27-04-08

Reebokwandeling in het Hallerbos (27-04-08)

Via verschillende blogs (Fotogeniek België, Tweeti) had ik al gelezen dat het de periode van de boshyacinthen was in het Hallerbos. Ik was er nog nooit geweest maar de foto's die ik al gezien had, hadden me zo nieuwsgierig gemaakt dat ik dit sprookjesbos ook wel eens in het echt wou zien. We deden er de Reebokwandeling van 10 km die gemakkelijk te doen is door de paaltjes met gele kop te volgen. Toen we toekwamen om 11.00u stonden er heel veel auto's maar in het bos viel het wel mee van de drukte omdat het zo uitgestrekt is. Het bos voldeed volledig aan onze verwachtingen. De prachtige tapijten van blauwpaarse boshyacinthen, de glooiende hellingen, de afwisselende paden, ... het was er allemaal aanwezig. Op sommige plaatsen is de bloemenzee zo prachtig dat ik niet kon stoppen met foto's te nemen. De selectie was dan ook niet zo evident. Ik raad iedereen aan om er eens naartoe te gaan. De wandeling krijgt dan ook een 9,5/10.

DSCN0003B
Klik op de foto voor de volledige reeks
De wandeling kun je terugvinden via deze link: http://www.promenadesbacob.be/kaartpdf/WAND28_nl.pdf 

Reebokwandeling in het Hallerbos at EveryTrailMap created by EveryTrail:Share GPS tracks

22-04-08

Promenade Soupirs te Erezée (19-04-2008)

Zaterdag 19 april was het weer wat minder maar omdat het maar lichtjes druppelde, besloten we om toch een korte wandeling te doen. Wandeling nr. 6 (promenade soupirs, 8 km maar voor ons slechts 6,7 km door dat we niet vanuit het centrum vertrokken) passeerde op 100 m van ons huis. We staken onmiddellijk het riviertje L'Estinale over via een smal voetgangersbrugje en moesten door een wei stijgen uit de vallei. Daarna volgde een kort stukje door een bos waarna we terug afdaalden naar L'Estinale. Onmiddellijk passeerden we een boerderij waar 3 grote honden ons luid blaffend begroetten. Het is ons opgevallen dat veel honden hier als echte waakhonden dienen en zielig vasthangen via een touw of ketting aan een stok of muur. Van mij mogen ze toch wat meer vrijheid hebben zolang ze maar niet los op straat lopen. Vervolgens ging het stijgend naar het dorpje of gehuchtje Clerheid via een lange grindweg. Al snel waren we erdoor en daalden we via een steil pad terug naar het riviertje L'Estinale dat we overstaken via 2 wankele planken. Langs een sportcentrum kwamen aan de N807 wie we overstaken. We volgden nu een hele tijd een asfaltwegje en kwamen zo bij een klein chocoladefabriekje waar we natuurlijk niet konden voorbij lopen zonder een pakje chocolade te kopen. Je kon er ook een rondleiding krijgen maar helaas was een deel van ons groepje al door.

DSCN9840B
Klik op de foto voor de volledige reeks

 

We vervolgden onze weg door een bos en daalden naar een beekje waar de rest ons aan de overkant op stond te wachten. Er was hier geen brug maar enkel een smalle, gladde boomstam en ze wilden eens zien of we al dan niet in het water gingen vallen. Mijn zus en ik maakten er korte metten mee en liepen heel snel door het water dat hoogstens 10 cm diep was. Allebei zijn we met droge voeten aan de overkant gekomen. Mijn schoonzus gebruikte het boomstammetje maar kon gelukkig op de hulp van mijn broer rekenen. Het was ondertussen lichtjes  beginnen regenen het hield niet meer op tot we terug thuis waren. Via een mooi kronkelende grindweg ging het terug naar de N807 die we nogmaals overstaken richting het gehucht Awez. De laatste kilometers gingen over rustige asfaltwegen terug naar ons huisje. Leuke, niet te moeilijke wandeling behalve dan de oversteek van de beekjes. Een 8,5/10 waard.

21:00 Gepost door Ambigirl in Ardennen | Permalink | Commentaren (5) | Tags: wandelen, ardennen, erezee |  Facebook |

Rondwandeling langs dolmen en menhirs te Wéris via de GR 57 en GR 57 variante (17-04-2008)

Donderdag hebben we een GR-wandeling gedaan van 12,9 km op de GR 57 (GR Ourthevallei) en de GR 57 variante langs de dolmen. We vertrekken te Wéris dat samen met een aantal andere Ardense dorpen het label ‘un des plus beaux villages de la Wallonie’ draagt. Vooral een aantal oude hoeves in de typische grijze kalksteen en de 11de-eeuwse Romaanse kerk trekken de aandacht. Maar Wéris profileert zich echter vooral als hét megalietendorp van België. In de buurt zijn een aantal prehistorische dolmens en menhirs gevonden die we met deze wandeling zullen ontdekken.

We vertrekken aan het kruispunt  thv. het café ‘L’Escapade’ waar volgens de topogids een GR-boom zou staan maar die is waarschijnlijk verdwenen. Licht stijgend verlaten we het dorp en krijgen we zicht op het zachtglooiende landschap van de Famenne. Het asfalt gaat over in een grindweg en na een tijd worden we een steile helling opgestuurd naar de witgeschilderde Pierre Haina. Deze rots is hier niet geplaatst door mensen maar uitgekapt uit de natuurlijke rotsen en nadien witgeschilderd. De legende gaat dat de steen als een soort kurk op een fles een ingang naar het midden van de aarde afsluit. Vanop deze mooie, rotsachtige plek hebben we een prachtig uitzicht op de wijde omgeving. We keren terug naar dezelfde grindweg via een ander sterk dalend pad. Als je die venijnige klim niet ziet zitten, kun je dus ook gewoon beneden de weg blijven volgen. Beneden gekomen zien we direct de volgende menhir, ‘lit du diable’ of duivelsbed. Hier zou de duivel zich soms te rusten leggen. We vervolgen onze weg en dalen nu naar het gehucht Morville. Vanaf hier wandelen we terug op asfalt en door een open landschap gaat het richting Barvaux. Zo ver gaat het echter niet en aan het kruispunt Belle-Vue slaan we links af. We volgen nu de GR 57 variante langs de dolmens die in een wijde boog rond Wéris loopt. Langs een keienweg krijgen we een mooi zicht op Wéris en de Pierre Haina in de verte. Uiteindelijk komen we aan de weg Wéris-Barvaux waar de dolmen van Wéris liggen. Deze grafkamer is 10 meter lang en het dekblad weegt wel 30 ton. In de buurt staan ook enkele menhirs maar hun functie niet zo duidelijk. Sommigen beweren dat het wegwijzers waren naar de begraafplaats, anderen zeggen dat het tekenen voor de goden waren. Via een betonweg gaat het nu naar de dolmen van Oppagne die mooi liggen in een weide omringd door 2 grote bomen. Onderweg zien we in de verte ook nog de menhir Danthine die langs de weg Erezée-Barvaux staat. We stijgen terug lichtjes langs een mooi bospad en gaan langs het gehucht Wénin.

DSCN9426B

We steken de N841 over thv. het gehucht Pas-Bayard waar een platte puddingsteen ligt met een indruk die doet denken aan de hoef van een paard. Volgens de legende zou dit plek zijn waar het Ros Beiaard met de 4 heemskinderen op de rug zich afzette voor een geweldige sprong. Vervolgens klimmen we naar de bosrand waar we links afslaan en over een breed bospad door dit prachtig bos wandelen. Onderweg passeren we het hoogste punt van onze wandelroute op 395 meter. Na 2 kilometer komen we aan een kruispunt van 5 wegen (Refuge Du Brocard) waar we terug op de GR 57 terecht komen. Via deze GR 57  gaat het dalend terug naar Wéris en door een straat met enkele prachtige boerderijen in de lichtgrijze natuursteen van de streek gaan we naar de kerk. Het laatste stukje kasseiweg leidt ons langs het Megalietenmuseum terug naar het startpunt. Een mooie, rustige wandeling op een zonnige lentedag. De wandeling kan gedaan worden met een goede kinderwagen mits enkele variantes langs verharde wegen. Een 9/10 waard.  

Promenade Estinale te Erezée (15-04-08)

Vorige week zaten we een weekje in de Ardennen in een huisje te Erezée. We hadden een stafkaart gekocht van de omgeving en kozen wandeling nr. 7 (8 km) die in de buurt van ons huisje liep. Het had de dag voordien goed geregend en meteen toen we de wandeling begonnen, werden we een modderig pad opgestuurd richting de dorpskern van Erezée. Gelukkig waren de kindjes niet mee want de wandeling was absoluut niet toegankelijk voor kinderwagens. Via een smal bospaadje kwamen we in het centrum van Erezée met een mooi dorpspleintje met kiosk en kerk. We volgden een heel klein stukje de GR 57  en waar de GR links ging sloegen wij rechts af in een grindweg die al snel overging in een dalend, glibberig bospad. Plots werd de weg volledig versperd door omgevallen dennen en via een klauterpartij geraakten we over deze hindernis. Verder wandelend merkten we dat wel meer dan 20 dennen omvergewaaid waren. Blijkbaar is er hier een sterk windje gepasseerd. Vanaf nu is het pad beter maar het water van afgelopen nacht blijft zich een weg zoeken langs of op het pad. We passeren een mooie schuur thv. het gehucht Oster. Daarna worden we een heel nat en modderig pad ingestuurd vermengd met niet al te welriekende ‘koeienstront’. Dit blijft duren tot we de wei passeren waar de koetjes zitten. De weg blijkt een grindweg te zijn en we dalen nu in de Aisnevallei richting Fanzel.

DSCN9316B
Klik op de foto voor de volledige reeks

Ondertussen begint het lichtjes te druppelen maar na een paar minuutjes is het weer over. In Fanzel aangekomen volgen we nu een 200-tal meter de weg richting Erezée waarbij we het kleine zijriviertje ‘L’ Estinale’ oversteken. Door de regen zit er een sterke stroming op. Direct na het bruggetje moeten we stijgen van ca. 250 meter naar 390 meter eerst via een grindweg en verder via een steil, rotsig pad dat bijna op een beek lijkt door het aflopende water. Na een klim volgt natuurlijk een beloning met een prachtig zicht op het dorpje Clerheid. We lopen een tijdje vlak met prachtige panorama’s voor we terug het bos ingaan. Hier is het pad volledig ondergelopen en moeten we zelf een weg uitstippelen tussen de bomen. Ze zijn hier ook bezig met bomen te kappen en dit verklaard ook de slechte staat van de weg. Uiteindelijk dalen we af naar de vallei van de ‘L’ Estinale’ via een erg steil pad waarbij we tak na tak moeten grijpen om niet onderuit te gaan. Na deze afdaling moeten we nog een klein stukje over een grindweg en steken we de L’ Estinale over en zijn we terug aan ons vertrekpunt. Ondanks de korte afstand was het een behoorlijk lastige wandeling door de modder en soms steile stukken. Maar in de Ardennen wandelen heeft net dat iets extra’s door de mooie uitzichten
en bossen. Een 8,5/10 waard.

20:02 Gepost door Ambigirl in Ardennen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: estinale, ardennen, erezee, wandelen |  Facebook |

13-04-08

Langs Schelde en Berlarebroek te Donk (12-04-2008)

De wandeling dit weekend vertrok in Donk, nl. wandeling nr. 51 (16,2 km) uit het 'Groot Wandelboek Vlaanderen' van Lannoo. Donk is vooral gekend voor het Donkmeer maar ook  de omgeving is meer dan de moeite waard om eens te verkennen. We vertrekken aan het Donkmeer dat toch wel groter is dan verwacht. Het is ontstaan door het afsteken van turf in een oude, drooggevallen Scheldearm en nu ideaal voor waterrecreatie. Langs het bezoekerscentrum en een tribune wandelen we langs het water met heel veel eenden, ganzen, meerkoeten en waterhoentjes. Na dit mooie en rustige stukje moeten we 500 m de drukke Donklaan volgen maar éénmaal we deze verlaten hebben, komen we geen auto's meer tegen tot het verlaten van het jaagpad van de Schelde. We volgen een stukje de GR 128 langs een brede sloot die uitmondt in de Broekse Vaart. We steken die over en komen terecht in het natuurgebied van Berlarebroek. Hier lopen we over de verzande bedding van de Schelde langs een reeks vijvers. Na het verlaten van dit natuurgebied klimmen we op een dijk die een natuurlijk opvangbekken bij overstromingen afbakent. De Schelde ligt hier nog 300 m vandaan en is voorlopig niet te zien. Al snel moeten we over een afsluiting klimmen omdat schapen dit stuk begrazen. Daarna terug over een afsluiting en dan blijven we het graspad op de dijk volgen tot de parallelle asfaltweg ook de dijk op klimt en ons naar de Schelde brengt. We blijven het jaagpad een 4-tal kilometer volgen tot het veer van Berlare-Appels.

DSCN9228B

Klik op de foto voor de volledige reeks


We hadden onze picknick mee maar een zitbank kwamen we maar niet tegen en omdat er een bui in aantocht was, hebben we ons dan maar in het gras gezet om onze lunch op te eten voordat het zou beginnen te regenen. Plots werden we opgeschrikt door een wegvliegende fazant op nog 2 meter van ons. Had die daar nu heel de tijd doodstil gezeten en hadden we het beest niet opgemerkt tussen het gras? Toen de eerste druppels begonnen te vallen, hadden we net gedaan met eten en vertrokken we snel. Gelukkig viel er niet veel regen en duurde het niet lang en bleef de zon ons nadien vergezellen. Aan het voetveer van Berlare-Appels vonden we een cafeetje waar we genoten op het terras van het zonnetje. Zalig! Vanaf hier volgden we de GR 128 richting Gent terug tot aan het Berlarebroek. We trokken nu door een vlak landschap met weiden en akkers. Er zijn hier ook veel paarden te zien. Via het onverharde Boogstraatje kwamen we terug op een drukkere weg die we maar een 100-tal meter volgen en daarna waren we weer in de rust van het Berlarebroek met zijn vele vijvers. Na het Berlarebroek ging het via de Oude Dreef en een residentiële wijk terug naar Donk. We deden nog een omwegje naar de kapel Onze-Lieve-Vrouw van de Zeven Smarten waar blijkbaar een trouw aan de gang was.  Na nog wat gedronken te hebben, gaan we terug naar de auto. Dit was een mooie en rustige wandeling die perfect te doen is met kinderwagens mits een korte variante en de parallelweg volgend naast de dijk met graspad. Een 8,5/10 waard. Langs Schelde en Berlarebroek at EveryTrailMap created by EveryTrail:Share GPS tracks

06-04-08

Wandelen langs de paden van de schilders te Sint-Martens-Latem (06-04-2008)

Door verschillende omstandigheden werd het een korte wandeling van 7 km uit de wandelgids 'Wandelen langs de Leie' (Lannoo) te Sint-Martens-Latem. Er waren winterse buien voorspeld maar de hele voormiddag scheen de zon. Maar we waren nog maar net vertrokken of het begon al te druppelen. Het eerste stukje liep gelijk op met mijn vorige wandeling te Latem (http://ambigirl.skynetblogs.be/post/4440407/wandelen-lang...) langs de Leie. In de Meersstraat liep een loslopende Berner Sennen hond die een heel stuk met ons meewandelde. Gelukkig was het een braaf beest want ik heb het niet zo voor loslopende honden. De Leie vergezelde ons op 100m afstand. Daarna kwamen we terug in een woonwijk met mooie en lelijke villa's en volgden we de GR 128. Onderweg kwamen we ook pittoreske en oude boerderijtjes tegen. We staken de Meersbeek over waar een rietveld is aangelegd voor de plaatselijke waterzuivering. Daarna wandelden we verder door de villawijken langs de golfbaan van Sint-Martens-Latem. Het is hier mooi wandelen door een prachtige beukendreef. We verlaten de GR 128 en ondertusen is het goed beginnen regenen met een soort hagel/sneeuw korrels.

DSCN9215B
Klik op de foto voor de volledige reeks

We schuilen in de Processiekapel maar helaas minderde het niet en wandelden we maar verder. De daken en auto's krijgen al snel een wit laagje maar we krijgen het koud en stappen door om snel terug aan de auto te zijn. We passeren nog een oude korenwindmolen en de mooie, witte kerk van Sint-Martens-Latem en staan terug aan de Leie, verkleumd en nat. We zitten nog maar in de auto en het houdt natuurlijk op met regenen. Even later komt de zon er terug door en regent het de hele namiddag niet meer. Blijkbaar slecht moment gekozen voor onze wandeling. Het was een mooie wandeling (7,5/10) maar bijna volledig verhard en toch heel wat verkeer in de smalle straatjes. Als gevolg van de korte wandeling konden we natuurlijk nog de laatste spannende 20 kilometers van de Ronde van Vlaanderen zien met een Stijn Devolder als winnaar.