27-05-08

Een echte Scheldepolderwandeling te Bentille (24-05-2008)

Dit weekend ging het naar Bentille voor wandeling nr. 49 uit het Groot Wandelboek Vlaanderen (16,7 km). Ik verwachtte veel van deze wandeling door een voorproefje van de foto's en verslagen van Caroline (Panthera) en Luc en Majella (Lumaj). Op deze wandeling staan alle ingrediënten van de Scheldepolders op het programma met polders, dijken, afwateringskanalen en kreken. Ik vertrek aan de kerk van Bentille en verlaat al snel de bebouwde kom via de Krabbendijk. Daarna gaat het regelrecht naar het Leopoldkanaal via de GR 5A die me vergezelde tot aan de Mazurekreek. Dit kanaal werd gegraven in 1846-1849 en dient om het overtollige water van de polders rechtstreeks in zee te lozen nadat de Nederlanders na de Belgische onafhankelijkheidstrijd alle afwateringssluizen naar de Westerschelde afsloten. Aan de overkant krijg je zicht op de watertoren van Sint-Jan-in-Eremo.  Via de Sint-Jansbrug steek ik het Leopoldkanaal over en aan de andere kant gaat het naar de Boerekreek. Ik volg hierbij de zomervariante van de GR 5A. Eerst heb je nog een duidelijk pad tussen akker en kreek maar uiteindelijk verdwijnt het pad volledig en moet je over het veld verder. Plots kwam ik aan een sloot die ik volgens de wandelgids moet overspringen. Een vraagje aan Lumaj (merci voor het antwoord!) had mij  gerustgesteld maar toen ik er aankwam, zag ik alleen maar een hoge rietkraag vol met netels. Onmogelijk om er over te springen zonder geneteld te worden of de grond te zien om een goede landingsplaats te vinden. Na heel wat getwijfel wat te doen, zag ik uiteindelijk een plank drijven dicht bij de wilg die er staat. Het water was maximum 15 cm diep dus riskeerde ik het. De plank bleef natuurlijk niet drijven wat een natte schoen opleverde maar gelukkig geen natte voeten. De landing op de andere, steile oever verliep minder goed met evenwichtsverlies en heel veel 'gepiek' van de netels.

DSCN0481b
Klik op de foto voor de volledige reeks

Maar ik was blij dat ik de overkant bereikt had. De wandeling ging verder over de velden tot een volgende sloot die moest overgestoken worden. Hier zou er een brugje moeten zijn maar enkel een rechtopstaande plank was het bewijs dat dit er ooit geweest was. Deze sloot was onmogelijk over te steken of je zou moeten 'fierljeppen'. Een stok was niet te vinden dus besloot ik om de sloot te volgen naar de betonweg en dan aan de andere kant terug te keren. Dwars door een wei kwam ik terug aan het punt waar ik de route kon vervolgen. Hier waren er minder rietkragen en kreeg je prachtige zichten op de Boerekreek. Via de Mazurekreek, een smalle uitloper van de Boerekreek, kom ik terug aan de betonweg en gaat het terug naar de schaduw van het Leopoldkanaal. De route volgt terug dit kanaal vanaf de Zonnebrug tot de Langewegbrug over een graspad tussen 2 rijen van indrukwekkende bomen. Het is hier zalig wandelen met links zicht op de polders en rechts het Leopoldkanaal met al zijn bewoners. Aan de Langewegbrug kreeg ik terug gezelschap van de GR 5A en ging het verder met zicht op het dorpje Sint-Laureins. Waar het Leopoldkanaal een zwakke bocht naar rechts maakt, verlaat ik deze rustige wandelweg via een grindweg terug naar de bewoonde wereld. Nu gaat het recht terug naar Bentille via de Graaf Jansdijk. Deze dijk heeft nu een geringe hoogte en heeft gelukkig geen waterkerende functie meer. Hij was vroeger een belangrijke afweerdijk en moest het land beschermen tegen stormvloeden. Ik passeer nog een oud huis met mooi opschrift, waaruit blijkt dat het ooit een café was. Helaas nu niet meer open dus stap ik maar verder over deze oeroude dijk naar de kerk van Bentille.   De wandeling voldeed volledig aan mijn verwachtingen met veel onverharde wegen en prachtige zichten op de polders, kreken en het Leopoldkanaal en krijgt een 8,5/10.

Bentille: een echte Scheldepolderwandeling at EveryTrailMap created by EveryTrail:Share GPS tracks

13-05-08

Landelijke rust in het Land van Asse (12-05-08)

Op Pinkstermaandag trokken we naar Asse voor een wandeling van 14,7 km (wandeling nr. 32, Groot Wandelboek Vlaanderen, Lannoo). We vertrokken op het gezellige marktpleintje van Asse en trokken langs de kerk richting de vallei van de Asbeek. We werden vergezeld door verschillende wandelaars en het bleek om de 16e Kravaaltochten te gaan, een organisatie van W.S.V. Horizon Opwijk. Onmiddellijk kregen we onverharde paadjes onder onze voeten geschoven en dat zal bijna de hele tocht zo zijn. Na het valleitje stegen we naar Asbeek en vandaar ging het richting het Morettekasteel op de Moretteberg. Het kasteel zelf kregen we niet te zien. Voorbij het kasteel kwamen we aan het café 'In de koekoek' maar het was helaas niet open. We steken de drukke Edingsesteenweg over en volgen nu de Kruisborre, een reeks van verschillende kapelletjes van de devotie van miraculeuze kruisen. Het gaat hier goed omhoog en naar beneden.

DSCN0431B
Klik op de foto voor de volledige reeks

 

Na de Kruisborre gaat het nu richting het kasteel Hoogpoort en langs het kasteel Nieuwermolen. Tot nu toe hadden we nog af en toe schaduw maar vanaf dit laatste kasteel was het bakken in de blakende zon. Na het kasteel liepen we langs de E40 wat wat storend lawaai opleverde. Uiteindelijk moesten we richting een hopveld dat ondertussen al verdwenen was en dan verder langs een boerderij maar we stoten op bordjes met verboden toegang - privéterrein. Dan maar helemaal terug en via de gewone weg kwamen we ook aan de boerderij. We vroegen ons af of het nu echt privéterrein was geworden of of de eigenaar geen wandelaars op zijn terrein wilde want ook een plaatselijke wandelroute volgde dat pad. We werden nu in de richting van Tenberg gestuurd en dat betekent terug klimmen. Langs akkers op smalle paadjes gaan we verder. We komen geen cafeetjes meer tegen en onze drinkbus is stilaan leeg en we verlangen nu naar het eindpunt waar een markt vol terrasjes lonkt. Terug langs het kasteel Hoogpoort gaat het nu via grote villa's richting Asse via leuke paadjes. Uiteindelijk belanden we op de markt waar we snel onze dorst lesten. Voor mij was deze streek een echte ontdekking en ik kom met plezier terug. Een wandeling met veel afwisseling en veel onverharde wegen (9/10).

Tussen Dender en Pajottenland te Onkerzele (10-05-08)

Het was een verlengd Pinksterweekend met terug zalig weer. Ik trok zaterdag naar Onkerzele, in de buurt van Geraardsbergen voor wandeling nr. 58 uit het 'Groot Wandelboek Vlaanderen' (Lannoo). De wandeling was 13,5 km lang maar wij deden nog een lus van een 4-tal kilometer rond de vijvers van het Provinciaal Domein De Gavers. We vertrokken dus op de parking van dit domein en werden onmiddelijk een onverharde weg ingestuurd achter de tuinen van de woningen tot de kerk van Onkerzele. Daarna ging het richting Atembeke via aardewegen en rustige asfaltwegen. We volgden hierbij een heel klein stukje de GR 5A richting Geraardsbergen en passeerden de hoeve-B&B 'De Wambashoeve'. Mooi plaatsje om te overnachten. Na Atembeke volgde een minder mooi stuk langs een iets drukkere betonweg zonder voetpad richting Waarbeke. Daarna was het weer rustiger langs een onverharde weg naar Moerbeke. In Moerbeke volgden we nog even een drukke weg en daarna ging het stijgend naar het Moerbekebos dat onderverdeeld wordt door de Bosberg in 2 delen, nl. het Karkoolbos en het Raspaillebos. In het Karkoolbos probeerde ik een bloem te fotograferen toen ik plots werd opgeschrikt door iets dat wegvluchtte. Ik zag nog een bruine vacht maar het dier zelf niet en alles ging zo snel maar ik denk dat het een hertje was.

DSCN0341B

Druk op de foto voor de volledige reeks


Na het Karkoolbos moesten we de Bosberg omhoog. Ik heb die ooit gedaan tijdens mijn fietsvakantie (http://ambigirl.skynetblogs.be/post/4957314/verslag-fiets...) maar heb toen moeten stoppen. Te voet ging het toch iets gemakkelijker. Na de Bosberg volgde het Rapaillebos waarbij we terug een stukje de GR 5A volgden. Het was er heerlijk wandelen. Daarna volgde nog een mooi stuk door het stiltegebied Dender-Mark en ging het terug langs de tuinen naar de Gavers waar we nog energie over hadden om de wandeling rond de vijvers van het domein te doen. In het domein is er ook een zwemvijver en strand en met dit mooie weer was er dan ook heel veel volk. Deze wandeling was mooi maar het eerste deel voor het Moerbekebos vond ik wat minder door de drukkere wegen en woonwijken, het tweede deel was zalig en heel rustig (8,5/10).

Onkerzele: Tussen Dender en Pajottenland at EveryTrailMap created by EveryTrail:Share GPS tracks

04-05-08

Op verkenning in de Ijzervlakte te Schore (02-05-2008)

Wat een zalig lenteweekend was het, de eerste BBQ achter de rug, een dagje naar zee en een mooie wandeling. Vrijdag ben ik naar Schore getrokken voor een wandeling van 16,3 km uit het Groot Wandelboek Vlaanderen. We vertrokken aan de Schoorbakkebrug over de Ijzer en volgden de Vladslovaart richting Tervaete. We krijgen het gezelschap van de GR 130 die we een 8-tal kilometer zullen volgen tot kort na de Viconiakleiputten. Onmiddellijk passeerden we de Schoorbakkehoeve. De eerste hoeve stond hier al in de 12de eeuw maar tijdens de eerste wereldoorlog werd die volledig vernield maar nadien heropgebouwd. Ze behoort tot het halfgesloten type met omwalling en abdijschuur. In de oude hoevegebouwen is nu een horecazaak en de nieuwe hoeve specialiseert zich in de kweek van limousinvee. We zouden de Ijzer moeten oversteken maar de Tervaetebrug is helaas verdwenen. We volgden de dijk dan maar verder en in Tervaete vinden we een nieuwe brug. Hier werd in oktober 1914 hard gevochten en een vergeefse poging ondernomen om de Duitsers terug te dringen tot achter de Ijzer. Aan de overkant van de Ijzer zagen we een herdenkingsmonument. Na Tervaete begon het plots lichtjes te druppelen dat uitgroeide tot een serieuze bui en nergens was iets om te schuilen. We trokken verder door het natuurreservaat De Viconiakleiputten. Dit reservaat is een oude kleiwinningszone van de voormalige steenbakkerij van Nieuwpoort en is nu een waterrijk gebied met veel ganzen, eenden, ... . In een vogelkijkhut lunchten we en trok de bui langzaam over. Daarna was het terug één en al zon. 

DSCN0096B
Klik op de foto voor de volledige reeks


Via rustige asfaltwegen ging het vervolgens naar de oude spoorweg Diksmuide-Nieuwpoort, ook de frontzate genoemd. Tussen deze spoorlijn en de Ijzer werd het gebied blank gezet om de Duitsers terug te dringen en vormde de spoorlijn de frontlijn. Deze vroegere spoorlijn is nu heel populair bij fietsers. Voorbij Pervijze is een uitbreiding mogelijk langs enkele boerderijen en dan kom je terug op de spoorlijn.  Aan de Booitshoekestatie keren we via een rustige weg terug naar Schore met mooie zichten op de vlakke polders maar vooraleer we dat doen gingen we nog een 100-tal meter verder om een versterking uit de oorlog te zien. Wij hadden verwacht dat het authentieker ging zijn maar het was duidelijk een reconstructie. Een mooie, rustige wandeling die perfect doenbaar is voor kinderwagens (mits variant thv. Viconiakleiputten) door de vele verharde wegen. Een 8/10 waard.