16-12-14

Kustwandelroute Etappe 2: Knokke-Blankenberge (16 km) (10-11-2014)

Deze keer gaan we in lijn verder op de Kustwandelroute. Het voordeel hier is dat je heel gemakkelijk van het eindpunt naar het beginpunt geraakt via de Kusttram. We parkeren de auto aan de halte Blankenberge Duinse Polders en na een kwartiertje wachten brengt de tram ons naar de halte Knokke Station. We vinden aansluiting met de Kustwandelroute in de Lippenslaan aan knooppunt 24 en wandelen via het Zegemeer naar de zeedijk. Er staan enkele appartementsblokken met mooi zicht op dit meer. Hier zou ik ook wel een appartementje willen (waar is dat ezelke?). We bereiken de Zeedijk aan het Casino van Knokke en volgen deze tot net voor Duinbergen. Dan gaat het terug landinwaarts via het Joseph Stübbenpark en enkele rustige wijken tot in het Directeur-Generaal Willemspark. Hier geraken we hier even het spoor kwijt maar de GPS brengt ons al snel weer op de juiste route. Daarna volgt een lus door het centrum van Heist die alleen maar interessant is als je naar het station wil. Aan het Heldenplein bereiken we terug de Zeedijk en is het tijd voor de lunch in een brasserie op de dijk. Met een goed gevulde maag krijgen we voor het eerst een stukje natuurgebied op deze etappe: de Baai van Heist. Alleen is het veel te kort en wat erna volgt is heel wat minder. We moeten de haven door en die is groot. Wat wel eens de moeite was om te zien, was het passeren van een heel groot containerschip die van de binnenhaven naar zee voer. Na een lang stuk langs de drukke weg wordt het weer wat rustiger aan de Westhinder, een voormalig lichtschip dat je kan bezoeken en langs de vismijn van Zeebrugge. Uiteindelijk moeten we weer langs de drukke Koninklijke baan om naar Zeebrugge-bad te stappen. We volgen de zeedijk en na Zeebrugge volgt het laatste stukje door het Natuurgebied De Fonteintjes. Dit is een heel mooie afsluiter na deze wat mindere etappe. Een smal paadje (soms wat modderig) brengt ons langs de duinplassen en de ondergaande zon maakt er een mooi plaatje van.

DSC_9072.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

15-12-14

Kustwandelroute etappe 1: Rondwandeling Knokke (13,4 km) (01-11-2014)

Na de GR 129 is er eens tijd voor iets anders. Ik had de folder van de Kustwandelroute al gekocht in de zomer van 2013 met de bedoeling van Knokke naar De Panne te stappen vorige winter maar de GR 122 was toen nog niet afgewerkt en daarom werd dit dus uitgesteld naar deze winter. De winter is een heerlijk seizoen om te wandelen aan zee vind ik. Niet te druk en als het zonnetje schijnt, heb je toch een beetje dat vakantiegevoel. De kustwandelroute is gebaseerd op een knooppuntennetwerk met 2 parallelle assen en verbindingsassen (http://www.dekust.be/kustwandelroute). We hebben de route zo gepland dat we een stuk kuststrook afwisselend met een stuk meer landinwaarts wandelen om zo tot een afwisselende route te komen. Daarbij hebben we er ook opgelet dat we de stukken die overlappen met de GR 5A in omgekeerde richting zullen stappen en vooral bij het deel van De Panne tot Knokke. De eerste etappe is een rondwandeling in Knokke en dan vooral in het stuk van het Vlaams Natuurreservaat De Zwinduinen en - polders. Het is wat wennen met de knooppunten want de bordjes zijn niet zo overvloedig aanwezig en vallen niet altijd op tussen de bebouwing. Ondertussen al 3 etappes gedaan en we weten nu hoe we moeten kijken maar we hebben toch een paar keer op onze stappen moeten terugkeren. Voor deze etappe was het de bedoeling om te starten aan het natuurcentrum van het Zwin te starten maar dit is niet bereikbaar wegens grote vernieuwingen. We starten dan maar tussen knooppunt 15 en 14 thv. de Bronlaan. We krijgen onmiddellijk een eerste mooi stukje met het deel Far West van het natuurreservaat. Daarna worden we via een breed schelpenpad naar de dijk gebracht. We slaan rechts af en volgen de dijk nu 2,7 km lang richting het Zwin. Op het einde van de dijk krijg je een mooi zicht op de Zwingeul en het bijhorend reservaat. Het kunstwerk Haas van Flanagan trekt veel volk. Daarna gaan we via brede schelpenpaden terug landinwaarts en wandelen we langs duinen, graslanden en bosgebiedjes. Bij knooppunt 14 volgen we dezelfde verbindingsas naar de dijk maar slaan nu links af en passeren de chique appartementen en winkels van Knokke Zoute. Het is een stralende 1 november dag en heel veel dagjesmensen zijn naar de kust afgezakt. Daardoor zien we een knooppuntenbordje niet en wandelen we te ver. Gelukkig had ik de gpx-route gedownload via www.wandelknooppunt.be en viel al snel onze fout op. Gelukkig waren we nog niet te ver. Er volgt nu een stukje langs de villa's tot aan het Koningsbos. Daar volgt het netwerk verder de weg maar de kaart maakt duidelijk dat je ook door het bos kan. Omdat ons dat veel aangenamer lijkt en er een cache (Transmanche treasures) verstopt is, nemen we dan ook deze route. Het bos is een echte verrassing en doet Ardennen-achtig aan door de steile hellingen van de begroeide duinen. Een heel aangenaam stukje. Daarna doorkruisen we de wijk Oosthoek ontstaan in de 17e eeuw en even later staan we terug aan de auto. Vooral het eerste stuk van deze wandeling is heel aangenaam. Het tweede deel door Knokke Zoute is ook wel leuk maar op een ander manier.

DSC_9000.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

14-12-14

GR 57 Etappe 11: La-Roche-en-Ardenne - Nadrin (13,6 km) (26 + 29/09/2014)

Tijdens het jaarlijks weekendje met de familie proberen we een huisje dicht bij de GR 57 te zoeken zodat er op vrijdag kan verder gestapt worden op de GR 57. Deze keer hadden we ook de maandag vrij en dus werd deze dag ook als wandeldag ingepland. Er werd met 2 auto's gereden en een auto aan het eindpunt en beginpunt geplaatst.Mijn wandelgezelschap zag het niet echt zitten om deze etappe in één keer te doen dus werd ze opgesplitst in 2 kortere stukjes. De enige mogelijkheid om te korten was Maboge want dit is het enigste punt waar de GR 57 bij een verkeersweg komt. Voor de rest wandel je in de ongerepte natuur ver van wegen en auto's. Daardoor stapten we op vrijdag van La-Roche-en-Ardenne naar Maboge (6,4 km) en op maandag van Maboge naar Nadrin (7,2 km). Eigenlijk gingen we bij de laatste etappe stoppen in Ollomont (nog 2 km extra) maar omdat het begon te regenen zijn we dus in Nadrin aan La Belvédère gestopt en zo naar onze auto gestapt. Je kan van deze etappe zeggen dat het tot nu toe voor mij persoonlijk de mooiste etappe is van de GR 57. Het profiel van het eerste deel is een lange stijging en steile afdaling. We vertrekken in La-Roche-en-Ardenne en stijgen langzaam en lang naar de top van een heuvelkam. Uiteindelijk wordt het wat vlakker en bereiken we een uitgestrekt plateau waar we even zicht krijgen op de Ourthe diep onder ons. Plotseling horen we rechts van ons een geluid. We blijven staan maar zien niets in het lage struikgewas. Plots horen we het weer en besluiten we ons snel uit de voeten te maken. Duidelijk een dier die ons verwittigd maar geen idee welk dier. Waar we terug bos bereiken, volgt eens steile afdaling naar Maboge en de Ourthe. We steken de Ourthe over en doorkruisen het dorpje om even de N860 te volgen naar onze auto. Bij het tweede deel kom je in de ongerepte natuur met de vele meanderende bochten van de Ourthe en de rotsen van Le Hérou. Na het verlaten van de N860 volgt een breed pad die ons uiteindelijk naar de oever van de Ourthe leid. We volgen die maar heel even en moeten een stijgend pad volgen naar Le Cheslé. Het gaat gestadig omhoog. Boven doe ik even een cache (Le Cheslé) en word beloond met een prachtig uitzichtspunt. Wel geen gemakkelijk terrein om er te geraken. Wanneer ik weer veilig bij mijn wandelgezelschap ben, passeren we even verder Le Cheslé, een oude Keltische nederzetting die deels gerestaureerd werd. Door de heuvelkam te beklimmen, snijden we een grote meander van de Ourthe af maar dan volgt er een heel steile afdaling terug naar de oever. Heel voorzichtig dalen we af en proberen niet uit te glijgen. Daarna volgt er een prachtig stuk vlak langs de oever. Af en toe moeten we iets hoger de oever op. Dit stuk is niet toegankelijk na een lange of zware regenperiode en er is een variante voorzien. Je bent hier midden in de natuur en hoort niets van auto's behalve het stromende water en vogels. Het blijft wel uitkijken waar je stapt want de vele boomwortels en losse stenen maken een valpartij wel mogelijk. Na dit zalige stuk bereiken we de plaats waar de beklimming naar Le Hérou begint. Je kan spreken van een pittige beklimming. Op een bepaald punt kun je kiezen voor de variante over de rotskam en zicht op Le Hérou. Mijn wandelgezelschap kiest voor de normale weg die ook nog pittig stijgt en ik kies voor de avontuurlijke variante omdat er ook een cache (Mighty Herou) ligt. Dit stuk is zeker niet voor mensen met hoogtevrees. Het pad loopt letterlijk op de rotskam en rechts van je gaat het recht en diep naar beneden. Ook het pad zelf is niet eenvoudig en je moet grote stappen nemen om de rotsen te beklimmen maar je wordt beloond met een prachtig panorama. Het is hier echt genieten. De cache werd snel gevonden maar het duurde even voor ik hem te pakken had. Ondertussen was het begonnen regenen en hierdoor werden de stenen wel heel glad. Dus snel verder gestapt en even verder vond ik mijn wandelgezelschap naar adem happend terug net voor Le Belvédère, nu volledig verlaten en aan het vervallen. Door de regen besloten we om via de weg naar onze auto te stappen 1 km verderop. Een echte aanrader deze etappe en ik kijk al uit naar de volgende die waarschijnlijk even mooi zal zijn.

DSC_8621.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

01-12-14

GR 129 Etappe 7: Oudenaarde-Ronse (20 km) (18-10-2014)

Ondertussen zit de GR 129 er al een tijdje op en dit is het verslagje van deze prachtige, laatste etappe. De auto wordt aan de Moulin du Cat Sauvage geparkeerd aan de weg Ronse-Ellezelles en dan gaat het met de fiets (gelukkig naar beneden) naar het station van Ronse. Daar nemen we de trein naar Oudenaarde en kunnen we in de buurt van het station terug inpikken op de GR 129. We doorkruisen de stad en kunnen zo het stadhuis, de Sint-Walburgakerk, het Begijnhof, de Pamelekerk en de Cisterciënzerabdij van Maagdendale. Aan de Schelde moeten we over de hydraulische Scheldebrug maar deze is buiten gebruik voor onderhoudswerken. Gelukkig kunnen we via de Scheldebrug Kleine Ring naar de overkant. Daar gaan we onmiddellijk het groen in via het Speibos, een klein maar mooi natuurgebied. Zo komen we in Leupegem waar een GR-wandelboom staat aan de kerk. We verlaten Leupegem via een steil tegelpad en klimmen naar de eerste heuvelkam met mooi uitzicht. Een bankje nodigt uit tot de picknick. Daarna dalen we terug via een mooi pad naar de Maarkebeek. We volgen de beek naar de Ladeuzemolen en vervolgens gaat het naar Etikhove. Er volgen terug enkele mooie, onverharde paden. Daarna gaat het even op asfalt met zicht op de Bossenaremolen. Uiteindelijk komen we aan de Taaienberg en vanaf hier tot het einde heb ik al gewandeld via eerdere wandelingen maar omdat het in omgekeerde richting is en een prachtige omgeving is, blijft het de moeite. Via rustige veldwegen en een smal paadje gaat het naar Louise-Marie. Tijd voor een pauze op een terrasje om te genieten van het najaarszonnetje.

DSC_8931.jpg

Daarna klimmen we door het Muziekbos naar de Chalet Boekzitting. Hier krijgen we even gezelschap van de GR 122 tot aan de kapel OLV Van Lorette. We steken de N48 over en stijgen terug waardoor we een mooi uitzicht krijgen op de Muziekberg. Daarna gaan het naar de oude spoorwegbedding 87 Basily-Doornik. Toen ik hier in 2009 wandelde, was dit stuk onverhard. Nu ligt er een gladde asfaltlaag. Gelukkig is er een parallel onverhard pad iets hoger dan de spoorwegbedding. Op een bepaald moment moeten we de spoorwegbedding verlaten en volgen we de GR-tekens over het brugje. Tijden het wandelen lees ik de routebeschrijving en zie ik dat we de brug niet moesten oversteken. Dus maar terug en nogmaals de tekens controleren en inderdaad, we moeten de brug over. Even twijfelen we of er een andere GR passeert maar op de kaart zien we paadjes die ons toch nog naar het eindpunt kunnen leiden indien we verkeerd zouden zijn. We dalen dus terug af naar de spoorwegbedding en volgen die nog verder. Uiteindelijk verlaten we toch de spoorwegbedding en gaat het richting de Moulin du Cat Sauvage waar het eindpunt ligt van de GR 129 in Vlaanderen. De GR 129 loopt verder tot Arlon en de goesting is er wel om deze ooit eens verder te stappen. Deze etappe is alleszins een prachtige afsluiter van het stuk in Vlaanderen.

21:04 Gepost door Ambigirl in GR 129, GR routes | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |