18-05-12

GR 131 Etappe 6: Diksmuide-Bikschote (24,7 km) (13-05-2012)

Toen we begonnen met deze GR, dachten we dat we tegen eind april wel klaar gingen zijn met de GR 131. Helaas stak het weer er een stokje voor. Ook nu was het alweer een hele tijd geleden dat we in Diksmuide eindigden. Maar op moederdag werd er dan toch een droge dag met opklaringen voorspeld en keken we er naar uit om nog eens de wandelschoenen aan te trekken. Normaal gingen we de auto op ons eindpunt zetten en daar de bus (lijn 20: Ieper-Diksmuide) nemen naar het station van Diksmuide. Ik had nochtans al eerder gekeken en was er van overtuigd dat de bus op zondag reed. Gelukkig checkte ik de website van de lijn nog eens want er bleek toch geen bus te rijden. Vreemd, had ik verkeerd gekeken of is er ondertussen al een wijziging gebeurt. Kortom, we reden uiteindelijk met 2 auto's. Rond 11.15u stonden we dan aan het station van Diksmuide en konden we starten. Er was een staalblauwe hemel en een aangename wandeltemperatuur. De GR brengt ons door het centrum met een heel mooi marktplein en het begijnhof. Al deze gebouwen waren vernield door WOI en zijn terug opgebouwd in de oorspronkelijke stijl. Een mooi oeverpad brengt ons langs de Handzamevaart tot aan de Ijzer. Langs de jachthaven komen we aan de Ijzertoren en de PAX-poort. Dankzij het verslag van Luc Selleslagh kom ik te weten dat de eerste toren ooit werd opgeblazen en vind je heel veel andere informatie. Ondertussen hebben we gezelschap gekregen van de GR Ijzer die ons gaat vergezellen tot de Knokkebrug. Vroeger liep de GR 131 door tot in Stavele maar omdat de route volledig samenloopt met de GR Ijzer heeft de GR 131 sinds kort een nieuw routeverloop gekregen naar Ieper. Er is geen topogids van dit stuk maar zoals eerder vermeld vind je informatie over dit nieuw stuk op www.trekkings.be en kun je de route terugvinden op de GR-website. Tijdens onze tocht pikken we ook 2 geocaches op (GC361DF en GC34WVF). Bij de eerste vinden we duidelijk een houdertje maar het containertje is verdwenen. Later bleek dat het in de vuilbak was gegooid en de eigenaar heeft het ondertussen al in orde gemaakt. De tweede cache ligt aan de Vliegenierskapel en vinden we gemakkelijk. Via asfaltwegen komen we in Sint-Jacobskapelle, een klein dorpje met beschermd dorpsgezicht. Er volgt nog een stukje op asfaltwegen tot aan de Knokkebrug en dan begint er een heel mooi stuk (bijna volledig onverhard) tot aan het eindpunt. Aan de Knokkebrug mondt het Ieperleekanaal uit in de Ijzer. Wij trekken echter naar het waterbekken van Woumen dat zorgt voor ongeveer 1/3 van de Westvlaamse drinkwatervoorziening. Een kronkelend steenslagpad langs vochtige weiden brengt ons langs het bekken. Eenmaal voorbij het waterbekken komen we aan een boerderij waar hoeve-ijs verkocht wordt en het mooie weer doet ons niet lang twijfelen om hier even pauze te nemen.

gr 131,diksmuide,wandelen,gr ijzer,ijzer,ieperleekanaal,ijzertoren,blankaart

Klik op de foto voor de volledige reeks

Daarna trekken we naar het natuurreservaat De Blankaart waar we maar een kort stukje doorstappen. We moeten eerst door een wei met koeien en het is goed uitkijken om niet in een koeievlaai te stappen. Daarna volgt het éne mooie pad na het andere tot we uiteindelijk toch nog wat asfalt onder de voeten krijgen tot aan het Ieperleekanaal. Vanaf nu is dit kanaal tot aan het eindpunt ons gezelschap. We lopen op graswegen die eerst goed begaanbaar zijn maar later staat het gras wel hoog maar alles is doenbaar. Uiteindelijk komen we aan een weide-overstapje om terug door een weide te stappen. In de verte zien we koeien maar als ik met mijn telelens eens goed kijk, zie ik dat er ook een stier bij zit. Ik ga het niet riskeren om daar in te lopen. Uiteindelijk besluiten we om langs de prikkeldraad op de oever van het Ieperleekanaal onze weg te vervolgen. Helaas is dit volgroeid met netels en is het ploeteren om vooruit te geraken. Af en toe is de oever ook heel smal maar een andere optie zit er ook niet echt op. Wanneer we in de buurt van de koeien en de stier komen, ben ik blij dat we niet door de wei gestapt zijn. Ze komen op ons afgelopen en de koeien maken bokkesprongen en hebben schuim op hun lippen. We worden constant  achtervolgd maar na een hele tijd zijn ze ons toch blijkbaar beu. We ploeteren verder en uiteindelijk komen we aan het overstapje waar je terug uit de weide op het oeverpad moet komen. Eerst is het pad iets beter begaanbaar maar verder is het terug je een weg banen door netels, fluitekruid, hoog gras en distels. We zijn dan ook blij dat we aan een poortje komen en zien dat het pad terug begaanbaar is. Dit komt door schapen die de oever daar begrazen. Uiteindelijk komen we vermoeid aan aan de Diksmuideweg waar onze auto staat. Volgens de GPS hebben we 24,7 km gestapt terwijl we maar 23,1 km verwachten. De benen zijn moe maar de etappe was echt de moeite en ik heb totaal nieuwe wandelpaadjes ontdekt.

03-05-12

2012-04-29 tem 2012-05-01 Geocaching weekend

De wisselvallige weersvoorspellingen verhinderen telkens onze wandelplannen. Als het dan toch onverwachts begint op te klaren, is geocaching een leuk alternatief. Je bent ook buiten en komt soms op plaatsen waar je anders niet direct zou komen. Dit is eigenlijk een geüpdate versie van schattenjacht en ik kan je verzekeren dat kinderen het heel leuk vinden, vooral als ze de grote schat vinden en een speelgoedje kunnen ruilen. Meer informatie vind je op www.geocaching.com

Zondag ging ik met mijn 2 neefjes naar het Poekebos om PoekeI en PoekeII te zoeken. PoekeI is een traditionele cache waar je rechtstreeks de coördinaten in je GPS kan steken en werd dan ook snel gevonden. PoekeII is een multicache waarbij je de eerste coördinaten krijgt en dan telkens ter plekke nieuwe coördinaten krijgt en uiteindelijk naar de cache geleid wordt. PoekeII is een heel korte multicache cache met maar één te zoeken waypoint. Maar wat hebben we lang moeten zoeken om het te vinden. Toen we het uiteindelijk gingen opgeven, vonden we plots de origineel verstopte coördinaten. Misschien lag het ook aan de weinige ervaring in het geocachen. De schat zelf vinden was geen probleem. Het Poekebos is voor mij geen onbekend terrein maar door deze 2 caches kwam ik nu toch op paadjes waar ik nog niet eerder gestapt heb.

Maandag gingen we dan naar Tielt om de multicache de Meikensbossen te doen. Die is al wat langer en ongeveer 4,5 km lang. Onderweg moet je 8 waypoints zoeken en uiteindelijk kom je bij de cache terecht. Hier vind ik mijn eerste geocoin. Dit zijn een soort muntstukken van andere geocachers die er een doel aan toewijzen. Het doel van deze coin was om zoveel mogelijk landen te bezoeken. Aangezien ik pas in Juni naar het buitenland ga, is dit iets te lang om bij te houden. Dus een verplaatsing naar een andere cache zal dan gebeuren in België. Het natuurgebied zelf is echt de moeite om te ontdekken. Ik heb als kind altijd bij de Poelberg gewoond en toen bestond dit gebied nog niet. Door de vele regen was het soms wel meer watertrappelen dan wandelen in de ondergelopen weiden. De vele paardebloemen zorgden voor een prachtig geel tapijt en doorkijkjes naar de Poelbergmolen maakten dit een heel mooie wandeling.

Dinsdag stond er een uitstapja naar de zee gepland en gingen we met 5 volwassen en 4 kinderen geocachen. De cache Crystal Palace ligt op ongeveer 1,7 km wandelen van Westende en is dus ideaal om eens uit te waaien op het strand. De cache zelf is een korte multicache van 3 waypoints die zeer gemakkelijk te vinden zijn en de uiteindelijke cache is heel origineel verstopt.

DSC_0001.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

21:29 Gepost door Ambigirl in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) | Tags: geocaching, westende, tielt, poeke, wandelen |  Facebook |