11-05-17

Sint-Kruis-Brugge en Ver-Assebroek: twee luswandelingen uit de wandelgids West-Vlaanderen (18,8 km) (06-05-2017)

Tijdens het wachten op de nieuwe topogids van GR 5A wordt de vrije tijd om te wandelen opgevuld met luswandelingen. Dit keer ging het richting Brugge om 2 wandelingen uit de Dicht-bij-Huis wandelgids West-Vlaanderen (editie 2012) te stappen. We kozen voor nr. 5 (Sint-Kruis-Brugge, Kastelentocht langs de Damse Vaart, 8.7 km) en nr. 6 (Ver-Assebroek, Landelijk wandelen op een boogscheut van Brugge, 10.1 km).

P5060228.jpg

In Sint-Kruis-Brugge was het druk maar gelukkig was er nog een plaatsje op de P&R. We verlieten onmiddellijk de drukte en kwamen in de rust van de Bisschopsdreef die naar het kasteel Rooigem leidde, een vroeger buitenverblijf van de bisschoppen. Van het kasteel zelf krijgen we niets te zien. Daarna komen we op het platteland en passeren we het kasteel Nieuwenhove dat ook onzichtbaar blijft. Tenslotte draaien we de Spijkerdreef in omzoomd door dubbele rijen populieren tot het kasteel De Spijker te stappen. Hier zou ik ook wel willen verblijven voor een tijdje.

P5060211.jpg

We stappen langs 2 kapelletjes en slaan dan de Spijkerwegel in, een leuk paadje tussen de velden. Maar al snel staan we weer op asfalt om tot aan het Zuidervaartje te stappen, idyllisch tussen populieren. Het vaartje brengt ons naar de Damse Vaart die we volgen langs een drukke baan, gelukkig wel op een afgescheiden fietspad. De Lamme Goedzak passeert ons, een toeristisch boottochtje tussen Brugge en Damme. Uiteindelijk slaan we een smal baantje in dat naar het Zuidervaartje terug gaat en verder naar Sint-Kruis-Brugge. De autobestuurders die ons passeren hebben weinig respect voor 2 wandelaars en vertragen niet en we worden in het gras gedwongen om te stappen. Aan het Zuidervaartje verlaten we het drukke baantje om langs een rustig fietspad verder te stappen. We vinden een mooie picknickplaats en met zicht op een frisbee-toernooi genieten we van de lunch. Daarna gaat het via enkele woonwijken en een parkje terug naar het beginpunt.

P5060264.jpg

Vervolgens rijden we naar Ver-Assebroek waar we door verbodsborden niet inmogen. Maar bij de Kerkdreef kunnen we er gelukkig wel in en parkeren ons in de eerste straat van de woonwijk omdat we verder ook niet doorkunnen. Er blijkt een koers gepland te zijn maar een blik op het kaartje toont ons dat we vanaf hier gemakkelijk kunnen aansluiten op de route. We stappen eerst langs de Assebroekse Meersen en gaan dan verder door het Beverhoutsveld, met zijn mooie dreven en uitgestrekte velden. Ik was hier nog recent voor een geocache-toertje en verkende dit gebied ook via een eerdere wandeling uit Groot Wandelboek Vlaanderen en de eerste etappe op GR 129 maar het blijft genieten. Na het Beverhoutsveld keren we terug naar de Assebroekse Meersen om naar het startpunt uit de wandelgids te stappen. De koers is er in volle gang en we stappen snel door om de harde muziek en commentaarstem te verlaten. Wat verder verlaten we onze route en staan we snel terug aan de auto.

P5060284.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

Het was mooi wandelweer en ik heb genoten van beide wandelingen. De eerste was iets meer verhard en langs drukkere wegen maar toch aangenaam. De tweede wandeling is natuurlijk pure rust en uitgestrektheid en absoluut een aanrader.

02-11-15

Lebeke: Panoramawandeling in kouters, weiden, bossen en holle wegen (9,3 km) (01/11/2015)

Met het Groot Wandelboek Vlaanderen had ik alle wandelingen van Oost- en West-Vlaanderen gedaan en ook de dagstappers van dezelfde provincies zijn al afgestapt. Dan denk je dat je wel de meeste mooie plekjes van beide provincies ontdekt hebt. Maar niets is minder waar. In de Oost-Vlaanderen gids (editie 2012) vond ik een wandeling met start in Lebeke. Hier had ik nog nooit van gehoord en de korte samenvatting beloofde veel. Dus op weg op een stralende Allerheiligendag om dit onbekend stukje te verkennen. Je vertrekt aan de kerk van Lebeke en via een klein wegje beland je onmiddellijk tussen de akkers. Je stapt op een heuvelrug onverhard tot het piepkleine gehuchtje Klein Herlinckhove. Een paadje is verdwenen maar via de weg geraak je snel weer op het juiste pad. Daarna gaat het verder over dezelfde heuvelrug tot we afdalen naar een kruispunt van holle wegen. Ik zie hier GR-streepjes en later blijkt het om de GR 5A te gaan. Ik zal hier dus ooit nog eens passeren. We stappen verder tot in Terlinden waar we enkel kort door passeren en dalen dan af naar een vochtig broekbos. De passage door het bos is maar kort maar onmiddellijk volgt er een mooie passage tussen een tunnel van struiken die prachtig geel kleuren. We verlaten de tunnel en komen aan een kapelletje prachtig gelegen omringd door 5 lindebomen. Daarna volgt terug een holle weg waar terug de GR 5A opduikt. Plots hoor ik motorgeronk en komen er 2 jeeps af op een baantje die amper breed genoeg is om te passeren en duidelijk niet bedoeld is voor gemotoriseerd verkeer. Gelukkig zijn de meeste passanten andere wandelaars en paardrijders. Na deze holle weg stappen we langs een oude steenbakkerij en kronkelen we langs een weide over een weinig gebruikt pad. In de buurt van Outer gaat het dan terug door open landschap tussen de kouters terug naar Lebeke. Een echte aanrader: volledig onverhard (soms wel wat kasseien) en bijna volledig verkeersvrij (behalve als autobestuurders al denken dat ze de wandelpaden ook al mogen gebruiken) en een mooi landschap.

DSC_4618.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

05-10-15

Ruisbroek: Natuureilandjes tussen Vliet en Rupel (17,2 km) (04-10-2015)

Vooraleer we een nieuwe GR aanpakken, werd er eerst onverwachts een andere wandeling gedaan. De wandeling komt uit het Groot Wandelboek Vlaanderen (editie 2008) en is 17,2 km lang met start te Ruisbroek en niet bewegwijzerd. Ruisbroek is gekend van de grote rampspoed van 1976, toen de Vlietdijk brak en het dorp dagenlang onder water stond. Aan de Sint-Katharinakerk staat het gedenkteken De Redder, een man in een roeiboot, als dank voor de hulp tijdens de rampzalige overstromingen. We wandelen via een woonwijk naar de Polder van Bree waar de routebeschrijving moeilijk te volgen is maar we volgen een mooie route door dit gebied tot we uiteindelijk op de Schoolstraat belanden. Daar pikken we terug in op de routebeschrijving en bereiken snel het natuurgebied de Moeren. We lopen tot aan de spoorlijn en blijven die volgen tot aan het hof van Coolhem waar een milieu-educatief centrum ondergebracht is. We stappen nu even verhard tot aan de dijk van de Vliet die kronkelt in het landschap en uiteindelijk bereiken we via Eikse Amer het dorp Eikevliet. Vanaf hier volgt een prachtige lus eerst door vochtige broekbossen en daarna door droger terrein. De landbouwpercelen liggen ingebed in het drevennet van de Eikerheide. We passeren ook veel weiden met paarden of pony's en bereiken uiteindelijk terug Eikevliet en Eikse Amer. Daar stappen we via het kronkelend dijkpad langs de Vliet naar de vergaarvijver tot we aan het jaagpad langs het Zeekanaal komen. We stappen nu recht tot aan de Waterskiclub waar het terrasje ons lonkt voor een deugddoende afsluiter. Na de pauze is het maar kort stappen tot aan de parking aan de kerk. Een mooie wandeling met veel onverharde stukken.

DSC_4522.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

04-03-15

Hertsberge: Door prachtige dreven naar het Bulskampveld (9,8 km) (22-02-2015)

Omdat 2 weken na elkaar een etappe stappen op de Kustwandelroute wat eentonig kan zijn, wordt er gekozen voor een korte luswandeling uit de Lannoo Dicht-bij-Huis wandelgids 'West-Vlaanderen' (editie 2012). De wandeling vertrekt in Hertsberge achter de Sint-Jan-de-Evangelistkerk, is 9.8 km lang en is niet bewegwijzerd. We doorkruisen eerst een bosrijke wijk met kasten van villa's die meestal verstopt zitten achter hoge hagen. Ik geef het toe, het is er rustig winnen maar er is wel weinig zonlicht in de schadus wan de bomen. Na wat kronkelen, passeren we Loca Labora, een bioboerderij met dagverse groenten. We stappen ondertussen op een aardeweg richting het Provinciaal Domein Bulskampveld. Voor mij een gekend gebied maar deze wandeling passeert nog veel onbekende paden. Eerst stappen we langs de kasteelvijver naar de tearoom/restaurant Bulskampveld. Er zitten wel wat mensen op het terras buiten te genieten van het zonnetje maar er is wel een frisse wind. Na de cafetaria passeren we een kapel en gaan richting het Bulskampveld kasteel. Onderweg zien we voor het eerst sneeuwklokjes. We passeren het kasteel met bijhorend landbouwmuseum en kruidentuin en stappen via verschillende dreven verder door het bos. Ook de plaats waar het lijk van Henri d'Udekem d'Acoz gevonden werd ligt dichtbij, de eerste van de zes 'Moorden van Beernem'. Het laatste stuk in de buurt van de bron van de Bornebeek is heel modderig en het is zoeken om niet te ver weg te zakken. Uiteindelijk bereiken we de rand van het bos en terug via de woonwijk komen we aan de kerk. Een mooie, korte wandeling en zeker een aanrader op een warme zomerdag of zonnige herfstdag als de bomen in herfsttinten staan.

DSC_2714.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

11-10-12

Hondschoote: Les Moëres (07-10-2012)

Vorig weekend gingen we naar het noorden van Frankrijk om te wandelen in de Moeren. De wandeling start in Hondschoote. Vroeger een welvarende stad door de productie van een licht en goedkoop wollen weefsel, de saai. Het stadhuis in Vlaams renaissance-stijl en de grote Sint-Vaastkerk zijn hier nog overblijfselen van. We doorkruisen het centrum en stappen dan richtng het Canal de Basse Calme die we via een privé-weg oversteken. We zijn nu in de buitenmoeren en stappen op een onverhard pad langs het kanaal. Helaas moeten we vervolgens een lang stuk langs de drukke D947. Er is hier geen fietspad en de auto's passeren met 90 km/uur. Levensgevaarlijk. Na het oversteken van de Ringsloot zijn we in de echte Moeren die 2 m onder de zeespiegel liggen. Via de kaarsrechte wegen en percelen van 600 m bij 600 m stappen we naar het dorpje Les Moëres waar een bord op het gemeentehuis een bordje toont hoe hoog het water stond nadat de Duitsers in 1944 de Moeren onder water zetten. We blijven verder wandelen op de rechte wegen en stappen terug richting het Canal de Basse Calme en weer moeten we langs een tweevaksbaan stappen. Deze is gelukkig wat minder druk.

DSC_0065.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

Eenmaal het kanaal overgestoken volgt het mooier gedeelte van de wandeling. We zijn niet meer in de Moeren en de kaarsrechte wegen zijn dan ook verdwenen. We krijgen nu gelukkig wat meer onverharde wegen onder de voeten geschoven. Al heel de wandeling horen we geweerschoten en passeren we af en toe jagers maar het laatste deel van de wandeling stappen we langs verschillende vijvers met talrijke lokeenden. Aan iedere vijver is ook een bunker om ongemerkt te kunnen jagen. En het is duidelijk dat deze 'hobby' hier druk beoefend wordt want alle vijvers zijn druk bezet. Eenmaal terug aan het kanaal volgen we weer een drukkere weg nu de D3. Maar we verlaten die voor een mooie onverharde weg langs een zijkanaal Becque d'Hondschoote die ons tot in Hondschoote terugbrengt. De wandeling was 24 km lang volgens de wandelgids, de wandelgps geeft 25 km aan. Al bij al niet echt een schitterende wandeling die wat eentonig was. Een groot nadeel zijn de lange stukken langs de drukkere wegen.

21-08-12

Etikhove: Over de hellingen van de Ronde van Vlaanderen (16-08-2012)

Ik kon geen betere week gekozen hebben vorige week om verlof te nemen. Er was een mooie zomerweek voorspeld en de dagen waren dan al snel volgepland. En natuurlijk kon een wandeling ook niet ontbreken. Omdat we terug de dagstapperwandelingen willen voortdoen maar de afstanden van de nog overblijvende wandelingen al behoorlijk lang zijn, kiezen we eerst voor een tussenafstand van 20 km. De wandeling komt uit de Lannoo-gids '20x logeren en wandelen in Vlaanderen' bij het hoofdstukje Vlaamse Ardennen en Pays des Collines. De wandeling start eigenlijk in Louise-Marie maar wij vertrekken aan de kerk van Nukerke omdat dit voor ons korter bij is. We steken onmiddellijk de N60 over en stappen al snel op een onverharde weg naar een bos toe. We volgen even een overgroeid pad en een steile afdaling in het bos brengt ons naar Zulzeke. Na dit dorpje volgen enkele prachtige veldwegen tot we uiteindelijk de N60 terug oversteken. We krijgen nu asfalt onze voeten tot het dorpje Louise-Marie en beklimmen de Spichtenberg. In Louise-Marie nodigt een terrasje ons uit tot een rustpauze. We verlaten het dorp via rood-witte streepjes. Na opzoeking op de GR-website blijkt het om de GR 129 gaan. Die loopt sindskort van Brugge tot Aarlen en brengt je dus dwars door België. Er volgen terug enkele mooie wandelpaden en een lastige beklimming brengt ons naar de top van de Taaienberg. De GR 129 verlaat ons hier en wij dalen de Taaienberg af. Op de Taaienberg kun je de wandeling uitbreiden tot 25,8 km maar wij kezen voor de hoofdroute  en stappen via rustige asfaltwegen met mooie zichten terug naar Nukerke. Dit was een stukje van de Vlaamse Ardennen waar ik nog niet gewandeld had en het was de moeite. De wandeling is een aanrader met heel wat onverharde wegen en mooie vergezichten.

DSC_0164.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

06-08-12

Mullem: de slag van Oudenaarde (05-08-2012)

Het kwam er maar niet van om te wandelen ofwel was het weer niet goed ofwel was het weekend volgeboekt maar eindelijk was het weer goed genoeg en had ik niets gepland. Omdat het zo lang geleden was, gingen we voor een niet te lange wandeling. We kozen voor Mullem en wandeling nr. 4 (14,5 km) uit de Lannoo-gids 'Op stap langs historische slagvelden'. Toen ik zondagvoormiddag de beschrijving las, zag ik al dat de route vooral over verharde wegen ging en zelfs door een bedrijvencentrum. Bij deze wandelgids is vooral de historische achtergrond belangrijk en de wandelpaden komen waarschijnlijk op de tweede plaats. Moeilijk te beoordelen omdat dit nog maar de tweede wandeling uit deze gids is. Toen we in Mullem aankwamen, viel er juist een korte regenbui maar de rest van de wandeling was het droog en konden we in korte mouwen lopen. De wandeling was zoals verwacht niet echt de moeite en we hebben ze zelfs ingekort op het einde om het stuk langs de N60 te vermijden. Mijn fototoestel had ik vergeten maar echt gemist heb ik het niet. De enkele foto's zijn met de GSM genomen dus de kwaliteit is iets minder.

IMG_0386B.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

28-11-11

Gavere: De laatste opstand van de Gentenaren (26-11-2011)

De winter is de tijd voor kortere wandelingen. Naast mijn dagstappergidsen heb ik nog een 4-tal andere wandelgidsen liggen waaronder 'Op stap langs historische slagvelden' van Lannoo's dicht-bij-huisgidsen. We kozen wandeling nr. 3 die start in Gavere en de veldslag tussen de Gentenaren en het leger van de Bourgondische hertog Filips de Goede op 23 juli 1453 ter herinnering brengt. Deze slag is het bloedige orgelpunt tussen een jarenlange ruzie tussen de stad Gent(toen de machtigste stad van Vlaanderen) en haar leenheer Filips de Goede. De verschillende dominantiepogingen van Filips lukten niet en de Gentenaren realiseerden zich dat het vroeg of laat tot een krachtpoging zou komen. Daarom bezetten ze oa. het kasteel van Gavere met een vijftigtal Gentenaren en 16 Engelse huurlingen onder leiding van kapitein John Fox. De hertog marcheerde met 30000 soldaten naar de burcht en sloeg op 16 juli 1453 hun kamp op. John Fox had ondertussen in het geheim contact gezocht met de Bourgondiërs voor lijfsbehoud en stemde ermee in om de Gentenaren in de val te lokken. Op 23 juli vertrok een leger van 25000 Gentenaren naar Gavere om het garnizoen te versterken. Ze wisten niet dat de burcht reeds was ingenomen en toen ze John Fox zagen overlopen, wisten ze dat ze in de val waren gelokt. En het noodlot bleef hen achtervolgen. Toen er paniek ontstond in de Gentse rangen door een vuurgenster op hun eigen buskruitvoorraad, stormden de Bourgondiërs vooruit en sloegen iedereen neer. De meeste vluchtenden werden genadeloos afgemaakt of verdronken in de Schelde. De dag nadien werden strenge vredesvoorwaarden opgelegd aan de stad Gent. Volgens de wandelgids moesten de Gentenaren in hun hemd en met een strop rond hun hals voor de Bourgondiërs verschenen en vandaar komt de naam 'Stroppendragers'. Nu blijkt dit verhaal niet te kloppen (zie commentaar Guy en na het checken van internet) en zou de naam Stroppendragers komen door de vernedering van Keizer Karel in 1539.

DSC_0018-2.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

Wij vertrekken op de Markt van Gavere en verlaten Gavere via de Sint-Rochuswegel. Bij het verlaten van de bebouwde kom wordt hij onverhard en brengt ons tot aan de oude molen in Semmerzake. We krijgen zicht op de witte bol van het Air Traffic Control Centre van Semmerzake van het leger die het luchtruim controleert. In Semmerzake op het kerkhof staat een monumentje ter herinnering van de Slag van Gavere.  We dalen uiteindelijk af in de Scheldevallei en komen zo op het slagveld. Informatie over de veldslag kun je terugvinden op een bord. Een mooie veldweg brengt ons naar het jaagpad langs de Schelde dat ons terug naar Gavere leidt. We passeren een monument aan de brug over de Schelde dat slechts een herinnering is aan de vroegere waterburcht. Via het jaagpad stappen we langs het gemeentelijk sportcomplex en uiteindelijk keren we langs de visvijver en de Sportdreef terug naar de markt van Gavere waar Valeir van de Moart ons een laatste maal herinnert aan de gesneuvelden van de veldslag. Een boeiende tocht (***) dat bijna volledig verkeersvrij is en over een groot deel over onverharde wegen gaat. 

04-10-11

Marchiennes: Landelijk Henegouwen (01-10-2011)

Begin oktober en we hebben het heel warm gehad tijdens deze wandeling met temperaturen boven de 25°C. We profiteren er nog eens van voor de regen terugkomt. We trekken naar Noord-Frankrijk naar Marchiennes. Mijn 2 vorige wandelingen waren zeker de moeite. We vertrekken aan het kruispunt D957 & D35 en via een camping komen we onmiddellijk in de natuur terecht. We horen in de verte schoten en het is duidelijk dat het jachtseizoen begonnen is maar we ontmoeten geen jagers tijdens de wandeling. Na een eerste mooi stukje moeten we even enkele rustige wegen volgen tot in Bouvignies. In Bouvignies zien we nog een duiventoren die behoorde bij het vroegere kasteel. Ze golden als een teken van rijkdom. In Bouvignies werd in 1679 Frankrijks laatst vermeende heks veroordeeld tot de brandstapel. Na Bouvignies volgt er terug een mooi stuk in een licht golvend landschap langs onverharde wegen tot we Flines-Lez-Râches bereiken. We verlaten deze gemeente via het Mer de Flines, een klein meer dat nu als visvijver dient. Na het meer pikken we de GR 121 op en volgen die langs de Décours. Deze waterloop werd aangelegd om de moerassen gemakkelijker te ontwateren. We lopen langs de Décours door een open akkerlandschap ontstaan als gevolg van de drooglegging. Na dit mooie stuk volgen we een heel kort stukje een kasseiwegje, volgens de wandelgids deel van Parijs-Roubaix. Het ligt er alleszins niet goed bij. Daarna volgt terug een onverhard stuk tot aan de weg D25 die we helaas 1 km lang moeten volgen. Net voor we het Bois de Faux intrekken, vinden we een dode slang langs de wegrand. Ook bij de camping hadden we al resten van een dode slang gezien. Blijkbaar zitten er toch redelijk wat slangen hier. Voor het laatste stukje heb je beter laarzen aan dan wandelschoenen. Vooral het eerste deel was heel erg modderig. Ik verloor er bijna mijn wandelschoen maar de modder stroomde gelukkig net niet in mijn schoen. Uiteindelijk wordt het beter en kom je terug aan het startpunt. Een mooie, rustige wandeling met veel onverhard maar ik vond de 2 andere in Marchiennes net iets mooier

DSC_0132B.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

Kenmerken:

  • 25,2 km (volgens wandelgids 24 km) 
  • startplaats: kruispunt D35 & D957 (wandelgids: centrum Marchiennes)
  • Bron: Wandelvakanties in Noord-Frankrijk en Henegouwen (Lannoo)
  • niet toegankelijk voor buggy's
  • aard van de wegen: onverharde wegen afgewisseld met verharde wegen
  • ***

12-07-11

La Louvière: Op zoek naar het mijnverleden (10-07-11)

Dit weekend ging ik naar La Louvière voor een wandeling tussen de mijnterrils. De wandeling van 23,5 km start volgens de wandelgids aan de dienst van toerisme in het centrum van La Louvière maar ik start in Strépy aan het natuurreservaat met zijn vijvers. Een onverhard pad brengt ons rond de vijvers en stijgt daarna uit de vallei van de Haine om na een stukje bebouwing weer af te dalen naar deze vallei. Er volgt dan een prachtig stuk tot Trivières over onverharde wegen met zicht op verschillende mijnterrils en het golvend landschap. We volgen hier een tijdje de GR 412. Maar in Trivières is het gedaan met het moois. Vanaf hier volgen we enkel asfaltwegen van het ene dorp naar het andere tot in La Louvière. La Louvière valt heel erg tegen en de terugweg naar Strépy is zelfs saai te noemen behalve dan het lusje in de mijncité Bois-du-Luc dat nu beschermd is. In de topogids van de GR 412 staat er ook een wandellus in hetzelfde gebied maar volgens het verslag en de foto's van Freddy en Annie van 07/07/10 lijkt die route veel mooier en veel meer onverharde paden op te zoeken. Ik kan de wandeling niet meer dan * geven (de 5 km tussen Strépy & Trivières is wel de moeite).

DSC_0074B.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

Kenmerken:

  • 23,5 km
  • startplaats: Kerk van Strèpy 
  • Bron: Dicht-bij-huis gids Wandelvakanties in Noord-Frankrijk en Henegouwen
  • Toegankelijk voor buggy's (soms wat moeilijker op onverharde stukken maar lijkt mij te doen)
  • aard van de wegen: onverhard tussen Strépy & Trivières, rest asfalt 
  • *

25-05-11

Ellezelles: Naar Saint-Sauveur (21-05-2011)

De vorige 2 wandelingen met start in Ellezelles waren zeer goed meegevallen dus ik keek uit naar deze wandeling. De route is 23 km lang en volgt vanuit Ellezelles tot het dorpje Saint-Sauveur de GR 123. We moeten even langs de grote weg Ellezelles-Ronse maar worden al snel de natuur ingestuurd via onverharde paden richting de Tordoirbeek. Toen ik naar Ellezelles reed, had ik al verschillende MTB'ers zien rijden dus ik vermoedde dat er een MTB-tocht bezig was. Op een splitsing kreeg ik dan ook gezelschap van de MTB'ers. En die zullen tot het Bois d'Antoing ons gezelschap houden. Zoals Luc en Majella al vermeldden, vormt dit geen enkel probleem en ga ik uit de kant wanneer er MTB'ers aankomen. Ik neem ook wat foto's van hun en blijkbaar vormt dit ook geen probleem voor hen. De wegen zijn wel heel stoffig en mijn fototoestel krijgt heel wat stof over zich heen. De GR 123 baant zich een weg over onverharde paden en zou in het gehucht Aunoit gezelschap krijgen van de GR 129 maar blijkbaar is er hier een routewijziging want alle rood-witte streepjes zijn grijs geschilderd. Wij blijven de routebeschrijving uit de wandelgids volgen en bij het verlaten van Aunoit naar de prachtige vallei van de Ru d'Hubermont krijgen we terug gezelschap van de GR 123 & GR 129. Hier moet ik goed opletten voor de MTB'ers want er volgt een steile afdaling op een onverhard pad en ze komen dan ook met grote snelheid afgevlogen. Eénmaal uit de vallei volgt een paadje naar de Ru de Ribeaucourt. Dit paadje wordt niet veel gebruikt want het is smal en overgroeid. Het kan hier blijkbaar heel modderig zijn en een plankenpad bewijst dan ook zijn dienst. Na de beek overgestoken te worden moeten we 2 poortjes door om een kort stukje weide over te steken. We stijgen uit de vallei en de GR 129 verlaat ons. Wij volgen de GR 123 verder en komen in het Bois d'Antoing. Andere wandelaars komen we hier niet tegen en als er geen MTB-tocht aan de gang is, is het hier waarschijnlijk zeer rustig. Het lijkt me wel een leuk parcours hier voor de MTB'ers: op en neer langs de hoofdwandelweg. Bij het verlaten van het Bois d'Antoing krijgen we een mooi zicht op de Scheldevallei en Ronse en stappen we naar Saint-Sauveur. De MTB'ers laten we ook achter ons. We liepen vnl. op de kamlijn tussen het Schelde-en Denderbekken en om Saint-Sauveur te bereiken moeten we steil afdalen. Dit plaatsje heeft een mooi marktpleintje en het enigste terrasje zit vol met het mooie weer. 

gr 123,gr 129,wandelen,ellezelles,pays des collines,wandelvakanties in noord-frankrijk en henegouwen,moulin du cat sauvage

Klik op de foto voor de volledige reeks

Vanaf nu lopen we op een vlakker stuk en hebben zicht op de Kluisberg en de Mont-Saint-Laurent. Thv. de taalgrens begint de beklimming van de Mont-Saint-Laurent met een steil en lastig stuk. Bovenaan is er niet veel te zien en we moeten nu een hele tijd een saaie betonweg volgen richting de weg Ronse-Ellezelles. Er volgt nog een lusje tussen de huizen van de Temseveldstraat  en Kattemolenstraat om uiteindelijk de Moulin du Cat Sauvage te bereiken. De molen van de wilde kat is een van de laatste maalvaardige windmolens in Henegouwen. Hij prijkt op een 116 m hoge kam tussen Ellezelles en Ronse en dateert van 1751. Malen deed hij tot na de Tweede Wereldoorlog en de molen en vestigingsplaats zijn nu beschermd. Via enkele straten in het gehucht Crimont ontwijken we de N57 om uiteindelijk via een grasweg naar dezelfde splitsing van deze ochtend te komen. We nemen dezelfde weg terug via de GR 123 naar Ellezelles. Het eerste deel was prachtig met mooie zichten en onverharde paden maar vanaf Saint-Sauveur loop je heel de tijd op asfalt/beton en moet je zelfs een saaie betonweg volgen wat jammer is. Uiteindelijk krijgt de wandeling ***.

Kenmerken:

  • 23 km
  • startplaats: Kerk van Ellezelles 
  • Bron: Dicht-bij-huis gids Wandelvakanties in Noord-Frankrijk en Henegouwen 
  • niet toegankelijk voor buggy's
  • aard van de wegen: veel veldwegen tot Saint-Sauveur, vanaf Saint-Sauveur asfalt en beton 
  • *** 

04-04-11

Bon-Secours: Lus vanuit Bons-Secours over Condé (27-03-2011)

Dit weekend stond een wandeling in Frankrijk op het programma met startplaats in België te Bons-Secours. Eigenlijk kun je deze aanlooproute ook vermijden door aan het kasteel L'Hermitage te starten in het Forêt Domaniale Bon-Secours France. Wij vertrekken aan de kathedraal van Bon-Secours. We volgen de GR 122 die ons het bos instuurt. Op het moment dat we de GR 122 verlaten, moeten we een dreef volgen die ons naar het kasteel L'Hermitage brengt. Omdat het kaartje in de wandelgids onduidelijk is, twijfelen we welke weg we juist moeten nemen. De eerste dreef die we nemen, lijkt niet veel gebruikt te worden. Daarom keren we terug om de andere dreef te nemen. Dit blijkt de verkeerde beslissing want die gaat richting N60. We keren dan maar terug naar de eerste dreef. Een duidelijk pad is er niet en we moeten regelmatig rond omgevallen bomen slalommen en door drassige stukken stappen. Uiteindelijk bereiken we het kasteel L'Hermitage en zijn we terug zeker van onze route. Langs het kasteel en via de avenue du Menu-Bois verlaten we het bos. Ondertussen hebben we terug gezelschap gekregen van de GR 122. We stappen door het gehuchtje Mont de Péruwelz en een veldweg brengt ons naar het volgende gehuchtje Rieu de Condé. We krijgen nu even asfalt onder de voeten tot aan de vijver van Amaury. We bevinden ons in een vroegere mijnstreek en de vijver ontstond door mijnverzakkingen. Je kan er zeilen en surfen. Via een mooi bosrijk stukje bereiken we het Canal du Jard en zo Vieux-Condé. Via een voetgangersbrug zouden we het canal du Jard moeten oversteken om een mijnterril te beklimmen. Het brugje is blijkbaar verdwenen. Door de hulp van vriendelijke mensen geraken we terug op de goede weg. Wij blijven de weg volgen die wegdraait van het kanaal en op een bepaald moment een oude spoorwegbedding kruist. Die is nu ingericht als wandel- en fietspad en door dit pad naar rechts te volgen komen we terug op de wandelroute terecht. We hebben nu wel de mijnterril gemist. Wil je deze toch beklimmen, dan moet je in Vieux-Condé de brug niet oversteken maar de oever van het kanaal blijven volgen. Je bereikt dan enkele trappen en vanaf dan kun je de wandelroute vervolgen. Via de spoorwegbedding bereiken we Condé-sur-L'Escaut en krijgen we zicht op de oude versterkingen. Het centrum vond ik een beetje een tegenvaller: wat vervallen en heel wat hangjongeren. Dit verandert als je het centrum verlaat en langs het oude kanaal Pommereul-Condé naar de vijver van Chabaud-Latour stapt. Er volgt nu een heel mooi stuk langs de vijver met zicht op de oude Ledoux-mijn. Ook de GR 122 passeert hier terug. Na de mijn passeren we een moerassig gebied en stappen we naar Lorette. Uiteindelijk brengt een dreef in het Forêt Domaniale de Bonsecours-France ons terug naar het kasteel L'Hermitage. Via de onduidelijke dreef keren we terug naar Bon-Secours.

Foto's kun je bekijken via volgende link: http://www.flickr.com/photos/ambigirl/sets/72157626373333...

Kenmerken:

  • 23,0 km 
  • startplaats: basiliek van Bon-Secours 
  • Bron: Wandelvakanties dicht-bij-huis in Noord-Frankrijk en Henegouwen
  • niet toegankelijk voor buggy's
  • aard van de wegen: bos-en veldwegen, asfalt (voldoende afwisseling)
  • ****

 

02-01-11

Leffrinckoucke: De duinen van Bray-Dunes (27-12-2010)

Vorige week zat ik 4 daagjes aan de kust en dat is dan ook de ideale gelegenheid om te gaan wandelen in Noord-Frankrijk. Ik trok naar Leffrinckoucke (net over de grens) om een wandeling van 16 km te doen uit de Lannoo-gids 'Dicht-bij-huis vakanties in Noord-Frankrijk & Henegouwen' in 2 duin-natuurreservaten. Deze wandeling is een combinatie van 2 bewegwijzerde wandelingen: circuit de la Dune Dewulf & circuit de la Dune Marchand maar dan in tegengestelde richting. We trekken onmiddellijk het beschermd natuurgebuid 'Dune Dewulf' in. In het begin is het zoeken naar het juiste pad want de bewegwijzering is er niet en het kaartje is ook niet zo duidelijk maar uiteindelijk vinden we wat verder in het gebied de eerste streepjes en ondervinden we geen problemen. Je stapt vooral in het lage duingedeelte begroeid met lage struiken en duindoorn. In de verte hoor ik geregeld geweerschoten. Bij het verlaten van de Dune Marchand komen we op de GR du Littoral die we volgen tot in Bray-Dunes. Plots hoor ik een schot vlakbij. Mijn hart ging wild tekeer en dan komen de jagers in zicht. Gelukkig hebben ze ons snel gezien en roepen ze: 'Attention, piétons!". Toch wel vreemd dat je nergens verbodtekens tegenkomt. Aan de Ferme Nord komen we in Zuydcoote. Deze ommuurde boerderij behoorde toe aan het maritieme hospitaal van Zuydcoote. We krijgen nu wat asfalt onder de voeten maar dit duurt niet lang en al snel belanden we in het volgende beschermd natuurgebied: Dune Marchand. Afwisselend tussen bossen, duinpannen & onbegroeide duinen gaat het naar Bray-Dunes. Vogelliefhebbers brengen best een verrekijker mee want ik zag verschillende vogelsoorten. In Bray-Dunes kun je kiezen om onmiddellijk terug naar Leffrinckoucke te wandelen langs het strand of eerst een lusje te maken in Bray-Dunes. We willen Bray-Dunes wel eens verkennen. Aan het einde van de 19e eeuw groeide dit vissersdorp uit tot een badplaats, mede dankzij de eerste villa's van de vrienden van Tourcoing. Je kan ze er nog altijd bewonderen. Na dit lusje gaat het nu terug naar Leffrinckoucke langs het strand. Wat ons opvalt, is de grote hoeveelheid meeuwen. We passeren nog het oude hospitaal in Zuydcoote en de 'batterie de Leffrinckoucke'. Deze batterij diende als bescherming van de haven van Duinkerke. Maar tijdens de tweede wereldoorlog werd ze gebruikt door de Duitsers tegen de geallieerde invallen. Behoorlijk indrukwekkend! De haven van Duinkerke komt in zicht en even later staan we terug aan het vertrekpunt na een pracht van een wandeling.

DSC_0004-2.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

Kenmerken:

  • 16 km
  • startplaats: Office du toerisme in Leffrinckoucke 
  • Bron: Wandelen in Noord-Frankrijk en Henegouwen (Lannoo) 
  • niet toegankelijk voor buggy's
  • aard van de wegen: overwegend zand, asfalt in Zuydcoote & Bray-Dunes 
  • **** 

05-09-10

Bergues en Bois des Forts (28-08-2010)

Zoals beloofd volgt hier het verslag van mijn wandeling in Bergues tijdens mijn vakantie aan zee. Deze wandeling is volgens de gids 22 km maar wij vertrekken vanuit Bergues en niet vanuit Téteghem waardoor de aanloop & -uitlooproute wegvalt en daardoor de wandeling 20,1 km lang is. Van ons vertrekpunt wandelen we onmiddellijk langs het canal de la Basse Colme of de Bergenvaart die naar Veurne leidt. Helaas is dit langs de D3 met redelijk wat verkeer. In Hoymille verlaten we de D3 en het kanaal om richting Téteghem te stappen maar ook hier stappen we langs een tweevaksbaan. We hebben zicht op uitgestrekte akkers en het kerkje van Coudekerque. Uiteindelijk mogen we de weg verlaten voor een asfaltbaantje en kronkelen we naar Coudekerque. Hier begint dan het mooiste deel van de wandeling. Via het Bois des Forts (en een klein lusje naar het Fort Valllières) stappen we naar Bergues. Het Bois des Forts is een moerasbos vooral bestaande uit populieren en boomsoorten die het in deze natte omgeving heel goed doen. Het Fort Vallières is een oude Vaubanvestiging die aanvallen op Bergues moest opvangen. De muren zitten volledig onder het struikgewas en enkel de ingangspoort is nog zichtbaar. In het bos krijgen we ook zicht op het grote golfterrein met 27 holes. Na dit rustige stukje komen we aan de omwallingen en vestingsmuren van Bergues. Langs het Canal du Roi zien we opnieuw de Vaubanvestiging. De zigzaggende muur beschermde de stad tegen invallen en in de gracht bevinden zich driehoekige eilandjes om de vijand ook in de flanken te kunnen bestoken. Via de porte d'Hondschoote betreden we de bloeiende binnenstad. Je merkt direct dat dit een toeristisch stadje is en langs het belfort, de Sint-Maartenhoofdkerk, de quai des Maçons en het 18e eeuwse Maison des ingénieurs du Roi en het sluizensysteem beklimmen we de indrukwekkende stadsmuren. Langs de Rode Toren, bastions, schietgaten, de Neckerstor en kruittoren verlaten we de binnenstad door de prachtige porte de Cassel. Het vervolg van de wandeling gaat door de buitenversterkingen van Vauban. Een wirwar van droge grachten, hoge muren, poorten, arcaden en open grasvelden moest belagers het noorden doen verliezen. Door het slechte plannetje gebeurt dit ook in ons geval maar uiteindelijk komen we aan de Avenue de la liberté die ons naar de auto leidt.

DSC_0135B.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

Kenmerken:

  • 20,1 km (22 km volgens gids bij startpunt aan de B&B in Téteghem) 
  • startplaats: Canal de la Basse Colme in Bergues (einde Avenue de la liberté) 
  • Bron: Dicht-bij-huis vakanties in Noord-Frankrijk en Henegouwen (Lannoo) 
  • toegankelijk voor buggy's
  • aard van de wegen: vanaf de start tot het Bois des Forts stap je over asfalt en een groot stuk langs drukkere wegen, in Bois des Fort over grindwegen en in Bergues afwisseld asfalt in het centrum en grindwegen op en rond de Vaubanvestingen. 
  • *** (jammer van het mindere eerste deel, vanaf Bois des Forts veel beter)

05-08-10

Ellezelles: Naar Lahamaide en Wodecq (02-08-2010)

Het was al weer een tijdje geleden dat ik in Henegouwen wandelde. We kozen voor het Pays des Collines met start in Ellezelles. De wandeling van 22 km vertrekt aan de kerk en via een overgroeide graswegel belanden we aan de N57 die we oversteken. Daarna staan we tussen de velden en akkers en krijgen we een terugblik op Ellezelles. We bevinden ons in de vallei van de Tordoirbeek en passeren de Tordoirwatermolen. Via prachtige veldwegen stappen we nu naar de vallei van de Ronsartbeek en krijgen we zicht op het kerkje van Lahamaide in de verte. Dat is ons volgend doel maar eens moeten we een tijdje langs de chaussée Brunehaut, de Romeinse steenweg naar Bavai, stappen. Ook al is er niet veel verkeer, de auto's rijden snel en oppassen geblazen.  Gelukkig kunnen we na 400 m de weg verlaten en veldwegen brengen ons naar Lahamaide. Terug kijkend zien we de antenne op de Pottelberg en hebben we mooie uitzichten op het heuvelend landschap. Lahamaide kunnen we niet binnen want er is blijkbaar een feest en je moet betalen om binnen te mogen. We stappen verder naar Wodecq met zijn spitse kerktoren en komen terug in de Tordoirvallei terecht. We passeren nog een watermolen, de Moulin du Moufflu, nu een restaurant. Na Wodecq stijgen we naar de kapel Notre-Dame des Fièvres. Novenen tegen de koorts waren vroeger heel gebruikelijk en kledingstukken van de zieken werden dan aan de tralies en de boomtakken gehangen om van de ziekte verlost te worden. Tot de volgende kapel hebben we een mooi zicht op de Tordoirvallei. Een steile afdaling brengt ons nogmaals over de beek en daarna stappen we langs de Anaisehoeve, een grote vierkantshoeve uit de 18e eeuw, naar de N57. Daar nemen we het straatje Paradis. Het steile straatje heeft zijn naam niet gestolen en je krijgt prachtige uitzichten. We volgen nu het sentier de l'Etrange, een wandelpad die start in Ellezelles en voert langs alle mogelijke heksenplaatsen, waarin de folkloristische rijkdom van Ellezelles de hoofdrol speelt. We zien trollen (eentje had me echt doen schrikken), een beest met zeven koppen, heksen (zelfs echte) en duivels. Deze zijn afkomstig van kunstenaar Jacques Vandewattyne die vanaf 1974 ijverde voor het behoud en de herwaardering van plaatselijke tradities. Langs mooie uitzichtpunten over Ellezelles en de vallei van de Tordoir komen we aan de kerk van Ellezelles.
DSC_0011B.jpg
Klik op de foto voor de volledige reeks

Kenmerken:

  • 22 km
  • startplaats: Kerk van Ellezelles 
  • Bron: Dicht-bij-huis gids Wandelvakanties in Noord-Frankrijk en Henegouwen 
  • niet toegankelijk voor buggy's
  • aard van de wegen: veel veldwegen, tussenin rustige asfaltwegen, klein stukje langs steenweg 
  • ****  

03-05-10

Halle: Idyllische wandeling bij de vijver van Zevenbronnen en in het Hallerbos (01-05-2010)

Naast de bloesems is er nog een prachtig natuurverschijnsel op dit moment te zien. Sinds ik die andere natuurpracht 2 jaar geleden ontdekt heb, probeer ik telkens iemand anders mee te nemen om kennis te maken met dit schouwspel. Ook dit jaar was ik dus in het Hallerbos te vinden waar de boshyacinthen in bloei stonden. Deze keer stond wandeling nr. 35 uit het Groot Wandelboek Vlaanderen van Lannoo op het programma. Omdat we een buggy bijhadden, kozen we vnl. voor de buggyvriendelijke varianten behalve bij de eerste variant. Hierdoor mis je wel het tranendal in het Hallerbos maar je krijgt kans genoeg om de hyacinthen te zien. We vertrekken aan het restaurant 't Kriekske en maken al even kennis met het Hallerbos via een mooie, holle weg en zien al enkele boshyacinthen maar verlaten het al snel en stappen richting Dworp. Bij de eerste variant voor buggy's kiezen we voor de onverharde wegel en dat blijkt goed te doen. We krijgen een mooi zicht op de vallei van de Meerbeek en komen uiteindelijk aan de rand van Dworp waar het tussen de huizen verder gaat richting de vijver van de Zevenbronnen. Op een bepaald moment moeten we weer een keuze maken voor een buggyvriendelijke variant. Ik weet van mijn vorige wandeling dat het een redelijk uitgesleten pad was en dus moeilijker toegankelijk voor buggy's en daarom kiezen we voor de Zevenborrenstraat waarbij we een mooi zicht krijgen op het Hallerbos.

DSC_0083B

Klik op de foto voor de volledige reeks

Eenmaal aan de Zevenbronnenvijver is het tijd voor de lunch die we nemen in 'Les sept fontaines'. Na een deugddoende pauze vervolgen we onze wandeling en stappen rond de mooie vijver. Langs het bijbehorende kasteel gaat het via een lastige kasseiweg omhoog, niet evident met de buggy. Enkele mooie wegen brengen ons naar het gehucht Grootheide en dan gaat het resoluut naar het Hallerbos. Vanaf hier volgen we een stuk de Reebokwandeling en al snel zien we waarvoor we gekomen zijn: het blauwe tapijt onder het frisse lentegroen. Het is iedere keer weer prachtig om te zien. We volgen vooral de kaarsrechte dreven maar verlaten deze om kronkelend tussen de boshyacinthen naar de Kapittelvijver te stappen en verder richting het Kriekse. Alhoewel de weersvoorspelling niet zo goed waren, was het een prachtige wandeldag met slechts één klein buitje. Aan het eindpunt kunnen we dan ook genieten van de zon op het buitenterras van 't Kriekske voor we huiswaarts rijden.

Kenmerken:

  • 12,9 km (buggyvariant) 
  • niet bewegwijzerd 
  • startplaats: parking aan het 't Kriekske (Kapittel 10, 1500 Halle)
  • Bron: Lannoo Dicht-bij-huis gids 'Groot Wandelboek Vlaanderen'
  • toegankelijk voor buggy's en rolstoelen mits varianten
  • aard van de wegen: asfalt, kassei, grind
  • **** waard

11-11-09

Marchiennes: Bosrijk Henegouwen (11-11-09)

Zondag ging ik naar Marchiennes in het Departement Nord in Frankrijk voor een wandeling van 21,5 km. Het eerste deel ging door het prachtige bos van Marchiennes. Net als vorige week waren ook hier schoten te horen maar joggers, ruiters, MTB'ers en andere wandelaars waren er in overvloed. Enkele bordjes toonden aan dat er 'chasse en cours' was en een verwittiging 'soyez prudence' toonde aan dat het bos geen verboden gebied was. Na enkele kilometers kwam ik een jager op wacht tegen en 'dans mon meilleur francais' vroeg ik hem of ik mijn route op de GR 121 kon vervolgen. Hij vertelde me dat er gejaagd werd op gevogelte en dat er niet geschoten werd met hagel maar raadde me toch aan om een kleine omweg te maken. Deze route trok kronkelend door het bos dat nog steeds prachtige herfstkleuren vertoonde door de vele varens.

DSCN9981B

Klik op de foto voor de volledige reeks

Na het bos gaan we naar Tilloy-lez-Marchiennes en vervolgens stappen we over een kasseistrook (secteur pavé de Tilloy) uit de wielerklassieker Parijs-Roubaix richting het dorpje Warlaing. In Warlaing steken we de Scarpe over en na nog een klein stukje verhard trekken we terug de natuur in. We krijgen zicht op het uitgestrekte Forêt domaniale de Raismes-Saint-Amand-Wallers, Het bos van Wallers-Arenberg is er een onderdeel van. Ook hier is er terug jacht maar gelukkig kun je hier overal doorstappen. Langs onverharde paden gaat het verder naar Wandignies-Hamage. De zon is er ondertussen doorgekomen en het is zalig stappen. Plots word ik opgeschrikt door een schot dat wel van heel dichtbij kwam maar de jagers zitten blijkbaar goed verscholen. Snel stappen we verder en we komen terecht op de oude spoorlijn van Orchies naar Denain. We verlaten deze aan de Scarpe en volgen de oever tot in Marchiennes. Een mooie wandeling (***) vooral in het bos van Marchiennes maar ik vind de vorige wandeling toch beter.

22-09-09

Doornik: Lus vanuit Doornik over Antoing (19-09-09)

Zaterdag was een heerlijke wandeldag met het mooie nazomerweer. Ik trok nog eens naar de provincie Henegouwen en startte in Doornik. De wandeling van 21 km (22,6 km met aanloop/uitlooproute) komt uit de wandelgids 'Wandelvakanties in Noord-Frankrijk en Henegouwen' (Lannoo). Ik parkeerde de auto op de gratis parking aan het Cultuurcentrum op de N7. Een aanlooproute van 0,8 km bracht ons naar het belfort, de officiële startplaats van de wandeling. Langs de prachtige Onze-Lieve-Vrouwkathedraal ging het naar de Schelde die onze metgezel blijft tot aan het TGV-viaduct. Het eerste deel is het uitkijken om de hondenstronten te ontwijken maar éénmaal onder de ringbrug door krijg je gras onder de voeten. We verlaten de Schelde even voor een lus in Allain naar een Mariagrot in een oude steengroeve. Daarna volgen we de Schelde op een onverhard pad tot in Vaux waar we overschakelen naar de andere oever om op asfalt richting Antoing te stappen. We passeren hier heel wat industrie en het gebied is bekend als het "witte land" naar het stof dat ontstaat door het houwen van kalksteen.

DSCN1581B

Klik op de foto voor de fotoreeks

Ik kan nu niet echt zeggen dat de cementfabriek CBR landschappelijk mooi is. Na dit wat minder mooie stukje volgt een lusje in Antoing. Je passeert er het sportstadium dat ondergebracht is in een oude steengroeve. Een beeld van een steenhouwer herinnert ons aan die tijd. Langs het kasteel dalen we terug af naar de Schelde die we nog even volgen tot aan het TGV-viaduct. Net als bij Vaux passeren we hier de nu verlaten kalkovens en steengroeves die verborgen liggen achter de gevels. Bij het TGV-viaduct verlaten we de Scheldevallei en keren terug via het Henegouwse Leemplateau. We volgen een schitterende veldweg tot in Calonne waarna we onmiddellijk terecht komen in de 'Espace vert des Cinq Rocs'. Dit gebied is ontstaan door het opvullen van 5 oude steengroeven met het afvalmateriaal van de nieuw aangelegde TGV-lijn. De afvalberg was zo hoog dat er een echte heuvel is ontstaan en op het hoogste punt heb je een uitzicht op de Scheldevallei met de bijhorende industrie. Daarna volgde een minder stuk tot in Doornik (vnl. langs een hoofdweg) en daar stap je terug langs de Schelde tot je terug kan afslaan naar het Belfort. Ik heb een wat dubbel gevoel bij deze wandeling. Er zaten wat minder mooie delen in maar ook heel prachtige stukken. De wandeling krijgt daarom een gemiddelde waardering: ***.

 

02-08-09

La Louvière: Scheepsliften op het Canal du Centre (28-07-09)

Dinsdag trok ik naar La Louvière, meer bepaald naar Houdeng-Goegnies voor een wandeling van 18.5 km in de sfeer van industrieel erfgoed en de vooruitgang. We vertrekken aan de Cantine des Italiens. Dit is een eerste herinnering aan het steenkoolverleden van de streek. De wandeling verkent het oude centrumkanaal (Canal du Centre) met 4 oude hydraulische scheepsliften die samen een hoogteverschil van 66 m overbruggen tussen Houdeng-Goegnies en Thieu. Dit alles is geklasseerd als UNESCO werelderfgoed en is een daguitstap waard. Maar om het kanaal toegankelijk te maken voor schepen tot 1350 ton was een nieuw kanaal en een nieuwe lift noodzakelijk. Deze lift van Strépy-Thieu overbrugt een hoogteverschil van meer dan 70 m en is daarmee de grootste scheepslift ter wereld. Aan het aantal schepen te zien op het nieuwe kanaal vraag ik me af of dit prestieuze project wel rendabel is. Terug naar de wandeling nu. Aan de Cantine des Italiens volg je eerst het oude centrumkanaal richting lift nr. 1. Deze is in renovatie en er werd druk geschilderd. Je bereikt daarna de samenvloeiing van het oude kanaal met het nieuwe en het nieuwe kanaal wordt gevolgd tot aan de scheepslift van Strépy-Thieu. Het is hier heel rustig wandelen en pas aan het viaduct van Sart merk je terug bebouwing en industrie op. Deze kanaalbrug is wel speciaal. In plaats van een brug over het water is er nu een brug met water over de weg. Daarvoor wordt de brug ondersteund met 28 enorme pijlers van gewapend beton, nodig om zo'n 80000 ton water te ondersteunen. En dan bereik je de scheepslift van Strépy-Thieu, een behoorlijk indrukwekkend bouwwerk. Binnen kun je terecht voor een audiovisuele montage, maquettes en plannen. Met een toeristenbootje kun je de lift uitproberen.

DSCN0406B

Klik op de foto voor de volledige reeks

Ik ben al tevreden als ik de lift zie werken. Daar moet ik wel wat geduld voor uitoefenen maar na een halfuurtje komt één liftbak van 112 m bij 12 m naar beneden. 3 bootjes zijn in korte tijd dus meer dan 70 m gedaald en kunnen hun weg vervolgen. Ook wij doen dat en komen via Thieu aan het oude centrumkanaal met scheepslift nr. 1 (1917). Hier zie je het oude en het nieuwe kanaal naast elkaar liggen. We klimmen via een trap naar omhoog en volgen nu het jaagpad langs het kanaal. Dit is een prachtig stuk. Ook al loop je in verstedelijkt gebied, je merkt er weinig van door het groene decor langs het kanaal. Wat verder krijg je terug zicht op de scheepslift van Strépy-Thieu. Ook hier is het zeer rustig wandelen. Uiteindelijk kom je aan scheepslift nr. 3, mooi gelegen in een bocht van het kanaal. Ook al zijn deze liften minder groots dan de nieuwe lift, hun constructie maakt deze liften veel interessanter. Na lift nr. 3 volgt nr. 2, die we beklimmen via een steile trap. Uiteindelijk komen we terug aan de Cantine des Italiens. Ik kan deze wandeling alleen maar aanraden. Sommigen zullen het misschien saai vinden om kilometers lang langs het water te wandelen maar de scheepsliften, de verkeersvrije jaagpaden en de rust maken van deze wandeling een ****-wandeling. Je zou in principe deze wandeling ook met de fiets kunnen doen mits een kleine omweg om de 2 trappen te omzeilen die aan scheepslift nr. 4 & 2 moeten overbrugd worden. Prachtige foto's vind je terug op de blog van fotogeniekbelgië (klik verder op 'lees verder' om meer foto's te zien).

31-03-09

Ellezelles: Naar La Houppe (29-03-2009)

Een wandeling van 19 km waarbij stukjes van de GR 129, GR 5A Zuid en GR 123 aan bod kwamen in het Pays des Collines (het verlengde van de Vlaamse Ardennen) met vertrek in Ellezelles (Elzele). Bijna onmiddellijk stuurt een modderige veldweg ons naar de oude spoorbedding van spoorlijn 87 die Kortrijk met Braine-Le-Comte verbond. Ook de eerste zichten krijgen we voorgeschoteld. In gezelschap van de GR 129 gaat het tot de voet van de Kanarieberg over onverharde wegen. De mooie panorama's op de Kluisberg en het Muziekbos nemen we er graag bij. Aan de kapel gewijd aan OLV van Loreto verlaten we de GR 129 en vanaf dan is de GR 5A Zuid tot in het gehucht Lumen onze gids. Langs het gehuchtje Breucq, slechts één doodlopende weg groot, en het gehucht Miclette gaan we nu naar de top van de Pottelberg. Dit is met 157 m de hoogste top in de omgeving. Via een erg modderige maar prachtige weg door het bos bereiken we de top en passeren de 2 antennes die een baken zijn in het landschap. 

DSCN9687B

Klik op de foto voor de volledige reeks

Vervolgens gaat het recht naar La Houppe (d'Hoppe), een gehuchtje met veel café's en restaurants. Er is blijkbaar een Saab-autotocht. Er staan wel enkele mooie exemplaren tussen. We bevinden ons even op Vlaamse bodem in het Brakelbos. Binnen enkele weken zal de bodem bedekt zijn met een paars tapijt van boshyancinthen. Na dit bos gaat het voornamelijk over verharde wegen tot de Ruisseau d'Ancre die we dan ook oversteken. Een prachtige veldweg gunt ons een laatste blik op de Pottelberg en via de oude spoorbedding en tevens een stukje GR 123 gaat het richting Ellezelles. We bereiken dit dorpje moe maar voldaan. De tocht voldeed volledig aan onze verwachtingen en krijgt dan ook **** sterren.

23-03-09

Doornik: Lus vanuit Doornik over de Chemin de Bouvines (21-03-2009)

Eindelijk heb ik nog eens tijd gehad om in het weekend te gaan stappen en dit op een zonnige lentedag. De wandeling van 19 km vertrekt in Doornik aan het belfort. Door vooraf te surfen naar de site van Doornik kwam ik te weten dat het carnaval was op zaterdag. We parkeerden dus in een wijk buiten de ring van Doornik en konden meteen de wandelroute opvatten naar het centrum van Doornik. Aan het centrum van Cultuur werd alles in gereedheid gebracht voor de carnavalsstoet en ook in het centrum was de carnavalssfeer duidelijk zichtbaar: luide muziek op de Grand Place en enkele feestvierders hadden nog energie over om een danske te placeren. Maar nu terug naar Doornik. Ik was aangenaam verrast door deze oude stad. Ik kreeg de indruk van een gezellig stadje met veel historische bezienswaardigheden waaronder het oudste belfort (1187) van België en de Onze-Lieve-Vrouw kathedraal beide erkend als Werelderfgoed door UNESCO). Ook veel ruimte door de grote pleinen zoals de Grand Place met Lakenhalle en terrasjes en de Place Reine Astrid met zijn neoclassistische gebouwen. Ik kom zeker nog terug om deze stad uirgebreider te verkennen via een stadswandeling en de kathedraal te bezoeken. We verlaten Doornik via de Cité du Maroc, een tuinwijk.

DSCN9473b

Klik op de foto voor de volledige reeks

Op het centrale plein kan er kaatsbal gespeeld worden maar helaas werd deze volkssport nu niet uitgeoefend. Daarna gaat het richting het dorpje Ere over de voormalige spoorlijn 88A  Doornik-Rumes-Orchies.  Men had veel hoop gesteld op deze lijn die een stukje zou uitmaken van de verbinding Antwerpen-Douai. Ze werd in 1883 in dienst gesteld, maar kende nooit het verhoopte succes en bleef een éénrichtingslijn. Tot 1964 kende ze een beperkt goederenvervoer tussen Doornik en Rumes. Nu is het een aangename en rustige wandelweg door de vallei van de Rieu de Barges. Onderweg passeer je de gesloten steenbakkerij van Ere. Eenmaal in Ere kun je de spoorlijn niet meer volgen en verlaten we de vallei om aan de rand van het uitgestrekte leemplateau richting het kerkhof van Willemeau te stappen over onverharde paden. We lopen hier een heel klein stukje op de GR 123, een langeafstandswandelpad van 218 km in lusvorm die vertrekt vanuit Doornik en West-Henegouwen verkent. Na het kerkhof krijgen we nu kasseien onder de voeten geschoven, eerst in een holle weg en daarna in het stiltegebied in de buurt van Froidmont. We krijgen hier ook een eerste zicht op de mast van La Pannerie die we later op de tocht nog zullen passeren. Na een lusje naar Froidmont volgde een stukje verharde weg naar de Franse grens langs grote uitgestrekte velden. Daar bereiken we het meest westelijke punt van de wandeling en gaan nu in bijna rechte lijn terug naar Doornik over de oude weg Chemin de Bouvines. Aan de mast La Pannerie bereiken we de kamlijn tussen de Scheldevallei en de vallei van de Rieu de Barges en krijgen we zicht op de Mont-Saint-Aubert. We krijgen nu ook de 5 torens van de kathedraal terug in het zicht en dalen terug naar deze stad. Ik vond het een mooie wandeling (***) die buiten Doornik vooral over onverharde en rustige wegen liep. Deze wandeling is niet aan te raden op een warme zomerdag want je loopt de hele wandeling in open veld en schaduw is er niet te vinden.

09-12-08

Marchiennes: (Ex-)industrieel Henegouwen (07/12/2008)

Wat een prachtige wandeldag was het zondag. Ik trok naar Marchiennes (Noord-Frankrjk) ten zuidoosten van Rijsel voor een wandeling van 16 km. De startplaats was aan Place Gambetta die was ingenomen door de kerstmarkt. Daarna gaat het langs de kerk en al snel verlaten we het centrum via een graspad langs de beek de Râches richting het Bois du Faux. Af en toe hoorde ik schoten. Ik weet dat er een groot bos is ten noorden van Marchiennes en hoopte dat het van daar kwam. Maar plots klonken de schoten wel heel dichtbij en zag ik dan ook de jagers. Nergens een bericht of verbodsbord. Terugkeren zag ik niet zitten want Noord-Frankrijk is nu ook niet zo dicht bij de deur. Aangezien ik links moest en de jagers zich rechts bevonden, heb ik mij maar verder geriskeerd. Vanaf nu ging het over de GR 121b door het Bois du Faux over een heel modderig pad naast de beek de Râches. Ik was toch niet meer op mijn gemak en bijna lopend (glijdend) vervolgde ik de wandeling. De fazanten kwam ik tegen, de jagers gelukkig niet. Na het bos volgde een stuk langs een tweevaksbaan naar Vred. Vanuit Vred ging het dan naar 'la Grande Tourbière', een oud turfwinningsgebied dat nu een 40 ha groot natuurreservaat is. Dat het gebied een moeras is, merken we terug aan de paden. Snel doorstappen is de boodschap om te voorkomen dat de modder je vastzuigt. Uiteindelijk komen we aan de Scarpe en vervolgen we onze weg om aan de andere kant van het natuurreservaat terug naar Vred te keren. DSCN0306C

Klik op de foto voor de volledige reeks


Daarna gaat het naar de terril van Rieulay. Lange tijd had deze plek een kwalijke reputatie als litteken van het mijnverleden bij de ontginning van steenkool. Nu is de plek omgevormd , deels tot natuurreservaat en recreatieruimte. Boven op de terril krijg je een prachtig uitzicht op Vred. Eenmaal uit het pas aangeplant bos kom je in een ander landschap terecht: zwart en kaal. Op het hoogste punt bevind zich een panoramahut waar je een mooi 360° uitzicht hebt. Daarna dalen we af naar de recreatievijver van de Etangs des Argales. Het ene deel is vogelreservaat en de rest is recreatieruimte. Het is er heel aangenaam wandelen. Na dit prachtige stukje gaan we nu over de GR121 langs de Scarpe terug naar Marchiennes. Een mooie wandeling ondanks het wat mindere begin door de jacht, het tweede deel met het natuurreservaat en als hoogtepunt de terril maakte veel goed  (8,5/10 waard).

30-11-08

Tiegem: Kerkwegels en weidse panorama's tussen Leie en Schelde (29-11-2008)

Geen zonnige dag maar het was droog en dat kon ermee door om te vertrekken voor een wandeling uit het Groot Wandelboek Vlaanderen (Lannoo) van 19,8 km met start aan de kerk van Tiegem. De wandeling beloofde veel kerkwegels en panorama's en die hebben we ook gekregen. Alleen jammer dat het wat nevelig was zodat de panorama's niet altijd tot hun recht kwamen. Onmiddellijk na vertrek werden we via kerkwegels uit Tiegem weggeleid naar Tiegemberg. Het was redelijk fris (4°C) maar de beklimming via een tegelpad maakte dat we al snel warm kregen. Boven kregen we het eerste panorama op de Scheldevallei met de Kluisberg op de achtergrond. Daarna werden we naar het Sint-Arnolduspark met kapel gestuurd, een heilige die aanbeden wordt tegen oogziekten. Onderweg kwamen we verschillende malen gele pijlen tegen. We vermoeden dat deze voor de wandeltocht van de Waterhoekstappers zijn die doorgaat op zondag 30 november. Na het verlaten van dit mooie stukje gaan we nu verder richting Anzegem. Daarbij wordt ons de vallei van de Leie voorgeschoteld en krijgen we zelfs de zon te zien. Helaas houdt ze het niet lang vol en bij het bereiken van Anzegem moet ze het onderspit delven voor de wolken. Er volgde een stukje door een woonwijk maar daarna krijgen we terug panorama's op de Oud-Moregembossen, Tiegemberg, Anzegem, de Scheldevallei en de Vlaamse Ardennen (allemaal in een nevelig sfeertje). Ondertussen gaat het richting Gijzelbrechtegem maar we worden eerst omgeleid via een klein lusje naar een kapel met uitzicht op Oudenaarde, de Koppenberg en de Vlaamse Ardennnen. Via een onverharde veldweg gaat het nu naar de kerk van Gijzelbrechtegem (Grijsloke in de volksmond).

DSCN0218B

Klik op de foto voor de volledige reeks

We dalen af in de Scheldevallei maar het is nog niet gedaan met klimmen. Via een mooi tegelpad worden we richting Kaster gestuurd dat op een vooruitgeschoven heuvel ligt van de heuvelkam tussen Leie en Schelde. Daar maakt de wandeling een klein lusje langs de omwalde Corbiehoeve en over de vroegere Romeinse heerbaan van Bavai naar de kust. Authentiek kun je ze zeker niet meer noemen want men is bezig met nieuwe kasseien te leggen. Vanuit Kaster ging het terug naar Tiegem dat net als Kaster op een vooruitgeschoven heuvel ligt. Hierbij hadden we zicht op de dampende elektriciteitscentrale van Ruien. Eenmaal boven kun je de wandeling nog verlengen met een 3,6 km lange lus over kerkwegels. Omdat de wandeling ons tot nu toe bevallen was, gingen we ervoor. Panorama's kregen we niet meer te zien maar dat Tiegem rijk is aan tegelpaden kunnen we nu zeker bevestigen. Uiteindelijk gaat het via een zelfde stukje als bij de start terug naar de kerk van Tiegem. Ik vond dit een mooie wandeling (8,5/10 waard) alhoewel ze nog meer indruk zou maken bij een zonnige dag. Enkele mindere stukken waren enkele passages langs drukkere wegen.

Tiegem: Kerkwegels en weidse panorama's tussen Leie en Schelde at EveryTrail

Map created by EveryTrail:GPS Geotagging

04-11-08

Assenede: wandelen langs kreken en Scheldepolders (02/11/08)

Zondag 2 november begon de dag prachtig en al snel was ik op weg naar Assenede voor een wandeling van 18,7 km uit het Groot Wandelboek Vlaanderen (Lannoo). We verlieten Assenede over dijken langs oa. de Sint-Andries Polder en Pennemans Polder. Twee dingen vielen op: het is hier zeer rustig wandelen en er hangt een wat rare geur. Deze is afkomstig van de industrie langs het kanaal Gent-Terneuzen. Uiteindelijk verlaten we de dijk en trekken we de Mariapolder in. Deze polders zijn in de 16e eeuw drooggelegd. In de Standaertswegel volgt een onverhard stukje tussen de velden. Daarna gaat het naar het krekencomplex ‘het Hollands Gat’. Deze kreken zijn ontstaan als gevolg van een overstroming in 1808 waarbij diepe geulen door het wassende water ontstonden. Na de overstroming bleef water achter in deze geulen. Het krekencomplex bestaat uit de Grote Kilkreek, Kleine Kilkreek en de Gezusterskreken en is een mooi stukje natuur. Vanaf deze kreken volgen we een hele tijd de grens tussen België en Nederland tot aan de Hollekesdijk. Daarbij krijgen we nog een blik op de Gezusterskreken. Aan de Hollekesdijk kun je kiezen voor een uitbreiding. De gewone wandeling gaat verder over de Hollekesdijk naar de Grote Geul en Rode Geul. Een kaartje van deze wandeling vind je hier terug.

DSCN9792B

Klik op de foto voor de volledige reeks

Ik kies echter voor de uitbreiding die de grens verder blijft volgen richting Boekhoute. Achteraf gezien misschien een verkeerde keuze want de weg ernaar toe gaat over een lange, kaarsrechte dijk. Eenmaal aan de rand van Boekhoute volgt een passage langs de wat drukkere N458 . Uiteindelijk gaat het via het Botermansstraatje, een smal steegje, naar de kerk van Boekhoute met de BOU-8. Deze vissersboot herinnert aan het vissersverleden toen Boekhoute (net als Assenede) verbonden was met zee via een havengeul. We verlaten Boekhoute via de GR 5A tot aan Kapelle over rustige, kronkelende wegen. De GR 5A gaat nu richting de kreken en wij keren terug naar Assenede. Een uitschieter vind ik deze wandeling niet (8/10 waard) maar het was een aangename wandeling. Na het verlaten van Assenede was het stuk tot de Hollekesdijk mooi, daarna volgde dus het saaier gedeelte tot in Boekhoute. De weg naar Assenede gaat dan over klassieke landelijke wegen. Positieve punten zijn dat het er heel rustig wandelen is, het krekencomplex ‘het Hollands Gat’ en de uitgestrekte polders. Negatieve punten zijn de vele verharde wegen en het wat saaier stuk tot in Boekhoute.

21-10-08

Mont-Saint-Aubert: Lus rond Mont-Saint-Aubert (18-10-08)

Wat vorige week niet lukte, is dan dit weekend toch gelukt. Deze keer geen ronkende motoren en gierende banden maar volledige rust in het landelijke Mont-Saint-Aubert. Deze wandeling van 17 km vertrok aan de kerk van Mont-Saint-Aubert en bestond uit 2 lussen van ongeveer 11 km en 6 km. Beide lussen bieden prachtige panorama's op Doornik, de Scheldevlakte en de Vlaamse Ardennen. Mont-Saint-Aubert ligt op een hoogte van 148 m en door zijn eenzame ligging kun je dus immens ver kijken. Bij helder weer kun je zelfs het belfort van Rijsel zien. Na een steile afdaling gaat het vooral over rustige wegen verder. Een prachtig zonnebloemveld heeft een zomers tintje aan onze lunchpauze. Vanaf nu krijgen we de Vlaamse Ardennen in het vizier met oa. de Kluisberg. Deze streek heeft ook veel grote vierkantshoeves, oude en gerenoveerde. Na deze rustige lus stijgen we terug naar Mont-Saint-Aubert. Over het sentiers des poètes met citaten van Waalse dichters komen we terug aan het kerkje van Mont-Saint-Aubert.

DSCN9636B

Klik op de foto voor de volledige reeks

Ondertussen is het al wat drukker. De volgende lus vond ik nog mooier dan de eerste. Op een bepaald moment loop je op een grindweg met een eenzaam kapelletje en als je achterom kijkt, krijg je een prachtig panorama op de Vlaamse Ardennen. Er volgt ook nog een avontuurlijk stukje met een heel modderige passage door een bos. Eenmaal uit het bos krijg je terug een prachtig zicht (het houdt niet op) op de kathedraal van Doornik en volgt een leuke graswegel met zicht op het kasteel van Rinval. Uiteindelijk volgt een heel lastige en steile klim terug naar de kerk van Mont-Saint-Aubert. We belonen onszelf met een Leffe op het panoramisch terras van hotel 'Le Floréal'. Met het zonnetje uit is het er echt genieten. Een mooie wandeling met prachtige panorama's en voldoende onverharde wegen. Een klein minpuntje zijn 2 passages langs een drukkere weg maar de uitzichten maken veel goed. Een 9/10 waard.

28-09-08

Munkzwalm: watermolens langs de Zwalm (28-09-08)

De laatste keer dat ik ging wandelen was naar Munkzwalm. Toen hebben we niet de volledige wandeling uit het 'Groot Wandelboek Vlaanderen' kunnen doen en dus stond vandaag de rest van deze wandeling van 8,5 km op het programma. We vertrokken terug aan de Zwalmmolen en volgen het tegelpad tot aan Munkzwalm. De GR 122 zal ons een hele tijd vergezellen. In Munkzwalm lopen we even langs een asfaltweg maar daarna volgt een prachtig stuk langs de Zwalm. We komen aan de taverne 'Klein Zwitserland', een idyllisch plekje met vijver maar het is nog te vroeg om iets te drinken. Onmiddellijk daarna belanden we aan de Ijzerkotmolen die op zondag te bezichtigen is. Enkel het waterrad kun je zien maar deze molen is of was een van de oudste papiermolens van Vlaanderen.

DSCN9412B
Klik op de foto voor de volledige reeks

Daarna gaat het verder langs de Zwalm tot de Ter Biest molen. Nu hebben we wel behoefte aan een pauze en een lekkere Dame Blanche (met 5 bollen!) gaat er vlot in. We verlaten nu definief De Zwalm en via landelijke wegen keren we terug naar de Zwalmmolen. Je merkt dat de streek populair is bij dagjestoeristen. De terrasjes in de zon zaten vol en onderweg kwamen we heel veel wandelaars en fietsers tegen. Op de terugweg hadden we zicht op de steile helling van de Zwalmvallei en op de kerk van Sint-Denijs-Boekel en Munkzwalm. Een mooie wandeling (8,5/10) in een mooie streek, lus 1 vond ik net iets beter door de panorama's. Maar in lus 2 is het wandelpad langs de Zwalm de topper.

31-08-08

Munkzwalm: Watermolens langs de Zwalm (31-08-08)

De laatste verlofdag en mijn vakantie werd afgesloten met een mooie wandeling in de Zwalmstreek. De wandeling bestaat uit 2 lussen: één lus van 8,5 km richting Nederzwalm en één van 8,9 km richting Velzeke-Ruddershove. We vertrokken aan de Zwalmmolen met een stralende zon aan de hemel voor de tweede lus. We volgden een kort stukje het tegelpad langs de Zwalm maar daarna werden we al snel de vallei uitgestuurd. We passeerden een eerste molen op de Passemaregracht, nl. de Pedesmolen. Hij lag er heel idyllisch bij met bloeiende bloemen ervoor. Daarna ging het omhoog naar de Molenweg, een kaarsrechte weg waarbij je je 30 m boven de vallei van de Zwalm bevind met een uitzicht van bijna 360° op het golvende landschap. De weg leidde naar Velzeke-Ruddershove waar we de Paddestraat terug vinden gekend van de Ronde van Vlaanderen. Aan de kerk werden we via een onverharde weg naar de Molenbeek gestuurd waar een mooi pad ons langs de beek leidde. We passeerden nog het begin van de Paddestraat en volgden uiteindelijk de Zwalm terug naar de Zwalmmolen. Daar hebben we een heerlijke lunch gegeten op de rustige binnenkoer van het bijhorende restaurant-taverne. De tweede lus vertrekt ook aan de Zwalmmolen maar wij hebben afgesproken bij mijn collega die in de buurt woont van deze wandelroute en samen met vrouw en kinderen wil meestappen. Na een lange rustpauze vertrokken we langs de Zwalm richting de Ter Biest molen. Ook hier is een mooi tegelpad en is het zeer aangenaam wandelen. Aan de Ter Biest molen bevind zich een klepstuw waarbij het water automatisch geloost wordt bij een bepaalde hoogte. Daarna gaat het verder via een betonweg de kouters in. De volledige lus hebben we niet meer gedaan en we hebben de wandeling ingekort terug naar mijn collega's huis waar we lekker een aperitiefje hebben gedronken. We zullen die later nog wel eens volledig doen. Het was een mooie dag om de vakantie af te sluiten met schitterend weer en een mooie wandeling.

DSCN9363B

Klik op de foto voor de volledige reeks

22-08-08

Borchtlombeek: Over kerkwegels naar Liedekerkebos (21-08-2008)

Donderdag trokken we naar Borchtlombeek voor een wandeling van 17.2 km (nr. 33 uit het Groot Wandelboek Vlaanderen). De eerste 4 kilometer gaan vooral over kerkwegels (en helaas een drukkere betonweg) tussen de huizen door naar Pamel. Onderweg krijgen we enkele mooie zichten op de Molenbeekvallei. Na Pamel dalen we af naar de Dendervallei en begint het mooiste gedeelte van deze route. We trekken door een eerste bos en daarna moeten we even door een verkaveling van Liedekerke om aan Liedekerkebos te geraken. We verkennen het bos niet maar trekken er in een grote lus omheen. De wandeling passeert de 14 kapelletjes van de ommegang van Liedekerke. Na een rustpauze in café Union gaat het nu terug richting Liedekerkebos dat we rechts laten liggen. We verkennen wel het veel kleinere Hertegembos waar het aangenaam wandelen is. Aan het infobord aan de ingang van het bos herkende mijn collega de plek doordat ze hier ooit eens aan geocaching gedaan heeft. Vervolgens gaat het over vlonderpaden naar de spoorlijn Gent-Brussel. We lopen er een 20-tal meter langs en gaan via een graspad terug naar het Liedekerkebos. Daar krijg je de mogelijkheid om een 'avontuurlijke' uitbreiding te doen. Natuurlijk twijfelen we niet. Het avontuurlijke zou moeten zijn dat de weg nogal onduidelijk is. Volgens de wegbeschrijving moeten we aan een T-sprong met rode paal links en na 75m rechts bij een andere paal. De eerste paal vinden we maar de tweede is nergens te zien. Bestudering van het kaartje toont aan dat we gewoon onze weg rechtdoor kunnen vervolgen om ook in de Kattestraat terecht te komen om dan de route te vervolgen. Aan een infobord aan deze straat blijkt dat ofwel het pad verdwenen is of dat je rechts/links moet aan de T-sprong (en dus niet links/rechts). Daarna gaat het terug via wegels naar de kerk van Borchtlombeek. Een mooie wandeling: de kerkwegels zijn leuk maar net iets teveel tussen de huizen, het deel na de verkaveling van Liedekerke is puur natuur. Een 8.5/10 waard. De regio is blijkbaar een echt wandelgebied want onderweg kwamen we maar liefst 6 verschillende wandelroutes tegen en daarnaast vind je ook nog de geelblauwe tekens van 'Voettocht in Pajottenland' terug. DSCN1558

Klik op de foto voor de volledige reeks

16-08-08

Lo: Langs de Ijzer en de Lovaart (14-08-2008)

Donderdag trok ik naar Lo voor een wandeling van 17,2 km uit het Groot Wandelboek Vlaanderen (nr. 68). Lo zelf is heel gezellig met een mooie centrale markt en enkele belangrijke bezienswaardigheden zoals de gotische Westpoort, de Sint-Pietersabdijkerk, de Oude Abdij en een oude duiventoren. Vanuit Lo vertrekken een wandel- en fietsbeeldenroute en onderweg zal ik verschillende kunstwerken tegenkomen. De wandeling zelf kan opgesplitst worden in 3 grote delen. Het eerste deel gaat voornamelijk langs de Lovaart met een kleine lus in Pollinkhove. Daarna gaat het heel lang langs de Ijzer en het laatste deel gaat over rustige wegen door de polders. Persoonlijk vond ik dit één van mijn mindere wandelingen of heb ik al teveel in de polders gewandeld? Het enig onverharde stuk langs de Ijzer is het mooiste. De rest was volledig verhard en was niet erg afwisselend. Een 7.5/10 waard.

DSCN1400B

Klik op de foto voor de volledige reeks

 Lo: Langs de Ijer en de Lovaart at EveryTrailMap created by EveryTrail:GPS Geotagging

09-08-08

Herzele: Van het ene kerkdorp naar het andere (09-08-2008)

De eerste dag van mijn verlof en goed weer. Natuurlijk staat er dan een wandeling op het programma. Met het wisselvallig weer die ze voorspellen, moet men van elke mooie dag profiteren. We gingen wandelen met start te Herzele (wandeling nr. 52, Groot Wandelboek Vlaanderen, 17.1 km). We vertrekken aan het Schepenhuis en verlaten al snel de dorpskern via een smal paadje langs een kasteel. We worden meteen vergezeld door 2 wandelaars die dezelfde wandeling doen en zullen ze later nog eens ontmoeten. We krijgen een mooi zicht op het kerkje van Ressegem en zijn onmiddellijk door het kleine dorpje. Daarna volgen golvende veldwegen naar het dorpje Aaigem met nieuw aangelegd en rustig centrum. Vervolgens gaan we naar de Frankische Dries van Aaigem die nog mooi bewaard is. Wat dan volgde was een subliem deel. We daalden af naar de Molenbeek en liepen door een prachtig stukje natuur langs de Holbeek. Het pad was regelmatig overwakkerd met netels maar met een lange broek gaf dit geen problemen. Boven de horizon zagen we de kerktoren van Heldergem al piepen en een klim bracht ons naar het kerkje. We hadden gehoopt een terrasje te vinden maar we moesten op onze kin kloppen. Dan maar verder naar het volgende dorpje. We verlaten Heldergem via een mooi tegelpad maar op een bepaald moment slaan we te vroeg rechts af. We merken pas later deze vergissing op en een vriendelijke mevrouw bracht ons weer op de juiste weg. Gelukkig was het geen grote omweg. Op weg naar Woubrechtegem passeren we het hoogste punt van onze wandelroute en enkele grote vierkantshoeves.

DSCN1284B

Klik op de foto voor de volledige reeks

Plots worden we ingehaald door de 2 wandelaars die we in Herzele ook al zagen. Omdat ze voor ons waren, vroegen we of ze een terrasje gevonden hadden. Maar blijkbaar waren ze ergens verkeerd gelopen waardoor ze een grote omweg gedaan hadden. Eenmaal in Woubrechtegem vonden we 2 café's, helaas zonder terras maar beter dan niets. Binnen hadden er al enkele stamgasten al genoeg gedronken en erg rustig was het er niet. Al snel vertrok ik voor de laatste 4,9 km. Mijn wandelpartners bleven nog wat en gingen rechtstreeks naar Herzele via een drukke weg. Over het kerkhof kwam ik op een tegelpad terecht dat uiteindelijk uitkwam op een grindweg. Er volgde een mooi en rustig stukje en daarna ging het over een kasseiweg naar de vallei van de Molenbeek. Ik passeer hierbij een kwekerij of liefhebber van struisvogels en lama's en nog iets onbekends. De Molenbeek heeft een groot verval en vroeger waren er tussen Herzele en Aaigem wel 4 watermolens te vinden. Ik steek de beek over thv. de eerste molen maar veel zie ik niet. Na dit stukje gaat het terug naar Herzele via de oude spoorlijn Herzele-Geraardsbergen. Deze licht heuvelende streek heeft mij aangenaam verrast. Het is er rustig met veel tegelpaden en onverharde wegen. Het stukje langs de Holbeek was het mooiste van deze wandeling (9/10).

Herzele: Van het ene kerkdorp naar het ander at EveryTrailMap created by EveryTrail:GPS Geotagging