07-10-07

Kuieren in het West-Vlaamse Heuvelland te Kemmel (06-10-2007)

Zaterdag was het een prachtige dag om te wandelen en dat tesamen met een mooie streek zorgde dus voor een geslaagde wandeldag. We deden wandeling nr. 67 (14,3 km; niet bewegwijzerd) uit het 'Groot Wandelboek Vlaanderen'. We vertrokken aan de Dries van Kemmel met kiosk en het standbeeld van 'het Gaperke'. Deze spotnaam werd gegeven door de Ieperlingen toen de Kemmelnaren voor het eerst met hun koopwaar naar Ieper kwamen waarbij hun mond openviel bij het zien van de prachtige gebouwen. Via een onverhard pad gaat het langs de rand van het kasteelpark met het gemeentehuis van Heuvelland. We passeren een Britse begraafplaats en steken de Kemmelstraat over en wandelen richting Nieuwkerke. Hier hebben we een weids uitzicht op de kerk van Nieuwkerke, Wulvergem en Mesen. Door de eerste wereldoorlog worden hier nog veel niet-ontplofte oorlogstuigen gevonden en langs de weg zitten 2 obussen in een afsluiting. Via een onverharde weg dalen we naar de Douvebeek en steken die over. Hier hebben we een mooi zicht op de Kemmelberg met 156 m de hoogste top van West-Vlaanderen. Daarna gaat het terug naar de Kemmelstraat die we oversteken en via een onverhard pad gaat het stijgend naar Nieuwkerke. Daar waren verschillende wegen afgesloten voor een wielerwedstrijd. Dit was waarschijnlijk geen plaatselijk koerske want de rijkswacht vloog rond met een helikopter en toen we naar huis reden, passeerden we de Quick-Step bus en een Rabobank auto op de snelweg. Snel waren we uit het centrum van Nieuwkerke en via een heel drassige grasweg ging het richting Walletjes. Daar kregen we een heel mooi panorama van de West-Vlaamse en Noord-Franse heuvelrug met oa. de Catsberg, de Zwarteberg, de Rodeberg, de Scherpeberg, de Monteberg en de Kemmelberg. Via een aardeweg midden door de velden daalden we terug af naar de Douvebeek.  Ondertussen kregen we gezelschap van de GR128 die we blijven volgen tot aan de voet van de Monteberg.

DSCN7912b
Klik op de foto voor de fotoreeks

 

Na een terrasje bij de wijngaard van de Monteberg is het klimmen geblazen op de Monteberg. Ondertussen hebben we een mooi zicht op Dranouter (gekend van het jaarlijks folkfestival) en Loker. Via een holle weg verlaten we de Monteberg. We zien hier ook veel andere wandelaars die vooral de provinciale wandelroute 'Het Kemmelbergpad' volgen. Dan volgt het laatste stuk langs de GR5 en via een aardeweg beklimmen we de Kemmelberg. We komen uit op de kasseien van de Kemmelberg aan de 'Ossuaire du Mont Kemmel', een Franse massabegraafplaats van 5294 soldaten die op 25 april 1918 bij de Slag om Kemmel sneuvelden. We nemen niet de 23% stijgende kasseienhelling maar gaan rechtdoor via de Lokerdreef door het bos. Aan een kruispunt van paden nemen we de trappen naar de top van de Kemmelberg waar een militaire communicatietoren en nog een uitkijktoren staat. Door het bos dalen we terug richting Kemmel waarna we door het kasteelpark terug de Dries bereiken. Deze wandeling krijgt een 9/10. Er was een aangename afwisseling van onverharde en verharde paden, mooie panorama's, afwisselend. Een aanrader!

23-09-07

Wandelen langs de Oude Leie en het Schipdonkkanaal te Bachte-Maria-Leerne (22-09-2007)

Zaterdag was mooi weer voorspeld en al duurde het wat voor de zon er goed doorkwam,het was toch een zalige dag om te wandelen. Deze keer werd de Leiestreek verkend met wandeling nr. 47 (13,6 km) uit het 'Groot Wandelboek Vlaanderen' (Lannoo). We startten aan de kerk van Bachte-Maria-Leerne en via de kasseiweg genaamd Ooidonkdreef stapten we al snel onder de toegangspoort van het kasteel Ooidonk. De eerste 4 kilometers werden we vergezeld door de GR128. De mooie lindedreef leidt naar het 300 ha grote kasteeldomein Ooidonk. Vervolgens gaat het door de rustige Leiemeersen. In een wei zaten wel 5 reigers samen met koeien. Mooi om te zien. Via een leuke grindweg gaat het richting de Oude Leie. Deze leiearm werd in de 19e eeuw afgesneden omdat hier een grote lus gemaakt werd om na 5 kilometer nagenoeg op dezelfde plek uit te komen. Door de arm af te snijden was er maar een 600m lange doorsteek. Dit stukje en verder is de Leiestreek op en top. Via een brugje komen we aan de nog bevaren Leie en het Sas van Astene. Maar al snel verlieten we de waterloop om terug langs de Oude Leie te wandelen waar reigers en meeuwen druk aan het vissen waren. Langs Vosselareput (waar je in de Leie kunt zwemmen) ging het via een dolomietpad naar het veer Bathio waar je zelf de Leie moet oversteken. De naam Bathio verwijst naar de oudste benaming van Bachte.

DSCN7715b
Klik op de foto voor de volledige fotoreeks


Veilig aan de overkant ging het richting de drukke Leernsesteenweg die we jammer genoeg een tijdlang moesten volgen. Maar na de Vosselarestraat was er weer rust en stilte. Door een zee van maïs ging het richting een bos langs het Schipdonkkanaal en vervolgens werd dit kanaal 1,3 km gevolgd richting Vosselare. Via een tegel- en grindpad bereikten we uiteindelijk dit dorpje dat we via het Pestelpad terug verlieten. Daarna ging het terug naar de kerk van Bachte-Maria-Leerne vooral via asfalt-en betonwegen. Onderweg passeerden we nog de vijsvijver 'De Ijsput' in een prachtig natuurgebied. Een zeer rustige (behalve dan het stuk langs de Leernsesteenweg en Vosselarestraat) en mooie, landelijke wandeling. Het eerste deel in de Leiemeersen was het mooiste deel en de wandeling krijgt een 8,5/10.

25-08-07

Op verkenning in het Muziekbos en het land van Omer Wattez (24-08-2007)

Twee weken geleden deed ik een wandeling te Wortegem als voorproefje van de Vlaamse Ardennen. Vrijdag werd het tijd voor een verkenning van de echte Vlaamse Ardennen, nl. wandeling nr. 54 (13 km, niet bewegwijzerd) uit het 'Groot Wandelboek Vlaanderen'. Aan de rand van Ronse bevindt zich een 148 m hoge beboste heuvel met de naam Muziekbos. De 'berg' en de omgeving hebben wandelaars het hele jaar door veel te bieden. We vertrekken aan de Chalet Boekzitting met stralend weer en volgen de GR5A het Muziekbos in. Het is hier heel rustig. Na een tijdje verlaten we het GR-pad en komen we aan de rand van het bos waar zich het eerste panorama aanbiedt. Langs de bosrand dalen we tot aan de spoorlijn Gent-Ronse die we voorzichtig oversteken. Dan volgt een mooi stukje langs een beekje. Het pad is grillig en de netels overal. Uiteindelijk komen we op asfalt terecht en stijgen we terug op de zuidflank van het Muziekbos naar de Prolstraat. Hier staan grote villa's broederlijk naast landelijke huisjes. Hier en daar zijn er doorkijkjes naar het centrum van Ronse. We gaan dan via een steile afdaling in de Houtstraat terug naar onverharde en drassige wegen. Twee MTB'ers klimmen hier naar boven en geraken er ook. Ik zou het zeker niet kunnen. Via een pad tussen twee weiden, dat je nog moeilijk een pad kunt noemen omdat het volledig geërodeerd is en vol met water staat bereiken we een beek en gaat het langs een maisveld tot aan de Trogstraat waar de GR129, GR122 en GR5A samen lopen. Wij moeten echter rechtdoor waar deze paden links afslaan en klimmen via een lastige, drassige weg naar het gehucht Breucq. Op een bepaald moment zijn er zelfs paletten neergesmeten om een heel nat stuk te overbruggen maar er waren er niet genoeg en ik heb er natte voeten aan overgehouden. Gelukkig droogt alles snel op met het warme weer. Bovengekomen hebben we een mooi zicht op de uitlopers van het Muziekbos. 

DSCN7031b[1]
Klik op de foto voor de volledige reeks

 

Na een korte rustpauze om effe weer op adem te komen, gaan we door het kleine gehuchtje en verlaten dit al snel om langs bos en weiland eventjes op Waals grondgebied te wandelen. Via een holle weg komen we terug op Vlaamse bodem en daarna volgt een afdaling naar de kapel bij Doorn. Rechts hebben we een mooi zicht op het 26ha grote staatsbos Terrijst. Aan de kapel slaan we een stijgende aardeweg in die ons naar de wijk Koekamer brengt. Boven worden we weer beloond met een prachtig panorama. Dan gaat het via een voetbalveld verder naar een hellingbos. Hier heb je echt de routebeschrijving nodig want van paden was er nauwelijks sprake. Het bos wordt waarschijnlijk weinig gebruikt door wandelaars en het was er donker en zeer nat. Ik zou er niet graag in verdwalen. Gelukkig klopte de routebeschrijving en bereikten we al snel de kerk van Louise-Marie. Daar volgen we de GR129 en stijgen we terug door het Muziekbos naar Chalet Boekzitting. Dit was een heel mooie wandeling (9/10) met prachtige panorama's, rustig en veel onverharde wegen. Na regenweer best stevige schoenen dragen want dan liggen de paden zeer drassig en met TEVA-sandalen alleen hou je je voeten niet droog. De wandeling is absoluut niet toegankelijk voor kinderwagens en rolstoelen. Een aanrader!

22-08-07

Land van kanalen te Damme (21-08-2007)

Tijdens mijn verlof heb ik natuurlijk veel tijd om te gaan wandelen en dinsdag scheen zelfs de zon dus vertrok ik snel naar Damme waar ik wandeling nr. 63 (12.5 km) uit het 'Groot Wandelboek Vlaanderen' stapte. Damme is een klassieker onder de wandelingen. Met haar oude gebouwen heeft het middeleeuws stadje heel wat te bieden. De gebogen bomenrijen langs het water of de uitgestrekte polders vormen een prachtig, natuurlijk kader. Je kunt er eindeloos dwalen over de jaagpaden langs de Damse Vaart, het Leopoldkanaal of het Afleidingskanaal van de Leie. We starten aan de Onze-Lieve-Vrouw-Hemelvaartkerk met stompe toren die nog altijd de rijkdom van de middeleeuwse stad weerspiegelt. Toen was Damme een voorhaven van Brugge en toen de verbinding met Brugge begon te verzanden, nam het zelfs functies van Brugge over. Het stadhuis (1664-1668) is een pareltje van Brabantse gotiek. We verlaten Damme via de Rabattestraat die nog steeds de grillige restanten van de dichtgeslibde omwalling omheen de stad volgt. We wandelen nu doorheen het vlakke land met zijn akkers, weiden en aan de horizon populierenrijen, die de kanalen overschaduwen. Op een akker zag ik bruine vogels en ik denk dat het patrijzen waren maar met mijn beperkte kennis over vogelsoorten ben ik het niet zeker. Dit eerste deel moesten we delen met het verkeer maar vanaf de grindweg naast het Zuid-over-de-Lieve-Geleed is de route verkeersvrij op nog een klein stukje na.

DSCN6949[1]

Klik op de foto voor de volledige fotoreeks

We komen aan het Schipdonkkanaal, ook wel 'den Stinker' genoemd omdat hij het vuile, overtollige water van de Leie afvoert naar zee. Voorbij dit eerste kanaal ligt het Leopoldkanaal, ook 'den Blinker' genoemd, omdat hij zuiver, overtollig water van het Meetjesland afvoert. We volgen het Schipdonkkanaal tot aan bruggen bij 'de Sifon' waar de Damse Vaart door de aanleg van bovengenoemde kanalen afgesneden werd van de verbinding van Sluis. Het overtollige water kon echter via een sifon van communicerende vaten onder de kanalen door naar de andere zijde afgevoerd worden. Na het oversteken van beide bruggen en de Damse Vaart die we een 100-tal meter volgen, slaan we de Spegelsweg in naar Oostkerke. Na een doortocht door het piepkleine centrum van Oostkerke gaat het nu naar het Leopoldkanaal waar we de oever volgen tot aan de Oostkerkebruggen die we oversteken en onze weg vervolgen terug richting 'de Sifon' langs het Schipdonkkanaal. Onderweg hadden we nog een mooi zicht op de dorpsmolen (1874) van Oostkerke. We volgen het jaagpad ca. 1.25 km en verlaten die aan de Romboutswervedijk. Dit is een historische dijk die Brugge via Damme, Oostkerke, Westkapelle en Heist met Uitkerke verbond. Beide uiteinden sloten aan bij de Genteledijk tussen Brugge en Uitkerke. Met deze dijken kon de eerste landwinning tussen Brugge en Sluis tot stand komen. Rechts van de weg strekt zich het natuurreservaat Romboutswerve uit. Het bultige grasland ligt 4 m boven het ebniveau van de zee. Het hobbelige reliëf ontstond doordat de inklinking van het veen niet overal gelijk was. Tenslotte wandelen we nog een stukje langs de Damse Vaart vooraleer we het gezellige centrum van Damme bereiken. Deze wandeling in een mooie streek krijgt een 8/10.

12-08-07

Een verrassend voorproefje van de echte Vlaamse Ardennen te Wortegem (12-08-07)

Vandaag werd het nog eens tijd om terug te wandelen. Het werd wandeling nr. 60 uit het 'Groot Wandelboek Vlaanderen' (Lannoo). De route was 12,3 km lang en bijna volledig verhard. We vertrokken aan 'd'Oude Stokerij' en daalden richting Nokere. Daar vielen vooral de vele renpaarden op en blijkbaar staan heel wat raspaarden hier op stal in de nabijheid van Waregem met zijn bekende Waregem Koerse. Daarna ging het richting het kasteel van Nokere met kasteelvijver. Vervolgens ging het stijgend naar het hoogste punt van de route waar we een mooi uitzicht hadden op de omgeving. De wolken werden alsmaar donkerder en het duurde niet lang of het begon te druppelen dat snel veranderde in een onweer. Na een halfuurtje schuilen ging het verder langs boerderijen, paardenweiden, mooie villa's en een gerenoveerd kasteel. Via de kasteeldreef ging het terug naar de startplaats. Wandeling krijgt een 7,5/10: iets te veel verkeer.

DSCN6820B

Klik op de foto voor de volledige fotoreeks

22-07-07

Op verkenning in het unieke natuurreservaat De Blankaart te Woumen (22-07-2007)

Vandaag hebben we een wandeling gedaan die al een hele tijd op mijn programma stond maar telkens werd uitgesteld omdat mijn ouders persé mee wilden maar nooit konden. Het was het Blankaartwandelpad te Woumen (Diksmuide) uit het Groot Wandelboek Vlaanderen (wandeling nr. 73; 9,6 km + 0,4 km naar vogelkijkhut, bewegwijzerd). Deze wandeling is een realisatie van de provincie West-Vlaanderen en een folder is beschikbaar in het natuureducatief centrum 'De Otter' in het kasteel De Blankaart en tevens de startplaats van de wandeling. Door het kasteelpark gaat het naar de boogbrug waar je een prachtig zicht hebt op de Blankaartvijver en de kasteelvijver. In de kasteelvijver staat een gebeeldhouwde otter. Deze is symbolisch en betekent dat het natuurherstel pas geslaagd is als de otter terug is. Vanaf hier volgen wij een omweg naar de vogelkijkhut. Maar voor we die bereiken, moeten we nog schuilen onder de bomen voor een bui. Gelukkig zal het enkel bij deze bui blijven en klaart nadien de hemel op. In de vogelkijkhut zelf hangen informatieborden met alle watervogels en roofvogels die te spotten zijn, maar wij zagen enkel wilde eenden, meerkoeten en waterhoentjes. Later zagen we ook nog enkele reigers maar daar bleef het ook bij. We keerden op onze stappen terug naar het wandelpad en vanaf nu trokken we door de hooilanden. Deze hooiweiden zijn eigendom van Natuurpunt vzw en landbouwers moeten laat maaien en mogen niet bemesten. De naam 'De Blankaart' komt trouwens van het feit dat deze hooilanden de winterbedding van de Ijzer vormen en dus wel eens 'blank' kunnen staan. Ook na een regenperiode kunnen de weiden drassig zijn en af en toe moesten we goed uitkijken waar we onze voeten neerzetten. En niet alleen voor de natte plekken maar ook voor de koeienvlaaien want de wandeling gaat tussen de grazende koeien door. Na de hooilanden kwamen we aan de Kleine Blankaart. Dit zijn een tiental kleinere vijvers die ontstonden door latere turfontginning. Hier ging het door het rietland waar de Roerdomp zich verstopt. Daarna verlieten we het natuurreservaat en via een oud turfkantoortje ging het nu over de Houtensluisvaart, een veldweg en de Stenensluisvaart (beiden zorgen voor de afwatering van de Blankaart) richting het gehucht Vijfhuizen. De twee boerderijen en drie woningen vormen een hoger gelegen eiland dat bij overstroming gespaard bleef. Voor ons duikt de enorme betonnen achthoek op van het Drinkwaterproductiecentrum de Blankaart op. Deze heeft een wateroppervlakte van 60 hectare en een inhoud van 3 miljoen kubieke meter en voorziet het grootste deel van West-Vlaanderen van leidingwater. Vanaf hier hebben we een hele tijd asfalt onder ons voeten en langs de Noordkantvaart gaat het naar het gehucht 'De Rhille'. We hebben hier ook een mooi zicht op de Ijzertoren te Diksmuide. Langs het BLOSO-centrum gaat het terug naar het turfkantoortje waar we dezelfde weg door het rietland en het waterrijk hooiland nemen terug naar het kasteel. Deze wandeling was echt de moeite: veel onverharde paden en heel rustig. Waterdichte schoenen of laarzen zijn zeker aan te raden en je mag ook geen schrik hebben van koeien. Een 8,5/10 waard.

03-06-07

Wandelen in de rust van de Scheldemeersen in Zevergem (03-06-2007)

Vandaag heb ik een wandeling gekozen uit het 'Groot Wandelboek Vlaanderen' (Dicht-bij-huis-gids, Lannoo, 2006), nl. wandelen in de rust van de Scheldemeersen (wandeling nr. 61, 10 km, niet bewegwijzerd, 48% onverhard) met start aan de kerk van Zevergem. Onmiddellijk verlieten we de kleine dorpskern van Zevergem en ging het de rust in. We kwamen al gauw aan de eerste oude, afgesneden Meander de 'Van Looyput'. Op het water stonden de lelies jammer genoeg nog niet in bloei. Na de meander kwamen we op de Scheldedijk en daar volgden we de rechtgetrokken Schelde voor een 300-tal meter waar we via een hek in het natuurreservaat 'De Kromme Hoek' terecht kwamen. Dit pad wordt niet veel gebruikt en we moesten onze weg zoeken tussen de netels en dat hebben we dan ook wel gevoeld. Na dit natuurreservaat werd het pad breder en liepen we langs de Grote Liesput. Langs de Kleine Liesput was het pad heel modderig en ik heb dan ook een goed modderbad gehad met mijn sandalen aan. Op een bepaald moment was er zelfs geen doorkomen meer aan en zijn we onder de prikkeldraad doorgekropen om ons pad te vervolgen in de wei. Hier zat ook een pony'tje dat wel eens mocht bijgeknipt worden. Dan ging het op weg naar de volgende meander: 't Doornhammeke. Onderweg lieten we nog een reiger opschrikken die juist een vis gevangen had. Snel slokte hij hem binnen. Het Doornhammeke zelf is één van de mooiste Scheldebochten. Dan ging het via een grindweg en het natuurreservaat 'Vaernewyck' terug richting Scheldedijk. Daar aangekomen ging het nu het mooie meersengebied in en verder langs de Moerbeek. Tenslotte kwamen we aan een kasseiweg en ging het richting het Eekse gehucht Landuit. Daarna ging het richting Zevergem langs een asfaltweg met enkele mooie, gerestaureerde hoevetjes. Vervolgens ging het via de Weldendreef (naast het kasteeldomein van Welden) en het Kerkdreefken terug richting kerk. Deze wandeling krijgt van mij een 9/10. Ze was heel rustig, we zijn maar één auto tegengekomen. Dit kwam ook omdat de route grotendeels onverhard was (veel meer dan 48% volgens het gidsje) en het meersenlandschap en de oude Scheldemeanders waren heel mooi om door te wandelen. Zeker een aanrader zo dicht bij Gent!