05-10-15

Ruisbroek: Natuureilandjes tussen Vliet en Rupel (17,2 km) (04-10-2015)

Vooraleer we een nieuwe GR aanpakken, werd er eerst onverwachts een andere wandeling gedaan. De wandeling komt uit het Groot Wandelboek Vlaanderen (editie 2008) en is 17,2 km lang met start te Ruisbroek en niet bewegwijzerd. Ruisbroek is gekend van de grote rampspoed van 1976, toen de Vlietdijk brak en het dorp dagenlang onder water stond. Aan de Sint-Katharinakerk staat het gedenkteken De Redder, een man in een roeiboot, als dank voor de hulp tijdens de rampzalige overstromingen. We wandelen via een woonwijk naar de Polder van Bree waar de routebeschrijving moeilijk te volgen is maar we volgen een mooie route door dit gebied tot we uiteindelijk op de Schoolstraat belanden. Daar pikken we terug in op de routebeschrijving en bereiken snel het natuurgebied de Moeren. We lopen tot aan de spoorlijn en blijven die volgen tot aan het hof van Coolhem waar een milieu-educatief centrum ondergebracht is. We stappen nu even verhard tot aan de dijk van de Vliet die kronkelt in het landschap en uiteindelijk bereiken we via Eikse Amer het dorp Eikevliet. Vanaf hier volgt een prachtige lus eerst door vochtige broekbossen en daarna door droger terrein. De landbouwpercelen liggen ingebed in het drevennet van de Eikerheide. We passeren ook veel weiden met paarden of pony's en bereiken uiteindelijk terug Eikevliet en Eikse Amer. Daar stappen we via het kronkelend dijkpad langs de Vliet naar de vergaarvijver tot we aan het jaagpad langs het Zeekanaal komen. We stappen nu recht tot aan de Waterskiclub waar het terrasje ons lonkt voor een deugddoende afsluiter. Na de pauze is het maar kort stappen tot aan de parking aan de kerk. Een mooie wandeling met veel onverharde stukken.

DSC_4522.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

03-05-10

Halle: Idyllische wandeling bij de vijver van Zevenbronnen en in het Hallerbos (01-05-2010)

Naast de bloesems is er nog een prachtig natuurverschijnsel op dit moment te zien. Sinds ik die andere natuurpracht 2 jaar geleden ontdekt heb, probeer ik telkens iemand anders mee te nemen om kennis te maken met dit schouwspel. Ook dit jaar was ik dus in het Hallerbos te vinden waar de boshyacinthen in bloei stonden. Deze keer stond wandeling nr. 35 uit het Groot Wandelboek Vlaanderen van Lannoo op het programma. Omdat we een buggy bijhadden, kozen we vnl. voor de buggyvriendelijke varianten behalve bij de eerste variant. Hierdoor mis je wel het tranendal in het Hallerbos maar je krijgt kans genoeg om de hyacinthen te zien. We vertrekken aan het restaurant 't Kriekske en maken al even kennis met het Hallerbos via een mooie, holle weg en zien al enkele boshyacinthen maar verlaten het al snel en stappen richting Dworp. Bij de eerste variant voor buggy's kiezen we voor de onverharde wegel en dat blijkt goed te doen. We krijgen een mooi zicht op de vallei van de Meerbeek en komen uiteindelijk aan de rand van Dworp waar het tussen de huizen verder gaat richting de vijver van de Zevenbronnen. Op een bepaald moment moeten we weer een keuze maken voor een buggyvriendelijke variant. Ik weet van mijn vorige wandeling dat het een redelijk uitgesleten pad was en dus moeilijker toegankelijk voor buggy's en daarom kiezen we voor de Zevenborrenstraat waarbij we een mooi zicht krijgen op het Hallerbos.

DSC_0083B

Klik op de foto voor de volledige reeks

Eenmaal aan de Zevenbronnenvijver is het tijd voor de lunch die we nemen in 'Les sept fontaines'. Na een deugddoende pauze vervolgen we onze wandeling en stappen rond de mooie vijver. Langs het bijbehorende kasteel gaat het via een lastige kasseiweg omhoog, niet evident met de buggy. Enkele mooie wegen brengen ons naar het gehucht Grootheide en dan gaat het resoluut naar het Hallerbos. Vanaf hier volgen we een stuk de Reebokwandeling en al snel zien we waarvoor we gekomen zijn: het blauwe tapijt onder het frisse lentegroen. Het is iedere keer weer prachtig om te zien. We volgen vooral de kaarsrechte dreven maar verlaten deze om kronkelend tussen de boshyacinthen naar de Kapittelvijver te stappen en verder richting het Kriekse. Alhoewel de weersvoorspelling niet zo goed waren, was het een prachtige wandeldag met slechts één klein buitje. Aan het eindpunt kunnen we dan ook genieten van de zon op het buitenterras van 't Kriekske voor we huiswaarts rijden.

Kenmerken:

  • 12,9 km (buggyvariant) 
  • niet bewegwijzerd 
  • startplaats: parking aan het 't Kriekske (Kapittel 10, 1500 Halle)
  • Bron: Lannoo Dicht-bij-huis gids 'Groot Wandelboek Vlaanderen'
  • toegankelijk voor buggy's en rolstoelen mits varianten
  • aard van de wegen: asfalt, kassei, grind
  • **** waard

30-11-08

Tiegem: Kerkwegels en weidse panorama's tussen Leie en Schelde (29-11-2008)

Geen zonnige dag maar het was droog en dat kon ermee door om te vertrekken voor een wandeling uit het Groot Wandelboek Vlaanderen (Lannoo) van 19,8 km met start aan de kerk van Tiegem. De wandeling beloofde veel kerkwegels en panorama's en die hebben we ook gekregen. Alleen jammer dat het wat nevelig was zodat de panorama's niet altijd tot hun recht kwamen. Onmiddellijk na vertrek werden we via kerkwegels uit Tiegem weggeleid naar Tiegemberg. Het was redelijk fris (4°C) maar de beklimming via een tegelpad maakte dat we al snel warm kregen. Boven kregen we het eerste panorama op de Scheldevallei met de Kluisberg op de achtergrond. Daarna werden we naar het Sint-Arnolduspark met kapel gestuurd, een heilige die aanbeden wordt tegen oogziekten. Onderweg kwamen we verschillende malen gele pijlen tegen. We vermoeden dat deze voor de wandeltocht van de Waterhoekstappers zijn die doorgaat op zondag 30 november. Na het verlaten van dit mooie stukje gaan we nu verder richting Anzegem. Daarbij wordt ons de vallei van de Leie voorgeschoteld en krijgen we zelfs de zon te zien. Helaas houdt ze het niet lang vol en bij het bereiken van Anzegem moet ze het onderspit delven voor de wolken. Er volgde een stukje door een woonwijk maar daarna krijgen we terug panorama's op de Oud-Moregembossen, Tiegemberg, Anzegem, de Scheldevallei en de Vlaamse Ardennen (allemaal in een nevelig sfeertje). Ondertussen gaat het richting Gijzelbrechtegem maar we worden eerst omgeleid via een klein lusje naar een kapel met uitzicht op Oudenaarde, de Koppenberg en de Vlaamse Ardennnen. Via een onverharde veldweg gaat het nu naar de kerk van Gijzelbrechtegem (Grijsloke in de volksmond).

DSCN0218B

Klik op de foto voor de volledige reeks

We dalen af in de Scheldevallei maar het is nog niet gedaan met klimmen. Via een mooi tegelpad worden we richting Kaster gestuurd dat op een vooruitgeschoven heuvel ligt van de heuvelkam tussen Leie en Schelde. Daar maakt de wandeling een klein lusje langs de omwalde Corbiehoeve en over de vroegere Romeinse heerbaan van Bavai naar de kust. Authentiek kun je ze zeker niet meer noemen want men is bezig met nieuwe kasseien te leggen. Vanuit Kaster ging het terug naar Tiegem dat net als Kaster op een vooruitgeschoven heuvel ligt. Hierbij hadden we zicht op de dampende elektriciteitscentrale van Ruien. Eenmaal boven kun je de wandeling nog verlengen met een 3,6 km lange lus over kerkwegels. Omdat de wandeling ons tot nu toe bevallen was, gingen we ervoor. Panorama's kregen we niet meer te zien maar dat Tiegem rijk is aan tegelpaden kunnen we nu zeker bevestigen. Uiteindelijk gaat het via een zelfde stukje als bij de start terug naar de kerk van Tiegem. Ik vond dit een mooie wandeling (8,5/10 waard) alhoewel ze nog meer indruk zou maken bij een zonnige dag. Enkele mindere stukken waren enkele passages langs drukkere wegen.

Tiegem: Kerkwegels en weidse panorama's tussen Leie en Schelde at EveryTrail

Map created by EveryTrail:GPS Geotagging

04-11-08

Assenede: wandelen langs kreken en Scheldepolders (02/11/08)

Zondag 2 november begon de dag prachtig en al snel was ik op weg naar Assenede voor een wandeling van 18,7 km uit het Groot Wandelboek Vlaanderen (Lannoo). We verlieten Assenede over dijken langs oa. de Sint-Andries Polder en Pennemans Polder. Twee dingen vielen op: het is hier zeer rustig wandelen en er hangt een wat rare geur. Deze is afkomstig van de industrie langs het kanaal Gent-Terneuzen. Uiteindelijk verlaten we de dijk en trekken we de Mariapolder in. Deze polders zijn in de 16e eeuw drooggelegd. In de Standaertswegel volgt een onverhard stukje tussen de velden. Daarna gaat het naar het krekencomplex ‘het Hollands Gat’. Deze kreken zijn ontstaan als gevolg van een overstroming in 1808 waarbij diepe geulen door het wassende water ontstonden. Na de overstroming bleef water achter in deze geulen. Het krekencomplex bestaat uit de Grote Kilkreek, Kleine Kilkreek en de Gezusterskreken en is een mooi stukje natuur. Vanaf deze kreken volgen we een hele tijd de grens tussen België en Nederland tot aan de Hollekesdijk. Daarbij krijgen we nog een blik op de Gezusterskreken. Aan de Hollekesdijk kun je kiezen voor een uitbreiding. De gewone wandeling gaat verder over de Hollekesdijk naar de Grote Geul en Rode Geul. Een kaartje van deze wandeling vind je hier terug.

DSCN9792B

Klik op de foto voor de volledige reeks

Ik kies echter voor de uitbreiding die de grens verder blijft volgen richting Boekhoute. Achteraf gezien misschien een verkeerde keuze want de weg ernaar toe gaat over een lange, kaarsrechte dijk. Eenmaal aan de rand van Boekhoute volgt een passage langs de wat drukkere N458 . Uiteindelijk gaat het via het Botermansstraatje, een smal steegje, naar de kerk van Boekhoute met de BOU-8. Deze vissersboot herinnert aan het vissersverleden toen Boekhoute (net als Assenede) verbonden was met zee via een havengeul. We verlaten Boekhoute via de GR 5A tot aan Kapelle over rustige, kronkelende wegen. De GR 5A gaat nu richting de kreken en wij keren terug naar Assenede. Een uitschieter vind ik deze wandeling niet (8/10 waard) maar het was een aangename wandeling. Na het verlaten van Assenede was het stuk tot de Hollekesdijk mooi, daarna volgde dus het saaier gedeelte tot in Boekhoute. De weg naar Assenede gaat dan over klassieke landelijke wegen. Positieve punten zijn dat het er heel rustig wandelen is, het krekencomplex ‘het Hollands Gat’ en de uitgestrekte polders. Negatieve punten zijn de vele verharde wegen en het wat saaier stuk tot in Boekhoute.

28-09-08

Munkzwalm: watermolens langs de Zwalm (28-09-08)

De laatste keer dat ik ging wandelen was naar Munkzwalm. Toen hebben we niet de volledige wandeling uit het 'Groot Wandelboek Vlaanderen' kunnen doen en dus stond vandaag de rest van deze wandeling van 8,5 km op het programma. We vertrokken terug aan de Zwalmmolen en volgen het tegelpad tot aan Munkzwalm. De GR 122 zal ons een hele tijd vergezellen. In Munkzwalm lopen we even langs een asfaltweg maar daarna volgt een prachtig stuk langs de Zwalm. We komen aan de taverne 'Klein Zwitserland', een idyllisch plekje met vijver maar het is nog te vroeg om iets te drinken. Onmiddellijk daarna belanden we aan de Ijzerkotmolen die op zondag te bezichtigen is. Enkel het waterrad kun je zien maar deze molen is of was een van de oudste papiermolens van Vlaanderen.

DSCN9412B
Klik op de foto voor de volledige reeks

Daarna gaat het verder langs de Zwalm tot de Ter Biest molen. Nu hebben we wel behoefte aan een pauze en een lekkere Dame Blanche (met 5 bollen!) gaat er vlot in. We verlaten nu definief De Zwalm en via landelijke wegen keren we terug naar de Zwalmmolen. Je merkt dat de streek populair is bij dagjestoeristen. De terrasjes in de zon zaten vol en onderweg kwamen we heel veel wandelaars en fietsers tegen. Op de terugweg hadden we zicht op de steile helling van de Zwalmvallei en op de kerk van Sint-Denijs-Boekel en Munkzwalm. Een mooie wandeling (8,5/10) in een mooie streek, lus 1 vond ik net iets beter door de panorama's. Maar in lus 2 is het wandelpad langs de Zwalm de topper.

31-08-08

Munkzwalm: Watermolens langs de Zwalm (31-08-08)

De laatste verlofdag en mijn vakantie werd afgesloten met een mooie wandeling in de Zwalmstreek. De wandeling bestaat uit 2 lussen: één lus van 8,5 km richting Nederzwalm en één van 8,9 km richting Velzeke-Ruddershove. We vertrokken aan de Zwalmmolen met een stralende zon aan de hemel voor de tweede lus. We volgden een kort stukje het tegelpad langs de Zwalm maar daarna werden we al snel de vallei uitgestuurd. We passeerden een eerste molen op de Passemaregracht, nl. de Pedesmolen. Hij lag er heel idyllisch bij met bloeiende bloemen ervoor. Daarna ging het omhoog naar de Molenweg, een kaarsrechte weg waarbij je je 30 m boven de vallei van de Zwalm bevind met een uitzicht van bijna 360° op het golvende landschap. De weg leidde naar Velzeke-Ruddershove waar we de Paddestraat terug vinden gekend van de Ronde van Vlaanderen. Aan de kerk werden we via een onverharde weg naar de Molenbeek gestuurd waar een mooi pad ons langs de beek leidde. We passeerden nog het begin van de Paddestraat en volgden uiteindelijk de Zwalm terug naar de Zwalmmolen. Daar hebben we een heerlijke lunch gegeten op de rustige binnenkoer van het bijhorende restaurant-taverne. De tweede lus vertrekt ook aan de Zwalmmolen maar wij hebben afgesproken bij mijn collega die in de buurt woont van deze wandelroute en samen met vrouw en kinderen wil meestappen. Na een lange rustpauze vertrokken we langs de Zwalm richting de Ter Biest molen. Ook hier is een mooi tegelpad en is het zeer aangenaam wandelen. Aan de Ter Biest molen bevind zich een klepstuw waarbij het water automatisch geloost wordt bij een bepaalde hoogte. Daarna gaat het verder via een betonweg de kouters in. De volledige lus hebben we niet meer gedaan en we hebben de wandeling ingekort terug naar mijn collega's huis waar we lekker een aperitiefje hebben gedronken. We zullen die later nog wel eens volledig doen. Het was een mooie dag om de vakantie af te sluiten met schitterend weer en een mooie wandeling.

DSCN9363B

Klik op de foto voor de volledige reeks

22-08-08

Borchtlombeek: Over kerkwegels naar Liedekerkebos (21-08-2008)

Donderdag trokken we naar Borchtlombeek voor een wandeling van 17.2 km (nr. 33 uit het Groot Wandelboek Vlaanderen). De eerste 4 kilometer gaan vooral over kerkwegels (en helaas een drukkere betonweg) tussen de huizen door naar Pamel. Onderweg krijgen we enkele mooie zichten op de Molenbeekvallei. Na Pamel dalen we af naar de Dendervallei en begint het mooiste gedeelte van deze route. We trekken door een eerste bos en daarna moeten we even door een verkaveling van Liedekerke om aan Liedekerkebos te geraken. We verkennen het bos niet maar trekken er in een grote lus omheen. De wandeling passeert de 14 kapelletjes van de ommegang van Liedekerke. Na een rustpauze in café Union gaat het nu terug richting Liedekerkebos dat we rechts laten liggen. We verkennen wel het veel kleinere Hertegembos waar het aangenaam wandelen is. Aan het infobord aan de ingang van het bos herkende mijn collega de plek doordat ze hier ooit eens aan geocaching gedaan heeft. Vervolgens gaat het over vlonderpaden naar de spoorlijn Gent-Brussel. We lopen er een 20-tal meter langs en gaan via een graspad terug naar het Liedekerkebos. Daar krijg je de mogelijkheid om een 'avontuurlijke' uitbreiding te doen. Natuurlijk twijfelen we niet. Het avontuurlijke zou moeten zijn dat de weg nogal onduidelijk is. Volgens de wegbeschrijving moeten we aan een T-sprong met rode paal links en na 75m rechts bij een andere paal. De eerste paal vinden we maar de tweede is nergens te zien. Bestudering van het kaartje toont aan dat we gewoon onze weg rechtdoor kunnen vervolgen om ook in de Kattestraat terecht te komen om dan de route te vervolgen. Aan een infobord aan deze straat blijkt dat ofwel het pad verdwenen is of dat je rechts/links moet aan de T-sprong (en dus niet links/rechts). Daarna gaat het terug via wegels naar de kerk van Borchtlombeek. Een mooie wandeling: de kerkwegels zijn leuk maar net iets teveel tussen de huizen, het deel na de verkaveling van Liedekerke is puur natuur. Een 8.5/10 waard. De regio is blijkbaar een echt wandelgebied want onderweg kwamen we maar liefst 6 verschillende wandelroutes tegen en daarnaast vind je ook nog de geelblauwe tekens van 'Voettocht in Pajottenland' terug. DSCN1558

Klik op de foto voor de volledige reeks

16-08-08

Lo: Langs de Ijzer en de Lovaart (14-08-2008)

Donderdag trok ik naar Lo voor een wandeling van 17,2 km uit het Groot Wandelboek Vlaanderen (nr. 68). Lo zelf is heel gezellig met een mooie centrale markt en enkele belangrijke bezienswaardigheden zoals de gotische Westpoort, de Sint-Pietersabdijkerk, de Oude Abdij en een oude duiventoren. Vanuit Lo vertrekken een wandel- en fietsbeeldenroute en onderweg zal ik verschillende kunstwerken tegenkomen. De wandeling zelf kan opgesplitst worden in 3 grote delen. Het eerste deel gaat voornamelijk langs de Lovaart met een kleine lus in Pollinkhove. Daarna gaat het heel lang langs de Ijzer en het laatste deel gaat over rustige wegen door de polders. Persoonlijk vond ik dit één van mijn mindere wandelingen of heb ik al teveel in de polders gewandeld? Het enig onverharde stuk langs de Ijzer is het mooiste. De rest was volledig verhard en was niet erg afwisselend. Een 7.5/10 waard.

DSCN1400B

Klik op de foto voor de volledige reeks

 Lo: Langs de Ijer en de Lovaart at EveryTrailMap created by EveryTrail:GPS Geotagging

09-08-08

Herzele: Van het ene kerkdorp naar het andere (09-08-2008)

De eerste dag van mijn verlof en goed weer. Natuurlijk staat er dan een wandeling op het programma. Met het wisselvallig weer die ze voorspellen, moet men van elke mooie dag profiteren. We gingen wandelen met start te Herzele (wandeling nr. 52, Groot Wandelboek Vlaanderen, 17.1 km). We vertrekken aan het Schepenhuis en verlaten al snel de dorpskern via een smal paadje langs een kasteel. We worden meteen vergezeld door 2 wandelaars die dezelfde wandeling doen en zullen ze later nog eens ontmoeten. We krijgen een mooi zicht op het kerkje van Ressegem en zijn onmiddellijk door het kleine dorpje. Daarna volgen golvende veldwegen naar het dorpje Aaigem met nieuw aangelegd en rustig centrum. Vervolgens gaan we naar de Frankische Dries van Aaigem die nog mooi bewaard is. Wat dan volgde was een subliem deel. We daalden af naar de Molenbeek en liepen door een prachtig stukje natuur langs de Holbeek. Het pad was regelmatig overwakkerd met netels maar met een lange broek gaf dit geen problemen. Boven de horizon zagen we de kerktoren van Heldergem al piepen en een klim bracht ons naar het kerkje. We hadden gehoopt een terrasje te vinden maar we moesten op onze kin kloppen. Dan maar verder naar het volgende dorpje. We verlaten Heldergem via een mooi tegelpad maar op een bepaald moment slaan we te vroeg rechts af. We merken pas later deze vergissing op en een vriendelijke mevrouw bracht ons weer op de juiste weg. Gelukkig was het geen grote omweg. Op weg naar Woubrechtegem passeren we het hoogste punt van onze wandelroute en enkele grote vierkantshoeves.

DSCN1284B

Klik op de foto voor de volledige reeks

Plots worden we ingehaald door de 2 wandelaars die we in Herzele ook al zagen. Omdat ze voor ons waren, vroegen we of ze een terrasje gevonden hadden. Maar blijkbaar waren ze ergens verkeerd gelopen waardoor ze een grote omweg gedaan hadden. Eenmaal in Woubrechtegem vonden we 2 café's, helaas zonder terras maar beter dan niets. Binnen hadden er al enkele stamgasten al genoeg gedronken en erg rustig was het er niet. Al snel vertrok ik voor de laatste 4,9 km. Mijn wandelpartners bleven nog wat en gingen rechtstreeks naar Herzele via een drukke weg. Over het kerkhof kwam ik op een tegelpad terecht dat uiteindelijk uitkwam op een grindweg. Er volgde een mooi en rustig stukje en daarna ging het over een kasseiweg naar de vallei van de Molenbeek. Ik passeer hierbij een kwekerij of liefhebber van struisvogels en lama's en nog iets onbekends. De Molenbeek heeft een groot verval en vroeger waren er tussen Herzele en Aaigem wel 4 watermolens te vinden. Ik steek de beek over thv. de eerste molen maar veel zie ik niet. Na dit stukje gaat het terug naar Herzele via de oude spoorlijn Herzele-Geraardsbergen. Deze licht heuvelende streek heeft mij aangenaam verrast. Het is er rustig met veel tegelpaden en onverharde wegen. Het stukje langs de Holbeek was het mooiste van deze wandeling (9/10).

Herzele: Van het ene kerkdorp naar het ander at EveryTrailMap created by EveryTrail:GPS Geotagging

28-07-08

Heestert: De groene erfenis van de spoorwegen en het kanaal van Bossuit naar Kortrijk (26-07-2008)

Zaterdagochtend was het betrokken maar toen ik om 13.30u begon met wandeling nr. 65 (17.8 km) uit het Groot Wandelboek Vlaanderen) zag je al dat het ging opklaren en een half uurtje later kwam de zon piepen. Uiteindelijk scheen ze heel fel en werd het puffen en blazen in het heuvelend landschap. We vertrokken aan het oude station van Heestert-Moen en verlieten onmiddellijk de drukke baan via tegelpaden naar het kanaal Kortrijk-Bossuit. Dit kanaal werd gegraven om een verbinding te hebben tussen de Leie en de Schelde en zo de omweg via Gent te vermijden. We steken het kanaal over met sluis en naast dit kanaal ligt nog een oude, smalle kanaalarm met de authentieke Sint-Pietersbrug. Daarna gaat het verder over rustige asfaltwegen richting het Mortagnebos met de eerste mooie panorama’s. Op een bepaald moment moesten we rechts een tegelpad inslaan na huisnummer 3. Huisnummer 3 en tegelpad vonden we niet maar na huisnummer 1 was er wel een aardeweg die we insloegen. Vol twijfel of we goed zaten, vervolgden we deze weg. Maar toen we op een beek stoten, wisten we dat we verkeerd waren. Omdat we niet het hele eind terug wilden stappen, gingen we dwars over het veld naar waar we vermoedelijk het tegelpad zouden kunnen vinden. En inderdaad, aan de andere kant vonden we het pad terug en konden we onze route vervolgen. Nu gingen we naar het Mortagnebos dat we volledig doorkruisten via een grote lus. Het was ondertussen al goed warm geworden en de hond die mee was en normaal altijd als eerste wil lopen, liep nu als laatste en hijgde enorm. Hopelijk houdt hij het vol. Na dit bos ging het in stijgende lijn naar de kam van de heuvel die de scheiding vormt tussen de Leie- en de Scheldevallei. We volgden hierbij oa. een onverharde weg met heel wat stenen wat het niet gemakkelijk maakte om te stappen. Omkijkend hadden we een prachtig zicht op de Scheldevallei. Bovengekomen waren we genoodzaakt een pauze te nemen in de schaduw voor de hond (maar ook een beetje voor onszelf ;-)). Op de kam loopt de GR 5A Zuid. Wij volgden die in stukjes met telkens afdalingen in de Leie- en Scheldevallei.

DSCN1247B

Klik op de foto voor de volledige reeks

Aan de Ter Klaremolen dalen we via een mooie grindweg af in de Leievallei. Uiteindelijk komen we op een asfaltweg en aan een kapelletje gaat het via een onverharde weg terug omhoog. In de warmte was het echt wel afzien en we moesten nog 6 km stappen. Boven was gelukkig schaduw en terug moesten we een kwartiertje bekomen. Op de kam volgden we terug de GR 5A maar net voor een immense villa/kasteel daalden we nu af aan de kant van de Scheldevallei via een onverharde weg waarbij we een mooi panorama kregen op de Kluisberg. Daarna ging het via een tegelpad omhoog waar we terug de GR 5A oppikten die we bleven volgen tot na het Orveytbos. Het Orveytbos is aangelegd op de kleiheuvel afkomstig van de uitgravingen van het kanaal. De bebossing was niet helemaal succesvol en men vindt er ook open plekken en poelen. Na het bos kwamen we terug aan de Sint-Pietersbrug en konden we kiezen of we de route verkorten of of we nog een lus langs het kanaal en een oude spoorwegbedding  volgden. Het was ondertussen wat afgekoeld en de route liep vooral in de schaduw van de bomen dus besloten we om toch de hele route te stappen. En we hebben de juiste beslissing genomen. Het was heerlijk wandelen, eerst langs de oude kanaalarm en daarna langs het nieuwe kanaal. Ook vele fietsers volgden ons voorbeeld. Nadat we de Smalspoorbrug overgestoken waren, vervolgden we onze route aan de overkant van het kanaal op het jaagpad tot we omhoog moesten via een steile trap richting de oude spoorwegbedding Kortrijk-Ronse. Ook hier was het zalig om te wandelen: rustig met het gekwetter van de vogels op de achtergrond. Moe maar voldaan kwamen we om zeven uur terug aan het oude spoorwegstation. Een mooie en rustige wandeling met vele panorama’s en een goede afwisseling van verharde en onverharde wegen (8.75/10).

Heestert: De groene erfenis van de spoorwegen en het kanaal van Bossuit naar Kortrijk at EveryTrailMap created by EveryTrail:GPS Geotagging

23-07-08

Waarschoot: Waterwegen en vijvers verkennen (22-07-2008)

Eindelijk een warme zomerdag! Deze keer geraakte ik iets vlotter uit bed na de Gentse Feesten omdat het niet zo heel laat geworden was en ik pas afgesproken had om 12.30u en dus lang kon uitslapen. We trokken naar Waarschoot voor een wandeling van 17.5 km (voor mij dan toch) (wandeling nr. 59 uit het ’Groot Wandelboek Vlaanderen’ van Lannoo). Eenmaal geparkeerd valt mijnen frank dat ik de routebeschrijving vergeten ben. Gelukkig had ik die juist voor vertrek gelezen en omdat er veel rechte stukken in zaten, besloten we op mijn geheugen te vertrouwen. We startten aan de kerk van Waarschoot die afbrandde op nieuwjaarsnacht 2001-2002 waarbij alleen de toren onbeschadigd bleef. De restanten van de kerk zijn er nog en een nieuw gedeelte is achteraan bijgebouwd. Via rustige wegen verlaten we de bebouwde kom en over een grindweg gaan we richting de spoorlijn Eeklo-Gent. Hier moesten we normaal de spoorweg oversteken  en langs de spoorlijn richting Eeklo stappen maar ondertussen is dit niet meer mogelijk. Je kan wel de route vervolgen aan dezelfde kant van de spoorlijn over een mooi, nieuw betonnen fietspad en aan de volgende overweg  vind je de grindweg terug die je naar de N9 leidt. We moesten helaas deze drukke baan een 200-tal meter volgen tot aan de ingang van het Provinciaal Domein Het Leen. Via een lange toegangsdreef kom je uiteindelijk in het domein terecht. Het is duidelijk dat het leger hier vroeger een munitiedepot had. De gebouwen en betonwegen herinneren hier nog aan. Onze wandeling ging recht door het domein over een brede, betonnen weg en we hadden niet echt het ‘bosgevoel’. Maar ik kom hier nog terug als ik de wandeling uit de Dagstappergids Oost-Vlaanderen doe waarbij het domein iets uitgebreider verkend wordt (hopelijk over niet teveel betonwegen).

DSCN1136B

Klik op de foto voor de volledige reeks

We verlaten het domein aan de Vaartkant en komen aan het Schipdonkkanaal of afleidingskanaal van de Leie. Via aardewegen en graspaden wandelen we 2,3 km langs dit kanaal tot aan de monding van de Lieve. Daar gaat de ‘normale’ route (14.4 km) langs de Lieve richting het gehucht Beke en omdat mijn wandelgezelschap 17.5 km iets te lang vinden, gaan zij hier verder. De dagstapperwandeling gaat ook langs de Lieve en daarom  kies ik voor de uitbreiding van 6 km en vervolg mijn weg nog een heel stuk langs het kanaal tot Zomergem. Verschillende reigers rusten uit in de weiden langs de oever. In Zomergem verlaat ik het kanaal en gaat het via zeer rustige wegen naar het gehucht Beke.  Het open landschap kreeg ik helaas niet te zien want weer was de maïs de spelbreker. Het was net alsof ik in een groot doolhof liep en zonder kaart twijfelde ik of ik nu wel de juiste weg volgde. Een belbushalte met kaart toonde aan dat mijn geheugen nog altijd goed was en uiteindelijk kwam ik aan het gehucht Beke aan de Lieve waar mijn wandeling terug aansloot op de ‘normale’ route. Nog 2.6 km restten ons naar het startpunt dat bereikt werd via rustige wegen. Het eerste deel van de wandeling tot aan de splitsing met de uitbreiding is zeker de moeite. De uitbreiding biedt niet echt een meerwaarde en persoonlijk zou ik aanraden om langs de Lieve verder te wandelen. De wandeling krijgt een 8.5/10.

Waarschoot: Waterwegen en vijvers verkennen (17,5 km) at EveryTrailMap created by EveryTrail:GPS Geotagging

Herfelingen: Door het land van Bruegel en de stevenisten (20-07-2008)

Na een nachtje Gentse Feesten liep de wekker veel te vroeg af en sloeg de twijfel toe of ik toch niet beter zou blijven liggen. Maar het zonnetje scheen en omdat dit de laatste tijd een zeldzaamheid was, kroop ik uiteindelijk toch uit bed om te gaan wandelen in het Pajottenland (16,8 km; wandeling nr. 36 uit het ‘Groot Wandelboek Vlaanderen’ van Lannoo). Ik was nog maar de E40 af in Aalst en het begon al te regenen. ‘G.....domme’ en ‘ben ik daarvoor mijn bed uitgekomen’ was het gevolg. Maar blijkbaar was er daarboven mij toch iemand goed gezind want toen ik mijn auto parkeerde om 12.25u, stopte het met regenen en bleef het de rest van de dag droog. Deze wandeling start officieel in Herfelingen maar omdat er een jogging voorzien was in de namiddag en ik geen problemen wou hebben met afgesloten straten en zo, startte ik in Leerbeek. Onmiddellijk werd een rustige grindweg onder de voeten geschoven en ging het op en neer van de ene beekvallei naar de andere. Enkele vierkanthoeven passeerden de revue en al snel stond ik aan de drukke N28. Na veilig overgestoken te hebben ging het over een ‘stenige’ weg door een boomgaard naar Kester. Kester ligt op een heuvel en de Romeinen hadden op deze strategische plaats een militair kamp of ‘castrum’ opgericht vandaar de naam van het dorpje. Vanuit Kester daalde ik naar het laagste punt van de route op 40 m boven de zeespiegel naar de Bruggeplasbeek waarna er een lange beklimming volgde naar 75 m boven de zeespiegel. De wandelgids beloofde prachtige vergezichten maar helaas stond de maïs wat in de weg. Ik daalde terug af naar de beek en de feesttent te Herfelingen ter gelegenheid van 10e editie van ‘Waanzinnig weekend’ kwam in zicht. Eenmaal aan de N285 werd het druk en vele joggers waren zich aan het warmlopen voor de 6-, 12- of 24-km jogging. Gelukkig was er nog niets afgesloten en kon ik de wandeling gewoon vervolgen.

DSCN1088C
Klik op de foto voor de volledige reeks

Ik deed een klein ommetje naar het centrum van Herfelingen met een mooi pleintje met kerk. De kerktoren zag er wel wat bizar uit zonder een echte spits. Na het centrum van Herfelingen kreeg ik een mooi zicht op de Kesterheide heuvel en de ‘golfbal’ van de NAVO. Via rustige asfalt- en betonwegen ging het naar dit satellietstation en verder naar de top van de Kesterheide heuvel die met 112m het hoogste punt is van Vlaams-Brabant. Boven op de top krijg je een fantastisch zicht op de omgeving met oa. in de verte de flatgebouwen van Brussel en de basiliek van Koekelberg. Er is ook een herdenkplaats voor kinderen die gestorven zijn aan een stofwisselingsziekte waarbij elke aangeplante boom een kind vertegenwoordigt. Daarna volgde een prachtig stuk terug naar Leerbeek over onverharde wegen met mooie panorama’s en over een oude trambedding (indien je niet voor de verkorting kiest). Een mooie en zeer rustige wandeling. Het stuk tussen Kester en de top van de Kesterheide vond ik het minst mooi (maar wel nog altijd de moeite) en is volledig verhard. De uitbreiding moet je zeker doen en het stuk vanaf de top van de Kesterheide tot Kester was echt genieten. De wandeling krijgt een 8.5/10.  

 Herfelingen: Door het land van Bruegel en de stevenisten at EveryTrailMap created by EveryTrail:GPS Geotagging

01-07-08

Wulveringem: wandelen naar het laagste punt van België, de Moeren (30-06-08)

Maandag had ik een dagje verlof en met dit mooie weer gingen we natuurlijk gaan wandelen (wandeling nr 74, 15 km, Groot Wandelboek Vlaanderen). We startten in Wulveringem (Beauvoorde), een rustig dorpje met waterkasteel (helaas op maandag gesloten) en vele kunstateliers met kunstwerken en gedichten in het straatbeeld. Van daaruit ging het via rustige grind-, gras- en asfaltwegen naar Houtem waarbij we een stukje de GR 5A volgden. Eenmaal uit Houtem volgden we de Bergenvaart waarbij we de oude Houtemsluis passeerden op dit in onbruik geraakte kanaal. Daarna ging het door de Buitenmoeren naar het laagste gebied van België, de Moeren dus. We trokken er niet in maar volgden de rand van dit 3000 ha grote gebied langs de Ringslot tot aan de enigste overgebleven molen (of restant ervan) die de Moeren droog hield. Daarna ging het terug naar Wulveringem met zicht op Bulskamp en langs het gehucht het Zwaantje. Een rustige wandeling maar iets te veel asfalt, een 8/10 waard. De terugweg naar huis verliep minder goed. Platte band! Maar we zijn thuis geraakt met een mooie zonsondergang als beloning.

DSCN0925b
Wulveringem: wandelen naar het laagste punt van België, de Moeren at EveryTrailMap created by EveryTrail:GPS Geotagging

28-06-08

Padenweelde in het Faluintjesland te Moorsel (28-06-08)

Eindelijk nog eens tijd gehad om te wandelen en het heeft deugd gedaan. Wandeling nr. 56 (16,7 km) met vertrek te Moorsel uit het Groot Wandelboek Vlaanderen van Lannoo stond op het programma. Dit was voor mij een totaal onbekende streek maar ik kom er zeker nog eens terug. We vertrokken aan de kerk van Moorsel en kwamen al snel op rustige gras- en grindwegen. Het eerste deel ging naar de Abdij van Affligem waar we een mooi zicht op kregen. Vanaf de abdij volgde de éne onverharde weg of wegel na de andere en ging het richting Meldert. We passeerden onderweg ook nog enkele hoppevelden. Vroeger kreeg de streek hier ook soms de naam Klein Poperinge. Na Meldert ging het nu naar het Kravaalbos. Dit is een 80 ha groot restant van het vroegere Kolenwoud, waar ook het Hallerbos, Zoniënwoud en Meerdaalwoud deel van uitmaakten. Het is hier heerlijk wandelen met af en toe avontuurlijke en overwoekerde paadjes.

DSCN0758B

Na dit bos gaan we naar het gehucht Parijs. Ik wist niet dat er ook een Parijs in België was.  Een frituur zorgt voor de nodige verfrissing want nergens vonden we een open café op onze weg. Vanaf dan ging het terug verder naar Moorsel door de Molenbeekvallei en de Faluintjes. De naam betekent houtbussel en zou verwijzen naar de takkenbosjes van wilgen- en essenhout die wellicht werden gebruikt om de drassige weilanden in het gebied doorwaadbaar te maken. In Moorsel ging het nog langs het waterkasteel waar we niets te zien van kregen en stonden we uiteindelijk terug aan de kerk. Deze wandeling vond ik echt geslaagd doordat hij bijna volledig onverhard is en heel rustig. Je voelt je soms heel ver van de bewoonde wereld. Ook het stuk door het Kravaalbos was de moeite en dus een 9/10 waard. Moorsel: Padenweelde in het Faluintjesland at EveryTrailMap created by EveryTrail:GPS Geotagging

03-06-08

Wandelen in het 'Soete land van Waes' te Moerbeke-Waas (01-06-2008)

Zondag trok ik naar Moerbeke-Waas voor een wandeling van 16,7 km uit het Groot Wandelboek Vlaanderen (wandeling nr. 55, Lannoo). De startplaats lag aan taverne-restaurant De Brugge ter hoogte van de Terwestbrug aan de Moervaart. Onmiddellijk verlaten we deze vaart en trekken we de meersen in over een kasseiweg via de GR 122. Je hoort hier niets buiten de vele vogels en een ruiter die passeerde. Aan de Zuidlede verlaten we de GR 122 en via een aardeweg volgen we deze vaart door het Etbos. In het bos volgde er nog een avontuurlijk stukje langs de Zuidlede. De wandelgids verwittigde dat lange mouwen en lange broek aanbevolen waren vanwege de netels dus deze raad had ik opgevolgd en met de armen omhoog ging dat prima. Waar ik niet op voorzien was dat alle netels, distels en planten nat waren van de regen die de vorige nacht was gevallen. Met als gevolg dat ik tot onder mijn oksels kletsnat was, net alsof ik het stuk in de Zuidlede gezwommen had. Ik was dan ook blij dat er een einde kwam aan dit overwoekerd stuk. Het water sopte in mijn schoenen en toen ik mijn kousen uitwringde, kwam er dan ook heel wat water uit.

DSCN0740B

         Klik op de foto voor de volledige reeks

Na dit stukje kwam ik onmiddellijk in Eksaarde waar er blijkbaar een BBQ bezig was in het plaatselijk schooltje. Het rook er heerlijk maar ik moest het doen met boterhammetjes. Net voor het schooltje ging het via een lange, heerlijk kronkelende grindwegel naar de Kruiskapel. Ze werd gebouwd in 1626 als dank voor de vondst van 2 miraculeuze kruisen in 1317 door een boer in een akker. Uit één kruis kwam een straal bloed. Toen de boer de eigenaardige vondst naar huis droeg, begonnen alle klokken in de streek te luiden. Het ene kruis wordt bewaard in de kerk van Eksaarde en het andere in de Kruiskapel. Ze zijn symbolisch met elkaar verbonden met een kruisweg. Daarna gaat het via onverharde grindwegen naar de Moervaart thv. de Sinaaïbrug. Vanaf hier volgen we de Moervaart terug tot het startpunt. Dit stuk van 7,4 km vond ik eigenlijk iets te lang maar het is er rustig wandelen en vooral de eerste 3,2 km tot de Coudenbormbrug zijn de moeite. Daarna gaat het via een betonweg verder en passeer je vooral tuinen en de suikerfabriek. Aan deze fabriek is nog een oude spoorwegbrug te zien en toen ik een foto nam, wisten voorbijgangers mij te zeggen dat deze afgebroken ging worden. Misschien weet Dirk hier meer van? Deze wandeling is de moeite en echt rustig. De mooiste stukken zijn langs de Zuidlede en de grindweg vanaf Eksaarde tot de Moervaart. Het eerste deel langs de Moervaart is ook een aanrader maar het hele stuk was net iets te lang waardoor het wat saai werd. Een 8,5/10 waard.

27-05-08

Een echte Scheldepolderwandeling te Bentille (24-05-2008)

Dit weekend ging het naar Bentille voor wandeling nr. 49 uit het Groot Wandelboek Vlaanderen (16,7 km). Ik verwachtte veel van deze wandeling door een voorproefje van de foto's en verslagen van Caroline (Panthera) en Luc en Majella (Lumaj). Op deze wandeling staan alle ingrediënten van de Scheldepolders op het programma met polders, dijken, afwateringskanalen en kreken. Ik vertrek aan de kerk van Bentille en verlaat al snel de bebouwde kom via de Krabbendijk. Daarna gaat het regelrecht naar het Leopoldkanaal via de GR 5A die me vergezelde tot aan de Mazurekreek. Dit kanaal werd gegraven in 1846-1849 en dient om het overtollige water van de polders rechtstreeks in zee te lozen nadat de Nederlanders na de Belgische onafhankelijkheidstrijd alle afwateringssluizen naar de Westerschelde afsloten. Aan de overkant krijg je zicht op de watertoren van Sint-Jan-in-Eremo.  Via de Sint-Jansbrug steek ik het Leopoldkanaal over en aan de andere kant gaat het naar de Boerekreek. Ik volg hierbij de zomervariante van de GR 5A. Eerst heb je nog een duidelijk pad tussen akker en kreek maar uiteindelijk verdwijnt het pad volledig en moet je over het veld verder. Plots kwam ik aan een sloot die ik volgens de wandelgids moet overspringen. Een vraagje aan Lumaj (merci voor het antwoord!) had mij  gerustgesteld maar toen ik er aankwam, zag ik alleen maar een hoge rietkraag vol met netels. Onmogelijk om er over te springen zonder geneteld te worden of de grond te zien om een goede landingsplaats te vinden. Na heel wat getwijfel wat te doen, zag ik uiteindelijk een plank drijven dicht bij de wilg die er staat. Het water was maximum 15 cm diep dus riskeerde ik het. De plank bleef natuurlijk niet drijven wat een natte schoen opleverde maar gelukkig geen natte voeten. De landing op de andere, steile oever verliep minder goed met evenwichtsverlies en heel veel 'gepiek' van de netels.

DSCN0481b
Klik op de foto voor de volledige reeks

Maar ik was blij dat ik de overkant bereikt had. De wandeling ging verder over de velden tot een volgende sloot die moest overgestoken worden. Hier zou er een brugje moeten zijn maar enkel een rechtopstaande plank was het bewijs dat dit er ooit geweest was. Deze sloot was onmogelijk over te steken of je zou moeten 'fierljeppen'. Een stok was niet te vinden dus besloot ik om de sloot te volgen naar de betonweg en dan aan de andere kant terug te keren. Dwars door een wei kwam ik terug aan het punt waar ik de route kon vervolgen. Hier waren er minder rietkragen en kreeg je prachtige zichten op de Boerekreek. Via de Mazurekreek, een smalle uitloper van de Boerekreek, kom ik terug aan de betonweg en gaat het terug naar de schaduw van het Leopoldkanaal. De route volgt terug dit kanaal vanaf de Zonnebrug tot de Langewegbrug over een graspad tussen 2 rijen van indrukwekkende bomen. Het is hier zalig wandelen met links zicht op de polders en rechts het Leopoldkanaal met al zijn bewoners. Aan de Langewegbrug kreeg ik terug gezelschap van de GR 5A en ging het verder met zicht op het dorpje Sint-Laureins. Waar het Leopoldkanaal een zwakke bocht naar rechts maakt, verlaat ik deze rustige wandelweg via een grindweg terug naar de bewoonde wereld. Nu gaat het recht terug naar Bentille via de Graaf Jansdijk. Deze dijk heeft nu een geringe hoogte en heeft gelukkig geen waterkerende functie meer. Hij was vroeger een belangrijke afweerdijk en moest het land beschermen tegen stormvloeden. Ik passeer nog een oud huis met mooi opschrift, waaruit blijkt dat het ooit een café was. Helaas nu niet meer open dus stap ik maar verder over deze oeroude dijk naar de kerk van Bentille.   De wandeling voldeed volledig aan mijn verwachtingen met veel onverharde wegen en prachtige zichten op de polders, kreken en het Leopoldkanaal en krijgt een 8,5/10.

Bentille: een echte Scheldepolderwandeling at EveryTrailMap created by EveryTrail:Share GPS tracks

13-05-08

Landelijke rust in het Land van Asse (12-05-08)

Op Pinkstermaandag trokken we naar Asse voor een wandeling van 14,7 km (wandeling nr. 32, Groot Wandelboek Vlaanderen, Lannoo). We vertrokken op het gezellige marktpleintje van Asse en trokken langs de kerk richting de vallei van de Asbeek. We werden vergezeld door verschillende wandelaars en het bleek om de 16e Kravaaltochten te gaan, een organisatie van W.S.V. Horizon Opwijk. Onmiddellijk kregen we onverharde paadjes onder onze voeten geschoven en dat zal bijna de hele tocht zo zijn. Na het valleitje stegen we naar Asbeek en vandaar ging het richting het Morettekasteel op de Moretteberg. Het kasteel zelf kregen we niet te zien. Voorbij het kasteel kwamen we aan het café 'In de koekoek' maar het was helaas niet open. We steken de drukke Edingsesteenweg over en volgen nu de Kruisborre, een reeks van verschillende kapelletjes van de devotie van miraculeuze kruisen. Het gaat hier goed omhoog en naar beneden.

DSCN0431B
Klik op de foto voor de volledige reeks

 

Na de Kruisborre gaat het nu richting het kasteel Hoogpoort en langs het kasteel Nieuwermolen. Tot nu toe hadden we nog af en toe schaduw maar vanaf dit laatste kasteel was het bakken in de blakende zon. Na het kasteel liepen we langs de E40 wat wat storend lawaai opleverde. Uiteindelijk moesten we richting een hopveld dat ondertussen al verdwenen was en dan verder langs een boerderij maar we stoten op bordjes met verboden toegang - privéterrein. Dan maar helemaal terug en via de gewone weg kwamen we ook aan de boerderij. We vroegen ons af of het nu echt privéterrein was geworden of of de eigenaar geen wandelaars op zijn terrein wilde want ook een plaatselijke wandelroute volgde dat pad. We werden nu in de richting van Tenberg gestuurd en dat betekent terug klimmen. Langs akkers op smalle paadjes gaan we verder. We komen geen cafeetjes meer tegen en onze drinkbus is stilaan leeg en we verlangen nu naar het eindpunt waar een markt vol terrasjes lonkt. Terug langs het kasteel Hoogpoort gaat het nu via grote villa's richting Asse via leuke paadjes. Uiteindelijk belanden we op de markt waar we snel onze dorst lesten. Voor mij was deze streek een echte ontdekking en ik kom met plezier terug. Een wandeling met veel afwisseling en veel onverharde wegen (9/10).

Tussen Dender en Pajottenland te Onkerzele (10-05-08)

Het was een verlengd Pinksterweekend met terug zalig weer. Ik trok zaterdag naar Onkerzele, in de buurt van Geraardsbergen voor wandeling nr. 58 uit het 'Groot Wandelboek Vlaanderen' (Lannoo). De wandeling was 13,5 km lang maar wij deden nog een lus van een 4-tal kilometer rond de vijvers van het Provinciaal Domein De Gavers. We vertrokken dus op de parking van dit domein en werden onmiddelijk een onverharde weg ingestuurd achter de tuinen van de woningen tot de kerk van Onkerzele. Daarna ging het richting Atembeke via aardewegen en rustige asfaltwegen. We volgden hierbij een heel klein stukje de GR 5A richting Geraardsbergen en passeerden de hoeve-B&B 'De Wambashoeve'. Mooi plaatsje om te overnachten. Na Atembeke volgde een minder mooi stuk langs een iets drukkere betonweg zonder voetpad richting Waarbeke. Daarna was het weer rustiger langs een onverharde weg naar Moerbeke. In Moerbeke volgden we nog even een drukke weg en daarna ging het stijgend naar het Moerbekebos dat onderverdeeld wordt door de Bosberg in 2 delen, nl. het Karkoolbos en het Raspaillebos. In het Karkoolbos probeerde ik een bloem te fotograferen toen ik plots werd opgeschrikt door iets dat wegvluchtte. Ik zag nog een bruine vacht maar het dier zelf niet en alles ging zo snel maar ik denk dat het een hertje was.

DSCN0341B

Druk op de foto voor de volledige reeks


Na het Karkoolbos moesten we de Bosberg omhoog. Ik heb die ooit gedaan tijdens mijn fietsvakantie (http://ambigirl.skynetblogs.be/post/4957314/verslag-fiets...) maar heb toen moeten stoppen. Te voet ging het toch iets gemakkelijker. Na de Bosberg volgde het Rapaillebos waarbij we terug een stukje de GR 5A volgden. Het was er heerlijk wandelen. Daarna volgde nog een mooi stuk door het stiltegebied Dender-Mark en ging het terug langs de tuinen naar de Gavers waar we nog energie over hadden om de wandeling rond de vijvers van het domein te doen. In het domein is er ook een zwemvijver en strand en met dit mooie weer was er dan ook heel veel volk. Deze wandeling was mooi maar het eerste deel voor het Moerbekebos vond ik wat minder door de drukkere wegen en woonwijken, het tweede deel was zalig en heel rustig (8,5/10).

Onkerzele: Tussen Dender en Pajottenland at EveryTrailMap created by EveryTrail:Share GPS tracks

04-05-08

Op verkenning in de Ijzervlakte te Schore (02-05-2008)

Wat een zalig lenteweekend was het, de eerste BBQ achter de rug, een dagje naar zee en een mooie wandeling. Vrijdag ben ik naar Schore getrokken voor een wandeling van 16,3 km uit het Groot Wandelboek Vlaanderen. We vertrokken aan de Schoorbakkebrug over de Ijzer en volgden de Vladslovaart richting Tervaete. We krijgen het gezelschap van de GR 130 die we een 8-tal kilometer zullen volgen tot kort na de Viconiakleiputten. Onmiddellijk passeerden we de Schoorbakkehoeve. De eerste hoeve stond hier al in de 12de eeuw maar tijdens de eerste wereldoorlog werd die volledig vernield maar nadien heropgebouwd. Ze behoort tot het halfgesloten type met omwalling en abdijschuur. In de oude hoevegebouwen is nu een horecazaak en de nieuwe hoeve specialiseert zich in de kweek van limousinvee. We zouden de Ijzer moeten oversteken maar de Tervaetebrug is helaas verdwenen. We volgden de dijk dan maar verder en in Tervaete vinden we een nieuwe brug. Hier werd in oktober 1914 hard gevochten en een vergeefse poging ondernomen om de Duitsers terug te dringen tot achter de Ijzer. Aan de overkant van de Ijzer zagen we een herdenkingsmonument. Na Tervaete begon het plots lichtjes te druppelen dat uitgroeide tot een serieuze bui en nergens was iets om te schuilen. We trokken verder door het natuurreservaat De Viconiakleiputten. Dit reservaat is een oude kleiwinningszone van de voormalige steenbakkerij van Nieuwpoort en is nu een waterrijk gebied met veel ganzen, eenden, ... . In een vogelkijkhut lunchten we en trok de bui langzaam over. Daarna was het terug één en al zon. 

DSCN0096B
Klik op de foto voor de volledige reeks


Via rustige asfaltwegen ging het vervolgens naar de oude spoorweg Diksmuide-Nieuwpoort, ook de frontzate genoemd. Tussen deze spoorlijn en de Ijzer werd het gebied blank gezet om de Duitsers terug te dringen en vormde de spoorlijn de frontlijn. Deze vroegere spoorlijn is nu heel populair bij fietsers. Voorbij Pervijze is een uitbreiding mogelijk langs enkele boerderijen en dan kom je terug op de spoorlijn.  Aan de Booitshoekestatie keren we via een rustige weg terug naar Schore met mooie zichten op de vlakke polders maar vooraleer we dat doen gingen we nog een 100-tal meter verder om een versterking uit de oorlog te zien. Wij hadden verwacht dat het authentieker ging zijn maar het was duidelijk een reconstructie. Een mooie, rustige wandeling die perfect doenbaar is voor kinderwagens (mits variant thv. Viconiakleiputten) door de vele verharde wegen. Een 8/10 waard.

13-04-08

Langs Schelde en Berlarebroek te Donk (12-04-2008)

De wandeling dit weekend vertrok in Donk, nl. wandeling nr. 51 (16,2 km) uit het 'Groot Wandelboek Vlaanderen' van Lannoo. Donk is vooral gekend voor het Donkmeer maar ook  de omgeving is meer dan de moeite waard om eens te verkennen. We vertrekken aan het Donkmeer dat toch wel groter is dan verwacht. Het is ontstaan door het afsteken van turf in een oude, drooggevallen Scheldearm en nu ideaal voor waterrecreatie. Langs het bezoekerscentrum en een tribune wandelen we langs het water met heel veel eenden, ganzen, meerkoeten en waterhoentjes. Na dit mooie en rustige stukje moeten we 500 m de drukke Donklaan volgen maar éénmaal we deze verlaten hebben, komen we geen auto's meer tegen tot het verlaten van het jaagpad van de Schelde. We volgen een stukje de GR 128 langs een brede sloot die uitmondt in de Broekse Vaart. We steken die over en komen terecht in het natuurgebied van Berlarebroek. Hier lopen we over de verzande bedding van de Schelde langs een reeks vijvers. Na het verlaten van dit natuurgebied klimmen we op een dijk die een natuurlijk opvangbekken bij overstromingen afbakent. De Schelde ligt hier nog 300 m vandaan en is voorlopig niet te zien. Al snel moeten we over een afsluiting klimmen omdat schapen dit stuk begrazen. Daarna terug over een afsluiting en dan blijven we het graspad op de dijk volgen tot de parallelle asfaltweg ook de dijk op klimt en ons naar de Schelde brengt. We blijven het jaagpad een 4-tal kilometer volgen tot het veer van Berlare-Appels.

DSCN9228B

Klik op de foto voor de volledige reeks


We hadden onze picknick mee maar een zitbank kwamen we maar niet tegen en omdat er een bui in aantocht was, hebben we ons dan maar in het gras gezet om onze lunch op te eten voordat het zou beginnen te regenen. Plots werden we opgeschrikt door een wegvliegende fazant op nog 2 meter van ons. Had die daar nu heel de tijd doodstil gezeten en hadden we het beest niet opgemerkt tussen het gras? Toen de eerste druppels begonnen te vallen, hadden we net gedaan met eten en vertrokken we snel. Gelukkig viel er niet veel regen en duurde het niet lang en bleef de zon ons nadien vergezellen. Aan het voetveer van Berlare-Appels vonden we een cafeetje waar we genoten op het terras van het zonnetje. Zalig! Vanaf hier volgden we de GR 128 richting Gent terug tot aan het Berlarebroek. We trokken nu door een vlak landschap met weiden en akkers. Er zijn hier ook veel paarden te zien. Via het onverharde Boogstraatje kwamen we terug op een drukkere weg die we maar een 100-tal meter volgen en daarna waren we weer in de rust van het Berlarebroek met zijn vele vijvers. Na het Berlarebroek ging het via de Oude Dreef en een residentiële wijk terug naar Donk. We deden nog een omwegje naar de kapel Onze-Lieve-Vrouw van de Zeven Smarten waar blijkbaar een trouw aan de gang was.  Na nog wat gedronken te hebben, gaan we terug naar de auto. Dit was een mooie en rustige wandeling die perfect te doen is met kinderwagens mits een korte variante en de parallelweg volgend naast de dijk met graspad. Een 8,5/10 waard. Langs Schelde en Berlarebroek at EveryTrailMap created by EveryTrail:Share GPS tracks

16-03-08

Palingbeek, Gasthuisbossen en de 'Hills' te Zillebeke (15-03-2008)

De wandeling (wandeling nr. 75, Groot Wandelboek Vlaanderen (Lannoo), 16.2 km) dit weekend vertrok te Zillebeke aan de Zillebekevijver, een 25 ha grote oase van water en groen waar verschillende vissers hun hobby aan het uitoefenen waren. Het weer was wat grijs maar in de loop van de namiddag kwam de zon langzaam door de wolken piepen met aangename temperaturen. De wandeling gaat langs de vijver naar het dorp Zillebeke. Via voetwegels en een betonpad gaat het langs het Larch Wood Railway Cutting Cemetery, het eerst van vele. Er is hier ferm gevochten tijdens de Eerste Wereldoorlog. De heuvels waar de wandeling overheen zal gaan, behoorden tot de Canadese sector van de 'Salient of Ypres'. Ze gaven de heuvels een naam volgens de hoogte boven de zeespiegel. Via de Verbrandemolenstraat gaat het nu richting het domein 'de Palingbeek'. We passeren nog 3 begraafplaatsen en komen dan terecht in een jong bos, een deel van het Molenbos. Via een stukje van de GR 128 komen we uiteindelijk terecht aan de Palingbeek zelf. Dit is een restant van 4 pogingen om de Leie met de Ijzer te verbinden. Nu een prachtig wandelgebied met een microklimaat. Tijdens de lunch passeerden verscheidene wandelaars me die me allen vriendelijk smakelijk wensten. Achteraf bleek dat het om de 8th Memorial March of Peace te gaan waaronder Mike en Annick en Eric en Iris aan deelnamen. Langs de Palingbeek ging het naar het bos 'De Vierlingen'. Nu was het hier heel rustig maar waarschijnlijk was het deze morgen veel drukker door de mars. Door het bos ging het naar een krater, Caterpillar genoemd. Deze krater is een overblijfsel van de ontploffing van één van de 21 mijnen die tot ontploffing gebracht werden op 7 juni 1917 door Tunnelling Companies onder de Duitse linies. We verlaten het bos via de GR 128. Ondertussen zijn de organisatoren van de mars al de bewegwijzering aan het weghalen. We komen nu aan hill 60 waar oa het Queen Victoria Rifles Memorial ligt, een monument ter ere van de Autstralische tunnelbouwers. Via het gehucht Hill 60 gaat het nu richting de Gasthuisbossen. Door een prachtige dreef gaat het verder. Ondertussen verlaat de GR 128 ons. We komen op een asfaltweg en gaan via een wegel naar Hill 62 waar een Canadees herdenkingsmonument is opgericht. Op de top hebben we een prachtig zicht op Ieper. We verlaten de heuvel via de Canadalaan langs het Sanctuary Wood Cemetary en Sanctuary Wood Museum waar een authentiek stukje oorlogslandschap met loopgraven, bomkraters en overwelfde gangen bewaard is gebleven. Daarna gaat het terug naar Zillebeke en langs de Zillebekevijver naar het startpunt. Dit was een pracht van een wandeling in een gebied waar in 1914-1918 fel strijd gevoerd werd. De wandeling krijgt een 9,5/10 door de afwisseling, rust, veel onverharde wegen en het bijhorend stukje geschiedenis. Doen!!!!

Foto's kun je hier vinden.

10-03-08

Het mooiste panorama van Limburg te Helchteren (08-03-2008)

Ik had een weekendje gewonnen voor een verblijf in Park Molenheide te Helchteren te Limburg en vrijdagnamiddag vertrokken we voor een weekend vol ontspanning, zwemmen, wandelen en rust. Voor mij de eerste keer dat ik kon wandelen in Limburg en toevallig stond er een wandeling in het 'Groot Wandelboek Vlaanderen' van Lannoo, nl. wandeling 20 met een lengte van 15,6 km). De startplaats ligt aan het kasteel-brouwerij De Dool. Via de Eikendreef staken we de drukke baan Hasselt-Eindhoven over die we kort volgden. Gelukkig ging het dan via een rustig asfaltbaantje richting het militair oefenterrein. Net voor het domein ging het via een kiezelweg naar het Helchterenbos waar het af en toe modderig was. Langs de omheining van het militair domein ging het verder tot het fietsroutenetwerk. We liepen langs het fietspad richting de mijncité De Lindeman. Onderweg passeren we nog een zandgroeve. Door de mijncité ging het naar de terril van Zolder. Er stond een bordje met verboden toegang maar er was niemand aan het werk en omdat ik prachtige panorama's kon verwachten, zijn we toch doorgegaan en ik heb er geen spijt van gehad.

DSCN8918b
Klik op de foto voor de volledige reeks


Via een steile klim kwamen we op een eerste plateau waar we zicht kregen op de mijncité De Lindeman. Na nog een steilere klim kwamen we uiteindelijk op de top waar we prachtige panorama's op verschillende terrils, het militair oefenterrein, de zandgroeve en de bossen hadden. Een bankje nodigde uit om de lunch te nuttigen met prachtig zicht. Daarna daalden we terug af en ging het via de mijncité terug naar het bos. Onderweg passeerden we de OLV van Wandelaars door dit prachtige bos. Na het bos kwam een mooi stukje langs de Grote Winterbeek. Via een verkaveling kwamen we terug aan de grote weg en het eindpunt. Een mooie wandeling in een bosrijke streek. Het letterlijke hoogtepunt was de mijnterril met prachtige panorama's. Een 9/10 waard.

03-03-08

Rustig wandelen in de Vorte Bossen, het Bulskampveld en de Gulke Putten te Doomkerke (02/03/2008)

Deze keer trokken we naar Doomkerke, een heel klein gehuchtje in de buurt van Ruiselede en Wingene. De wandeling komt terug uit het 'Groot Wandelboek Vlaanderen' van Lannoo (wandeling nr. 64; 15,8 km). Een paar jaar geleden had ik al de provinciale Parochieveldwandeling gedaan en het eerste deel tot het verlaten van de Vorte Bossen liep volledig samen met deze wandeling. Ook de GR 129 vergezelde ons tot in de Vorte Bossen. Vroeger was dit gebied een groot heide- en venengebied. Nu schiet er niet veel meer van over maar er zijn nog enkele restanten van dit woeste gebied. 

DSCN8880B
Klik op de foto voor de volledige reeks


Na de rustige Vorte Bossen ging het over asfalt naar de rand van Maria-Aalter dat we snel terug verlieten via een lange weg richting Sint-Joris-ten-Distel. Dit was het minst interessantste deel. Eenmaal over de Zoutersbeek ging het terug door bos en daarna richting de weg Doomkerke-Beernem. We staken die over en kwamen terecht in de Wildenburgse Bossen. Ook hier was het heel rustig en zalig wandelen. Na het verlaten van deze bossen volgden we een deel van de Wildenburgroute die ik in september wandelde (http://ambigirl.skynetblogs.be/post/4985728/stille-schoon...) richting Doomkerke. Ook al is deze streek zeer gekend voor mij, toch ontdekten we nog nieuwe paadjes. De wandeling krijgt een 8,5/10, een mooi parcours met veel onverharde wegen en veel bossen. Persoonlijk denk ik dat de wandeling mooier is in de lente, zomer of herfst. Nu vond ik het wat minder met het grijze weer en de kale takken. Rustig wandelen in de Vorte Bossen, het Bulskampveld en de Gulke Putten te Doomkerke at EveryTrail Map created by EveryTrail:Share GPS tracks

18-02-08

De Oude Schelde: natuur en kasteel te Bornem (17-02-08)

Dit weekend was het mijn eerste wandeling in de provincie Antwerpen, nl. wandeling 2 (15, 7 km) uit het Groot Wandelboek Vlaanderen (Lannoo) te Bornem. We vertrokken op het marktplein van Bornem en volgden de GR 5A de eerste 6 kilometers. Eerst ging het via de kasteeldreef van het kasteel Marnix de Sainte Aldegonde (dat je hier nog niet te zien krijgt) naar de vochtige beemden van de Oude Schelde. Ons wandelpad volgde hierbij in een boog de Oude Schelde maar we krijgen die niet te zien. Oorspronkelijk volgde de Schelde deze stroomgeul maar na een overstroming in 1420 baande ze zich een meer westelijke weg. Uiteindelijk verzandden beide uiteinden en ontstond een verlaten arm, die nu een paradijs is voor vissers. We krijgen uiteindelijk zicht op deze scheldearm maar het zicht werd helaas verstoord door de vele vissershutten. Na nog een modderig pad kwamen we op de weg Branst-Weert (de GR 5A heeft ons ondertussen verlaten) en gingen we via Briel naar Weert. Voor de overstroming lag Weert op de linkeroever, nadien was het aanvankelijk een eiland en nu is het een leuk plaatsje tussen de Zeeschelde en de Oude Scheldearm gekend voor zijn visrestaurants waar paling in allerhande bereidingen op het menu staan.

DSCN8798B
Klik op de foto voor de volledie reeks

Na een rustpauze in een van de vele horecagelegenheden vervolgden we onze weg via de Binnendijkstraat waar we regelmatig aan de kant moesten voor auto's. De kronkelende weg leidt ons naar een uitzicht op het kasteel Marnix de Sainte Aldegonde. Het is een neogotische burcht die in 1888 herbouwd werd en is eigendom van het geslacht de Marnix. Vorig jaar heb ik dit kasteel bezocht via een rondleiding met gids en het loont wel de moeite om het eens te bezichtigen (http://www.kasteelmarnixdesaintealdegonde.be/). Reken wel op een tweetal uurtjes. Aan de Theresakapel slaan we rechts in naar 't Sas. Dit oude sas regelt de afwatering van de Oude Schelde. Het sas werd in 1592 gebouwd en is daarmee het oudste waterbouwkundig monument van Vlaanderen. Vanaf 't Sas vergezelt de GR 5A ons weer tot in Bornem. We moesten 150 meter langs de drukke N16, maar gelukkig ging het daarna verder via een verkeersvrije weg naar het marktplein van Bornem.  Ik vond het een mooie wandeling (8/10) maar was toch wel wat ontgoocheld in de Oude Scheldearm. Je krijgt die nauwelijks te zien en als je ze te zien krijgt, moet je tussen de vissershutjes door kijken. Het eerste stuk door de kasteeldreef en de vochtige beemden was het mooiste deel. Aan wandelaars die deze wandeling willen doen, denk ik dat het een beter alternatief is als je thv. Briel naar de Scheldedijk wandelt, die stroomafwaarts volgt en dan afslaat naar Weert om de route weer te vervolgen. De Oude Schelde te Bornem: natuur en kasteel at EveryTrail Map created by EveryTrail:Share GPS tracks

11-02-08

Wandelen in de Sahara te Adinkerke (11-02-2008)

Wat een stralend lenteweer was het dit weekend. Ik denk dat bijna iedereen buiten was. Wij trokken naar Adinkerke voor een wandeling van 15,5 km uit het 'Groot Wandelboek Vlaanderen' (Lannoo). We vertrokken aan de kerk van Adinkerke en stonden al snel aan het kanaal Veurne-Duinkerke. Helaas was dit stuk niet verkeersvrij en moesten we regelmatig aan de kant voor auto's. We namen de afslag naar de Drie Vijvers, een combinatie van manege, forelvisserij en restaurant. Daarna ging het via een onverharde weg naar de oude grenspost en na het oversteken van de drukke weg kwamen we in de rust van het natuurreservaat 'De Westhoek'. Het natuurreservaat is met 340 ha het grootste aaneengesloten duinengebied van de Vlaamse kust. Het vormt samen met de aangrenzende duin- en bosgebieden van het Calmeynbos, Oosthoekduinen en de Franse Dunes du Perroquet een uniek natuurgebied. Het gebied bestaat uit verschillende zones die we allemaal passeren via het Grenspad die letterlijk op de grens loopt tussen België en Frankrijk. Eén van die zones is het centrale stuifduin, ook wel Romeinse Vlakte genoemd en in de volksmond 'de Sahara'. Uiteindelijk komen we uit op het strand dat we richting De Panne volgen. Het is hier heerlijk wandelen en er zijn met dit mooie weer heel wat wandelaars op pad.

DSCN8734B
Druk op de foto voor de fotoreeks


We verlaten het strand thv. het eerste flatgebouw en trekken terug naar het natuurreservaat 'De Westhoek' waar we nu het Ligusterpad volgen. Dit natuurreservaat is zo verscheiden dat het niet verveelt om erin rond te wandelen. Juist waar het Ligusterpad door een begrazingszone gaat, slaan wij links af en volgen de rode paaltjes en komen zo terecht op de GR 5A. Deze leidt ons naar een laatste uitzichtspunt op het reservaat en daarna gaat het Calmeynbos in. Mijn routebeschrijving is niet meer up-to-date maar we geraken uit het bos op de juiste plaats. Na het oversteken van de drukke N34 gaat het nu naar het natuurreservaat 'de Oosthoekduinen'. Dit natuurreservaat bestaat voor een derde uit bos en de rest uit duingrasland. Hier volgen we het Sleedoornpad en verlaat de GR 5A ons. We lopen door een begrazingszone maar er zijn geen runderen te zien. Na het verlaten van die zone gaat het op de rand van de Oosthoekduinen terug naar de N34. Deze rand vormt de natuurlijke overgang tussen de akkers en de weilanden op de polderklei en de zandige duinen.  Eenmaal op de N34 is het uit met de rust en moeten we deze drukke baan volgen tot aan de kerk van Adinkerke. Een hele mooie wandeling die een 9,5/10 krijgt. En ik heb weer een vogelvraag: weet er iemand welk beestje dat is op foto 14? Heb er even een vergroting van gemaakt. Resolutie is wel niet goed. Ze waren met 2 en waren klein. Ga mij toch eens een vogelgidsje moeten aanschaffen.

DSCN8726b
Zelf zet ik voor een wandeling de route uit op http://www.routeyou.com en open ze dan in Google Earth. Zo kijk ik al eens of de route veel door bos, bebouwde kom, onverhard, ... gaat. Ik publiceer mijn routes niet online omdat ik niet goed weet hoe het zit met copyright-problemen als je een route overneemt uit een wandelgids. Maar nu ontdek ik dat Lannoo zelf een plannetje publiceert op de website van routeyou en de mogelijkheid laat om via een code het plannetje op je log te plaatsen. Dus vanaf nu zullen jullie ook mijn routes kunnen zien zonder GPS.

04-02-08

Rustig kuieren in de omgeving van de Brugse agglomeratie te Ver-Assebroek (03-02-2008)

Eindelijk had ik tijd om nog eens te gaan wandelen na een drukke periode van renoveren en verhuizen. Deze keer ging het naar Ver-Assebroek voor een wandeling van 15,4 km uit de wandelgids 'Groot Wandelboek Vlaanderen' (Lannoo). We startten aan het pastoor Verhaegheplein dat met de kerk, de pastorie en de hoeve een beschermd dorpszicht is. Via de GR129 richting Brugge verlaten we al snel de bebouwde kom en komen we terecht in de 'Gemene Weiden', een eerste deel van de Assebroekse Meersen. Via de oude spoorwegbedding van de lijn Brugge-Eeklo trokken we verder waarbij we zicht kregen op het Sint-Lucasziekenhuis van Brugge. We staken één van de vele afwateringssloten over en in een bos verlieten we deze rustige wandel- en fietsweg voor een modderig bospad. Na het bos ging het eventjes langs een drukkere weg en door een industriepark naar het kanaal Gent-Brugge dat we 4 km lang volgden tot aan de enigste sluis op het kanaal. We trokken voor een groot deel door het natuurreservaat 'de Leiemeersen'. Langs het kanaal waaide het hard en van een picknick op een bankje kwam er niets van in huis omdat het te koud was. Dan maar al wandelend onze broodjes opgegeten.

DSCN8698B
Klik op de foto voor de volledige fotoreeks

Na het kanaal volgde het derde landschappelijk deel van de wandeling, nl. het Beverhoutsveld, een gebied van akkers en weiden doorkliefd met dreven dat vroeger een veen-en moerasgebied was. Via het Beverhoutsveld en de GR129 gaat het terug naar de Assebroekse Meersen. Volgens de routebeschrijving moest ik een afslag naar links negeren wat ik ook deed maar toch klopte de rest van de routebeschrijving niet. Omdat ik de GR-streepjes zag en wist dat de GR129 naar Ver-Assebroek ging, bleef ik echter het drassige pad volgen naast een afwateringssloot. Uiteindelijk kwam ik terug op de normale route voor de laatste meters naar de startplaats. Blijkbaar was deze afsplitsing naar dit wandelpad er nog niet op het moment dat de gids gedrukt werd en de afslag die ik heb genegeerd, moest ik eigenlijk inslaan. Maar de variante die ik gevolgd heb, was waarschijnlijker mooier dan de routebeschrijving omdat de GR129 vroeger ook zo liep en nu veranderd is. Deze wandeling is een aanrader met heel veel onverharde paden. Het lange stuk langs het kanaal vond ik totaal niet vervelend. Ze krijgt een 9/10. De laatste 4 kilometers had ik wel pijn in mijn rechterheup. Hopelijk is dit enkel omdat het lang geleden was dat ik nog eens gewandeld had en is het de volgende keer beter.

19-11-07

De buit van Reynaert in De Klinge (17-11-2007)

Dit weekend was het stralend weer en zaterdag trokken we naar De Klinge voor wandeling nr. 50 uit het 'Groot Wandelboek Vlaanderen' van Lannoo (14,8 km; niet bewegwijzerd). We vertrokken thv. het vroegere station aan de oude lijn Mechelen-Terneuzen richting Nederland. Deze oude lijn is nu een fiets- en wandelpad.  Daar ging het een bos in en vervolgens terug de grens over richting de kerk van De Klinge. Door een woonwijk ging het naar een aardeweg pal op de grens. Daarna verlieten we definitief Nederland en ging het door het polderlandschap met zicht op de kerncentrale van Doel en enkele kranen van de Antwerpse haven in de verte. Aan een kruispunt van wegen verlieten we de verharde weg en vervolgden we onze weg op een graspad op een dijk. Hier liepen de GR5A en het Reynaertpad samen tot aan de Geul, een restant van een kreek met vissershuisjes aan de waterkant. Daarna ging het via een kaarsrechte weg richting het gehucht Kalf waar we even een drukke weg moesten volgen. Gelukkig volgden daarna de laatste 5 kilometers door het Stropersbos waar het heerlijk rustig wandelen was. De modder was er wel talrijk aanwezig in dit vochtige bos met talrijke sloten. Uiteindelijk kwamen we terug aan de oude spoorlijn Mechelen-Terneuzen die we volgden tot aan het oude station. Deze wandeling is een aanrader. Veel afwisseling in landschap (polders, bossen, dreven) en wegen (grind, gras, boswegen) en heel weinig verhard. Een 8,5/10 waard.

DSCN8345B
Klik op de foto voor de volledige reeks

06-11-07

Een wandeling in het gebied van de Grooten Oorlog te Passendale (04-11-2007)

Zondag ben ik naar Passendale geweest voor een wandeling van 14,5 km uit het 'Groot Wandelboek Vlaanderen' (Lannoo). De start aan de kerk van Passendale toont al het oorlogsverleden van deze streek met enkele foto's op de kerk en andere gevels. Hier werd stevig gevochten in de Derde Slag om Ieper tussen 31 juli en 10 november 1917 zonder succes van het doorbreken van de Duitse linie. Via de Canadalaan, waar de aankomst voor een loopwedstrijd opgesteld wordt, gaat het naar het Paschendaele Memorial. Daarna gaat het verder langs oa. een avontuurlijk modderpaadje naar het Tyne Cot Cemetery. Dit is de grootse Britse begraafplaats op het Europese vasteland. 11586 soldaten liggen hier begraven en de Memorial of the Missing bevat nog eens 34595 namen van vermiste soldaten. Ernaast ligt een bezoekerscentrum met foto's. Een mens wordt er toch stil van. Daarna gaat het door de slagvelden van de 'Salient of Ypres'. Dit was de frontboog van de Duitsers 7 km rond de stad Ieper. Al wandelend door dit stille landschap probeer ik me voor te stellen hoe in de natte herfst van 1917  de soldaten hier meter per meter in de modder streden voor enkele meters terreinwinst. Daarna gaat het richting Langemark-Poelkapelle met zicht op de torens van Ieper en Heuvelland met de Kemmelberg. Ondertussen gaan we terug richting Passendale oa. klimmend langs een aardeweg naar de Goudberg. Even voor Passendale passeren we nog het Paschendaele New British Cemetery. Dit was een aangename, rustige wandeling met een historische achtergrond. Een 8/10 waard.

DSCN8301B
Klik op de foto voor de volledige reeks

29-10-07

Wandelen in de potpolder te Bazel (28-10-2007)

Zondag 28 oktober ging het wat verder van huis voor een wandeling in en rond de potpolder te Bazel (Kruibeke, 14.7 km, niet bewegwijzerd) uit het 'Groot Wandelboek Vlaanderen' (Lannoo). Ik had nog nooit van dit dorpje gehoord maar aangekomen bleek het een klein en aangenaam dorpje te zijn met een gezellig centrum. De start is aan de kerk van Bazel en via een Windsor-achtige toegangspoort komen we in het park van het kasteel van Wissekerke. We wandelen rond de vijvers en verlaten het park waar we nog een zicht krijgen op de eerste gietijzeren hangbrug van het continent. Daarna gaat het verder via een lange, kaarsrechte grindweg naast een niet echt frisruikende sloot. De potpolder bestaat uit 3 delen en hier wandelen we langs het moerasbos. Wat verder trekken we via een kasseiweg door het bos waar duidelijk te zien is hoe drassig de grond is. Ze zijn hier bezig met aanpassingswerken om een gecontroleerd overstromingsgebied te creëeren en overal staan borden die waarschuwen voor drijfzand. Na het bos komen we aan het tweede deel van de potpolder: een zanderige rug met voornamelijk akkers. Langs de Rupelmondse kreek gaat het kronkelend verder naar de Scheldedijk. Daar krijgen we een zicht op de monding van de Rupel in de Schelde met bijkomende industrie.

DSCN8217b
Klik op de foto voor de volledige reeks


We volgen deze dijk met graspad een 5-tal kilometer waarbij we het laatste deel van de potpolder kunnen bewonderen met de vochtige weilanden. We passeren het Kallebeekveer naar Hemiksem. Ter hoogte van de monding van de Barbierbeek die zorgt voor de afwatering van de laaggelegen gebieden doen we een lus rond de Kruibeekse polder. We verlaten de dijk thv. een pompgemaal en tussen 2 grachten door gaat het richting Kruibeke waar we aan het einde van de polder via grindwegen terug keren naar de monding van de Barbierbeek. We volgen nu de kronkelende dijk langs de Barbierbeek met zijn vele waterplassen. Na dit hele mooie stuk gaat het via kasseiwegen terug naar Bazel. Deze tocht was een heel, heel rustige wandeling. Je komt geen auto en bijna geen huis tegen, enkel wandelaars en fietsers delen je weg. Landschappelijk niet echt een afwisselende wandeling en vooral het stuk op de Scheldedijk is wat lang maar het is er wel aangenaam wandelen. Een 8,5/10 waard. De route kun je bezichtigen op http://www.routeyou.com/route/view/5973.nl.

21-10-07

Prachtige panorama's in de Vlaamse Ardennen te Kwaremont (20-10-2007)

Terug prachtig weer dit weekend dus wandelschoenen mee en op weg naar Kwaremont waar ik wandeling nr. 53 (14,5 km; niet bewegwijzerd) uit het 'Groot Wandelboek Vlaanderen' (Lannoo) deed. Kwaremont is vooral gekend van de Ronde van Vlaanderen maar ook vele kunstenaars hebben zich hier gevestigd. De start is aan de kerk van Kwaremont die overal te zien is door zijn hoge ligging. We verlaten Kwaremont via de Ommegangstraat en komen uit op de Broektestraat, beter gekend als een deel van de beklimming van de Oude Kwaremont. Via een aardeweg krijgen we een mooi zicht op de Scheldevallei. We komen op een betonweg maar al snel krijgen we gras onder de voeten. Hier hebben we een mooi panorama op de platte toren van de Sint-Walburgakerk te Oudenaarde, de Koppenberg en de Paterberg. Ik moet telkens uit de kant gaan want er is hier een MTB-tocht (Koppenberg VTT) aan de gang. De rest van de wandeling ga ik ze nog meerdere malen kruisen. Zij liever dan ik want het lijkt me geen gemakkelijk parcours.

DSCN8080B
Klik op de foto voor de volledige fotoreeks


Na de grasweg gaat het richting Paterberg die we via de kasseiweg Paterbergstraat beklimmen. Hoe dat die wielrenners dat doen, amaai. Het laatste, steilste stuk is zelfs voor een wandelaar al redelijk lastig. Bovengekomen is het tijd voor een korte lucnhpauze met prachtig zicht op het kerkje van Kwaremont en de Paterberg. 2 fietsers geraakten boven met veel moeite. Chapeau! Na een kwartiertje pauze gaat het verder via rustige asfaltwegen, gras en grind en een steile afdaling via de straat Rampe naar een dicht bos zonder duidelijk wandelpad. Omgevallen bomen en dood hout dwingen ons meerdere malen tot een ommetje. Aan de hoek van een wei moeten we naar rechts over een pril beekje via enkele stammetjes. Daarna klimmen we naar de drukke weg Ronse-Kluisbergen waar we een doorgang door de braamstruiken moeten zoeken. Deze passage door het bos kennen slechts weinigen en het is er dan ook heel rustig.  We komen uit op de Kraai en via de Kraaistraat bereiken we de GR5A Zuid die we volgen tot aan de Vierschaar in het Kluisbos. Eerst nog naar het monument ter herdenking van Karel van Wijnendaele, sportjournalist en promotor van de Ronde van Vlaanderen en dan naar het Kluisbos. De GR5A loopt hier samen met de Vlaanderen Fietsroute waarvan we een stuk eind augustus gefietst heb. Nu loopt de route in de andere richting en te voet heb je toch meer tijd om rond te kijken. In het Kluisbos moet ik de weg terug delen met de vele MTB'ers. Gelukkig is er een afzonderlijk wandelpad naast de grindweg en kunnen zij zonder problemen doorrijden. Na een goede 1,5 km komen we aan de Vierschaar waar we recht een mooie, dalende bosweg inslaan. We negeren alle afslagen en eenmaal uit het bos krijgen we een mooi zicht op het dorpje Kwaremont. Ook de verschillende kleuren van de bomen van het Kluisbos zijn hier prachtig. We dalen verder wat betekent dat we straks wel helemaal terug omhoog moeten naar Kwaremont. Bij een kapel hebben we de keuze: een korte, steile beklimming of lange, minder steile beklimming. Ik kies voor het tweede omdat ik de korte, steile beklimming nog ga doen via de dagstapperwandeling te Kwaremont. Langzaam stijgend krijgen we terug een mooi zicht op de Scheldevallei (helaas met een storende elektriciteitscentrale van Ruien). Via een kronkelende grindweg en aardeweg gaat het naar de weg Kluisbergen-Ronse die we oversteken. Dan gaat het via een aardepad naar de kasseien van het laatst deel van de Kwaremontbeklimming (het zogenaamde vals plat) terug naar de kerk van Kwaremont. Dit was een heel mooie wandeling met verschillende mooie panorama's, goede afwisseling in wegen, bos en open velden. Een 9,5/10 waard.