18-05-12

GR 131 Etappe 6: Diksmuide-Bikschote (24,7 km) (13-05-2012)

Toen we begonnen met deze GR, dachten we dat we tegen eind april wel klaar gingen zijn met de GR 131. Helaas stak het weer er een stokje voor. Ook nu was het alweer een hele tijd geleden dat we in Diksmuide eindigden. Maar op moederdag werd er dan toch een droge dag met opklaringen voorspeld en keken we er naar uit om nog eens de wandelschoenen aan te trekken. Normaal gingen we de auto op ons eindpunt zetten en daar de bus (lijn 20: Ieper-Diksmuide) nemen naar het station van Diksmuide. Ik had nochtans al eerder gekeken en was er van overtuigd dat de bus op zondag reed. Gelukkig checkte ik de website van de lijn nog eens want er bleek toch geen bus te rijden. Vreemd, had ik verkeerd gekeken of is er ondertussen al een wijziging gebeurt. Kortom, we reden uiteindelijk met 2 auto's. Rond 11.15u stonden we dan aan het station van Diksmuide en konden we starten. Er was een staalblauwe hemel en een aangename wandeltemperatuur. De GR brengt ons door het centrum met een heel mooi marktplein en het begijnhof. Al deze gebouwen waren vernield door WOI en zijn terug opgebouwd in de oorspronkelijke stijl. Een mooi oeverpad brengt ons langs de Handzamevaart tot aan de Ijzer. Langs de jachthaven komen we aan de Ijzertoren en de PAX-poort. Dankzij het verslag van Luc Selleslagh kom ik te weten dat de eerste toren ooit werd opgeblazen en vind je heel veel andere informatie. Ondertussen hebben we gezelschap gekregen van de GR Ijzer die ons gaat vergezellen tot de Knokkebrug. Vroeger liep de GR 131 door tot in Stavele maar omdat de route volledig samenloopt met de GR Ijzer heeft de GR 131 sinds kort een nieuw routeverloop gekregen naar Ieper. Er is geen topogids van dit stuk maar zoals eerder vermeld vind je informatie over dit nieuw stuk op www.trekkings.be en kun je de route terugvinden op de GR-website. Tijdens onze tocht pikken we ook 2 geocaches op (GC361DF en GC34WVF). Bij de eerste vinden we duidelijk een houdertje maar het containertje is verdwenen. Later bleek dat het in de vuilbak was gegooid en de eigenaar heeft het ondertussen al in orde gemaakt. De tweede cache ligt aan de Vliegenierskapel en vinden we gemakkelijk. Via asfaltwegen komen we in Sint-Jacobskapelle, een klein dorpje met beschermd dorpsgezicht. Er volgt nog een stukje op asfaltwegen tot aan de Knokkebrug en dan begint er een heel mooi stuk (bijna volledig onverhard) tot aan het eindpunt. Aan de Knokkebrug mondt het Ieperleekanaal uit in de Ijzer. Wij trekken echter naar het waterbekken van Woumen dat zorgt voor ongeveer 1/3 van de Westvlaamse drinkwatervoorziening. Een kronkelend steenslagpad langs vochtige weiden brengt ons langs het bekken. Eenmaal voorbij het waterbekken komen we aan een boerderij waar hoeve-ijs verkocht wordt en het mooie weer doet ons niet lang twijfelen om hier even pauze te nemen.

gr 131,diksmuide,wandelen,gr ijzer,ijzer,ieperleekanaal,ijzertoren,blankaart

Klik op de foto voor de volledige reeks

Daarna trekken we naar het natuurreservaat De Blankaart waar we maar een kort stukje doorstappen. We moeten eerst door een wei met koeien en het is goed uitkijken om niet in een koeievlaai te stappen. Daarna volgt het éne mooie pad na het andere tot we uiteindelijk toch nog wat asfalt onder de voeten krijgen tot aan het Ieperleekanaal. Vanaf nu is dit kanaal tot aan het eindpunt ons gezelschap. We lopen op graswegen die eerst goed begaanbaar zijn maar later staat het gras wel hoog maar alles is doenbaar. Uiteindelijk komen we aan een weide-overstapje om terug door een weide te stappen. In de verte zien we koeien maar als ik met mijn telelens eens goed kijk, zie ik dat er ook een stier bij zit. Ik ga het niet riskeren om daar in te lopen. Uiteindelijk besluiten we om langs de prikkeldraad op de oever van het Ieperleekanaal onze weg te vervolgen. Helaas is dit volgroeid met netels en is het ploeteren om vooruit te geraken. Af en toe is de oever ook heel smal maar een andere optie zit er ook niet echt op. Wanneer we in de buurt van de koeien en de stier komen, ben ik blij dat we niet door de wei gestapt zijn. Ze komen op ons afgelopen en de koeien maken bokkesprongen en hebben schuim op hun lippen. We worden constant  achtervolgd maar na een hele tijd zijn ze ons toch blijkbaar beu. We ploeteren verder en uiteindelijk komen we aan het overstapje waar je terug uit de weide op het oeverpad moet komen. Eerst is het pad iets beter begaanbaar maar verder is het terug je een weg banen door netels, fluitekruid, hoog gras en distels. We zijn dan ook blij dat we aan een poortje komen en zien dat het pad terug begaanbaar is. Dit komt door schapen die de oever daar begrazen. Uiteindelijk komen we vermoeid aan aan de Diksmuideweg waar onze auto staat. Volgens de GPS hebben we 24,7 km gestapt terwijl we maar 23,1 km verwachten. De benen zijn moe maar de etappe was echt de moeite en ik heb totaal nieuwe wandelpaadjes ontdekt.

Commentaren

Het was de moeite blijkbaar. Dat oever- of weidepaden in de lente en de zomer wel eens voor ploeterwerk zorgen, daar weet ik ook alles van.

Gepost door: Wandelaar3680 | 18-05-12

Avontuurlijk tochtje. Mmmm, hoeve-ijs! Altijd lekker tijdens het wandelen !

Gepost door: maaike | 19-05-12

Dat ziet er daar een mooie streek uit. En de foto's zijn prachtig.

Gepost door: Lumaj | 20-05-12

Mooie foto's! Tja, verrassend wild dat stukje langs het Ieperleekanaal. Soms kan GR-wandelen in Vlaanderen dan toch nog een beetje avontuur zijn... Ik heb je opmerkingen over de passage door of langs de weide langs het Ieperleekanaal verwerkt in het verslagje over het pad.

Gepost door: Luc S. | 22-05-12

Annelies, jij loopt echt met je toestel in aanslag: zulke leuke snapshots! Shooting from the hip, als het ware. Ziet er inderdaad een hele leuke tocht uit. Wandelgroeten uit de Kempen.

Gepost door: Guido | 23-05-12

mooie fotoreeks van een al even prachtige wandelroute

Gepost door: Erik en Marina | 24-05-12

De commentaren zijn gesloten.