hoog gelegen vlakte wordt in het park gekenmerkt door versteende lavastromen en markante vulkaankegels. De top van de Teide is ongetwijfeld de meest imposante vulkaankegel. Deze is met zijn 3717 meter de hoogste berg van Spanje. Het is zeker aan te bevelen een wandeling in het nationale park te maken. Er zijn wandelingen van alle moeilijkheidsgraden mogelijk, van een kort tochtje over de vlakte tot aan de beklimming van de Teide. Er is een overzichtskaart van het wandelgebied te krijgen bij de bezoekerscentra van het park. In de bergring rondom de Teide zien wetenschappers de restanten van 2 enorme, naast elkaar liggende vulkaankegels. De uit een aantal opvallende naalden bestaande rotsgroep Roques de García wordt beschouwd als het restant van de scheidingswand tussen deze kegels.
Klik op de foto voor de volledige reeks
Na de top van de Teide te hebben bezocht in de voormiddag en een lunch in het Parador-hotel, beginnen we aan een wandeling rond de Roques de Garcia tegenover dit hotel. Deze wandeling is ca. 6 km en volgens het informatiebordje doe je er ongeveer 2u30' over. Wij deden er uiteindelijk maar 1u45' over. De wandeling gaat eerst langs een indrukwekkende rotsformatie: la roque Cinchado. Het eerste deel gaat over een breed, vlak pad langs de kleurrijke rotsen en met een mooi zicht op de Teide. Een blik achterom heeft ons een beeld van Montaña de Guajara & de Piedras Amarillas. Bij het verste punt verandert het uitzicht en komen we tussen de lava terecht. We dalen af naar de andere kant van de puntige rotsformatie en krijgen zicht op de uitgestrekte vlakte met zijn vele lavastromen. Tussen en over de lava stappen we nu naar een indrukwekkende rots genaamd 'La Catedral'. Daar aangekomen volgt een lastig stuk. We zijn ondertussen een heel stuk gedaald en voor het laatste stuk moeten we steil stijgen tot aan het startpunt. Moe maar voldaan komen we boven. Dit was een mooie wandeling (****), niet echt moeilijk behalve de lastige beklimming op het einde.
- 
