16-09-15

Geocaching weekend rond Echternach (GH Luxemburg) (11-09-2015 tem 13-09-2105)

Samen met enkele collega's trokken we voor ons tweede geocaching weekend deze keer naar het GH Luxemburg en meer specifiek naar Echternach om daar de omgeving Klein Zwitserland al geocachend te verkennen. Op voorhand werden er enkele caches gekozen en aangezien we zeker de prachtige kloven van Klein Zwitserland wilden zien, kozen we op dag 1 voor een multi van ca. 8 km waarbij op verschillende plaatsen vraagjes opgelost moesten worden. Onderweg deden we 2 caches die in grotten verstopt zaten maar helaas vonden we ze niet en ook nog een korte fotomulti in de Roitzbachkloof. Het werd een prachtige wandeling die een mooi overzicht gaf van de kloven rond Berdorf. Op de terugweg deden we nog een multi van 4 km. De wandeling bracht ons naar verschillende uitzichtspunten en de bonus was schitterend verstopt in een halfopen grot. We keerden terug naar de auto door een prachtige vallei. De tweede dag hadden we zelf een wandeling uitgestippeld die enkele geocaches (traditionals) verbindt in de buurt van het meer van Echternach. De laatste cache van deze wandeling was een mystery (raadsel) die thuis al opgelost was maar ook terplekke moest er nog gepuzzeld worden. In de namiddag volgde nog een traditional rondje van ca. 4 km in Girst waar we terug een prachtige wandeling door bos en  een verlaten vallei deden. We spotten zelf 2 reetjes. Toch leuk als je 2 hobby's (wandelen en geocachen) (eigenlijk 3: fotograferen) kan combineren. Voor geocachers: foto's bevatten spoilers!

geocachen, GH Luxemburg, Echternach, Klein Zwitserland

Klik op de foto voor de volledige reeks

 

09-09-15

Tweedaagse fietstocht op de Vennbahn van Aachen naar Troisvierges (125 km) (04-09 tem 06-09-2015)

Dit keer geen wandelverslagje maar een fietsverslag over mijn tweedaagse fietstocht op de Vennbahn van Aachen naar Troisvierges. Sinds de eerste fiets- en wandelbeurs in Mechelen stond deze fietsroute op mijn to-do lijstje. Dit jaar heb ik een vriendin kunnen overtuigen om mee te gaan en vrijdag stond we klaar met onze fiets in Gent-Sint-Pieter om de trein te nemen naar Welkenraedt. Om de overstap en het gesleur te vermijden naar Aachen kozen we ervoor om via de RV402 naar Aachen te fietsen. Net voor de aansluiting met de Ravel is de brug over de spoorweg afgebroken. Gelukkig helpt de kaart op de GPS ons verder om toch het startpunt via enkele veldwegen te bereiken. We volgen vanaf nu de blauw-gele bewegwijzering (zelfde principe als de rood-witte streepjes van GR paden) en fietsen langs de E40 en spoorlijn tot in het dorpje Walhorn waarna een eerste korte maar pittig klimmetje volgt. Kort daarna steken we de E40 over en fietsen we door Astenet en Hauset om uiteindelijk een onverharde weg in te slaan om de heuvelrug die ons scheidt van Aachen te beklimmen. De weg gaat door bos en er volgt een lange klim in lussen om boven te geraken. Ik moet een stukje te voet maar na de inspanning volgt de beloning met een lange afdaling. In Duitsland is er geen bewegwijzering meer en we moeten goed de kaart in het oog houden om uiteindelijk na 25 km ons hotel te bereiken. Na wat op te frissen verkennen we Aachen via een stadswandeling door de winkelstraten en door het historische centrum. Ook een bezoekje aan de Dom van Aken mag niet ontbreken.

De volgende dag staan we rond iets voor 10 vertrekkensklaar aan het hotel. Bij het station van Aachen start de Vennbahn en de goede bewegwijzering leidt ons uit de stad. De Vennbahn (een oude spoorlijn) is nooit steil om te klimmen of te dalen en het maximum stijgingspercentage is kleiner dan 2%. Vanaf dat je de Vennbahn verlaat, is het wel pittiger klimmen/dalen. Van Aachen tot in Lammersdorf stijgen we van ongeveer 300m tot 600m over een afstand van 38,5 km en het voelt dus aan als vals plat. Bij dit eerste deel fietsen we veel door een groene tunnel van bomen langs bebouwing tot na Kornelimünster. Omdat we het sportieve met vakantiegevoel willen combineren, bezoeken we Kornelimünster gekend als vroegere abdijstad en bedevaartsoord en middeleeuws uitziend centrum. Na het korte bezoekje keren we terug naar de Vennbahn en fietsen we tussen het groen langs overblijfselen van de spoorlijn en het oude station van Raeren. Na Raeren volgt een lange bospassage tot we Roetgen bereiken. Een wegwijzer laat zien dat het centrum 1,3 km van de Vennbahn ligt maar het is ondertussen 13.30u en we moeten iets vinden om te lunchen. We dalen een heel stuk af en klimmen wat terug om Roetgen te bereiken. De slager wijst ons de weg naar een bakker maar daar zijn de rekken leeg en zijn ze aan het kuisen. Zij sturen ons naar een andere bakker. We stijgen terug en plots staan we terug in de buurt van de Vennbahn en vinden we daar een Rad- en Wanderbar terug. Hun wegwijzertje staat toch wat verkeerd. In de kleine bar kunnen we een wrap bestellen en is er een aangename picknickplaats buiten en binnen. Het zonnetje schijnt eventjes en we zetten ons buiten op het terras. Maar na de lunch trekken er alweer dreigende wolken over al bleef het al de hele tijd droog. We moeten nu nog een tiental kilometer stijgen tot het hoogste punt in Lammersdorf. Daarna volgt er een aangename, lichte afdaling. Het doet toch deugd aan de benen. Langs het fietspad liggen ook al een hele tijd de oude rails. Uiteindelijk bereiken we de afslag om naar Monschau te rijden. Nadeel is dat Monschau aan de Rur ligt en er dus flink afgedaald moet worden. De bewegwijzering voert ons naar een steile steenslagweg met grote stenen en dan verder een stukje langs de 258 naar het centrum van Monschau. Een beetje een vreemde keuze vinden wij en we besluiten om via de Laufenstrasse en L214 die verhard zijn en geleidelijk klimmen terug te keren naar de Vennbahn. Monschau is wel gezellig met zijn scheve vakwerkhuizen en de Rur maar omdat het 16.00u is en het begint te druppelen, nemen we geen uitgebreide pauze en fietsen snel door. Tijdens de beklimming naar de Vennbahn begint het zelfs hard te regenen. Boven schuilen we even in een schuilhut maar we zien dat het niet voor even is en dus moeten we erdoor. We fietsen nu zonder veel rond te kijken door, meestal dalend soms eens een kortere klim. Langs de uitlopers van de Hoge Venen bereiken we het oude station van Sourbrodt. Het is gelukkig al iets geminderd met regenen maar echt genieten is het toch niet meer. Even verder verwelkomt een bord ons in Weywertz en we zijn blij als we rond 19.30u ons hotel bereiken waar een warm bad en lekkere maaltijd ons weer opkikkert. We hadden 78 km op onze kilometerteller.

Vennbahn, Aachen, Troisvierges, ravel

Klik op de foto voor de volledige reeks

De volgende dag zijn we er weer klaar voor. We passeren Waimes, Ondeval totdat de route onverhard wordt op een soort fijne steentjes. Zeker niet lastig maar wel slijkerig door de voorbije regen. Een groot deel van deze dag fietsen we ook onverhard. Het landschap is veel opener en we krijgen dan ook mooie vergezichten. We passeren het viaduct van Born (285m lang, 18m hoog) en gaan dan op weg naar Saint Vith. We bereiken dit stadje rond het middaguur en het staat ook als toeristische stadje gekend. Maar we waren een beetje ontgoocheld. Het miste gezelligheid en enkel in het café Ratskeller kunnen we iets lichts eten. We keren na de lunch terug naar de Vennbahn en fietsen onder de autosnelweg E42 door en het mooie dorpje Neidingen. Dan komen we aan de spoorwegtunnel van Lommersweiler en steken onze lichtjes aan maar éénmaal we de ingang bereiken, schieten er lichten aan. Na de tunnel bereiken we het Ourdal en het is er prachtig fietsen. We hebben wel de indruk dat we hier niet echt de oude spoorlijn volgen. Uiteindelijk krijgen we weer asfalt onder onze wielen en zien we de toren van de kapel van Weweler op de Ourberg tussen het groen steken. We stijgen tot Burg Reuland en hier verlaten we terug de Vennbahn om de burcht te bezoeken en te genieten van een ijsje. Na deze deugddoende pauze stijgen we langzaam verder tot we plots de spoorlijn moeten verlaten voor een afgesloten spoorwegtunnel waar vleermuizen verblijven. Er volgt een hele pittige klim tot over de grens van Luxemburg. We zijn hier trouwens dicht bij het hoogste punt van Luxemburg bij Huldange waar ik in mei ook in de buurt was. Daarna volgt de afdaling tot in Troisvierges. We zijn te vroeg voor de trein van 18.24u en nemen onderweg de tijd om nog wat geocaches te zoeken. Uiteindelijk bereiken we het eindpunt met 58 km op de teller. Ik kan de Vennbahn aan iedereen aanraden en vooral het stuk vanaf Monschau tot het eindpunt is heel mooi. Misschien is het wel beter om de Vennbahn over 3 dagen te spreiden om zo meer tijd te hebben om iets te bezoeken of rustpauzes. Daarna volgt nog een lange treinrit met een overstap in Luik-Gillemins terug naar Gent-Sint-Pieters dat we rond 22.00u bereikten. De laatste kilometers naar mijn huis zijn nog de zwaarste :-). Achteraf wel stijf geweest in de spieren op mijn bovenbenen.

20-05-15

GR 57 Etappe 14: Gouvy-Troisvierges (15,3 km) (14-05-2015)

De laatste etappe die gepland stond ging van Gouvy-Troisvierges. Deze is gemakkelijk te doen met het openbaar vervoer omdat beide plaatsen een treinstation hebben. Wij parkeerden in Gouvy en wandelden naar Troisvierges en keerden van daaruit met de trein terug naar Gouvy. Op deze feestdag (Hemelvaartdag) was er een trein om de 2 uur naar Gouvy en de rit duurt een 8-tal minuten. Het duurt even voor je uit Gouvy bent en je verlaat het dorp langs de hoofdweg. Daarna gaat het via een woonwijk en uiteindelijk beland je langs de spoorlijn en daal je af naar de Ourthe. Die is hier maar een brede beek meer en ontspringt in het dorpje Ourthe. Dit is de laatste maal dat we de Ourthe tegenkomen. Daarna gaat het over een golvend pad (niet meer door bos zoals in de topogids vermeld staat) richting Wathermal. Verder loop je op de grens met het GH Luxemburg en een grenspaal herinnerd ons eraan. Bijna in Wathermal wijst mijn wandelpartner plots naar iets. En wat zien we, een vos op korte afstand die ons blijkbaar niet gehoord heeft. We waren nochtans aan het babbelen. Hij is op jacht en probeert een prooi te vangen maar die ontsnapt. Uiteindelijk heeft de vos ons gezien en na snel nog enkele foto's genomen te hebben, vlucht hij weg. Toch wel een hoogtepunt. Even verder bereiken we de eerste huizen van Wathermal en we nemen een korte pauze aan de vijver en kerk in het centrum. Daarna gaat het verder en stappen we naar het GH Luxemburg. We steken de grens over in een kort stukje bos. Vervolgens stappen we naar het dorpje Huldange met het hoogste punt van het GH Luxemburg (558,35 m). De GR 57 gaat niet langs dit punt maar slaat kort ervoor af en er volgt een onverhard stukje langs de rand van het bos en later door het bos. Wat verder stappen we terug op asfalt en dit voor een hele tijd. Onderweg passeren we de top van de Galgegebierg maar in tegenstelling tot vorige etappes wordt nu niet veel gestegen en gedaald. Enkel na deze 'berg' volgt er een steilere afdaling naar de Woltz die we nog meermaals zullen tegenkomen op deze GR. We kronkelen verder en uiteindelijk krijgen we weer een onverhard stukje die ons brengt naar de Vennbahn. Dit verhard fietspad loopt op een oude spoorlijn van Aachen en Troisvierges en staat ook nog op mijn to-do-lijst. We volgen het laatste stukje van de Vennbahn en komen zo aan het station van Troisvierges. Een etappe met mooie zichten maar vooral verhard op asfalt wat je hier nu niet echt verwacht.

DSC_3348.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

18-09-12

Esch-sur-Sûre: wandeling nr. 3 (09-09-2012)

September is een maand van weekendjes weg. Het eerste weekendje ging naar Esch-sur-Sûre in het Groot Hertogdom Luxemburg. En natuurlijk kon een wandeling niet ontbreken in deze mooie streek. We kozen voor wandeling nr.3. Het aantal kilometers wisten we niet maar er werd een wandeltijd van 5 uur gegeven dus we gokten op een 15 km en na de wandeling bleek dit ongeveer te kloppen. We vertrekken vanuit het prachtige dorpje Esch-sur-Sûre en stijgen onmiddellijk via een asfaltweg. We krijgen snel zicht op de stuwdam op de Sûre die we 's avonds nog zijn gaan bezichtigen. Na het asfalt worden we een bosweg ingestuurd. Net die dag is er een MTB-tocht op een deel van ons parcours. Het smalle paadje is te smal voor fietsers en wandelaars dus moeten we telkens uit de kant om de MTB'ers door te laten. Iedereen zegt vriendelijk goeiedag. Denk dat ik nog nooit zoveel maal goeiedag moet zeggen hebben in één uur. We wandelen door het bos en hebben soms doorkijkjes naar de dam maar krijgen nooit een mooi zicht. Uiteindelijk verlaten we het MTB-parcours en is het bos voor ons alleen. Op een bepaald moment missen we een afslag maar we kunnen ons snel oriënteren en pikken de route thv. een dorpje terug op. Dan gaat het terug de bossen in tot we plots een mooi uitzichtspunt bereiken met zicht op de Sûre. We zien de voetgangersbrug liggen en het strand waar we gaan lunchen maar we moeten nog even doorstappen en flink dalen. Uiteindelijk komen we aan de brug waar het door het mooie weer heel druk is. We lunchen in de jeugdherberg en zijn nu op ons verste punt.

GH Luxemburg, Esch-sur-Sûre, Sûre, wandeling nr. 3

Klik op de foto voor de volledige reeks

Na de rustpauze steken we de brug opnieuw over en volgt er een lastige beklimming naar de top van de heuvelkam. We verlaten nu het bos en stappen op asfaltwegen op de heuvelkam terug. We passeren hetzelfde dorpje als in het doorgaan maar nu aan de andere kant. Er volgt nog een klein stukje naar Esch-sur-Sûre maar de bewegwijzering klopt niet meer met de kaart. We blijven de kaart volgen en na nog een klein stukje mislopen te hebben, krijgen we een prachtig zicht op ons eindpunt. Na een steile afdaling en staan we uiteindelijk terug aan de brug over de Sûre. Dit was een prachtige wandeling die behoorlijk pittig was door de vele hoogteverschillen in het eerste deel. De bewegwijzering is soms verwarrend dus een goede topografische kaart is onmisbaar.