05-10-15

Ruisbroek: Natuureilandjes tussen Vliet en Rupel (17,2 km) (04-10-2015)

Vooraleer we een nieuwe GR aanpakken, werd er eerst onverwachts een andere wandeling gedaan. De wandeling komt uit het Groot Wandelboek Vlaanderen (editie 2008) en is 17,2 km lang met start te Ruisbroek en niet bewegwijzerd. Ruisbroek is gekend van de grote rampspoed van 1976, toen de Vlietdijk brak en het dorp dagenlang onder water stond. Aan de Sint-Katharinakerk staat het gedenkteken De Redder, een man in een roeiboot, als dank voor de hulp tijdens de rampzalige overstromingen. We wandelen via een woonwijk naar de Polder van Bree waar de routebeschrijving moeilijk te volgen is maar we volgen een mooie route door dit gebied tot we uiteindelijk op de Schoolstraat belanden. Daar pikken we terug in op de routebeschrijving en bereiken snel het natuurgebied de Moeren. We lopen tot aan de spoorlijn en blijven die volgen tot aan het hof van Coolhem waar een milieu-educatief centrum ondergebracht is. We stappen nu even verhard tot aan de dijk van de Vliet die kronkelt in het landschap en uiteindelijk bereiken we via Eikse Amer het dorp Eikevliet. Vanaf hier volgt een prachtige lus eerst door vochtige broekbossen en daarna door droger terrein. De landbouwpercelen liggen ingebed in het drevennet van de Eikerheide. We passeren ook veel weiden met paarden of pony's en bereiken uiteindelijk terug Eikevliet en Eikse Amer. Daar stappen we via het kronkelend dijkpad langs de Vliet naar de vergaarvijver tot we aan het jaagpad langs het Zeekanaal komen. We stappen nu recht tot aan de Waterskiclub waar het terrasje ons lonkt voor een deugddoende afsluiter. Na de pauze is het maar kort stappen tot aan de parking aan de kerk. Een mooie wandeling met veel onverharde stukken.

DSC_4522.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

03-05-10

Halle: Idyllische wandeling bij de vijver van Zevenbronnen en in het Hallerbos (01-05-2010)

Naast de bloesems is er nog een prachtig natuurverschijnsel op dit moment te zien. Sinds ik die andere natuurpracht 2 jaar geleden ontdekt heb, probeer ik telkens iemand anders mee te nemen om kennis te maken met dit schouwspel. Ook dit jaar was ik dus in het Hallerbos te vinden waar de boshyacinthen in bloei stonden. Deze keer stond wandeling nr. 35 uit het Groot Wandelboek Vlaanderen van Lannoo op het programma. Omdat we een buggy bijhadden, kozen we vnl. voor de buggyvriendelijke varianten behalve bij de eerste variant. Hierdoor mis je wel het tranendal in het Hallerbos maar je krijgt kans genoeg om de hyacinthen te zien. We vertrekken aan het restaurant 't Kriekske en maken al even kennis met het Hallerbos via een mooie, holle weg en zien al enkele boshyacinthen maar verlaten het al snel en stappen richting Dworp. Bij de eerste variant voor buggy's kiezen we voor de onverharde wegel en dat blijkt goed te doen. We krijgen een mooi zicht op de vallei van de Meerbeek en komen uiteindelijk aan de rand van Dworp waar het tussen de huizen verder gaat richting de vijver van de Zevenbronnen. Op een bepaald moment moeten we weer een keuze maken voor een buggyvriendelijke variant. Ik weet van mijn vorige wandeling dat het een redelijk uitgesleten pad was en dus moeilijker toegankelijk voor buggy's en daarom kiezen we voor de Zevenborrenstraat waarbij we een mooi zicht krijgen op het Hallerbos.

DSC_0083B

Klik op de foto voor de volledige reeks

Eenmaal aan de Zevenbronnenvijver is het tijd voor de lunch die we nemen in 'Les sept fontaines'. Na een deugddoende pauze vervolgen we onze wandeling en stappen rond de mooie vijver. Langs het bijbehorende kasteel gaat het via een lastige kasseiweg omhoog, niet evident met de buggy. Enkele mooie wegen brengen ons naar het gehucht Grootheide en dan gaat het resoluut naar het Hallerbos. Vanaf hier volgen we een stuk de Reebokwandeling en al snel zien we waarvoor we gekomen zijn: het blauwe tapijt onder het frisse lentegroen. Het is iedere keer weer prachtig om te zien. We volgen vooral de kaarsrechte dreven maar verlaten deze om kronkelend tussen de boshyacinthen naar de Kapittelvijver te stappen en verder richting het Kriekse. Alhoewel de weersvoorspelling niet zo goed waren, was het een prachtige wandeldag met slechts één klein buitje. Aan het eindpunt kunnen we dan ook genieten van de zon op het buitenterras van 't Kriekske voor we huiswaarts rijden.

Kenmerken:

  • 12,9 km (buggyvariant) 
  • niet bewegwijzerd 
  • startplaats: parking aan het 't Kriekske (Kapittel 10, 1500 Halle)
  • Bron: Lannoo Dicht-bij-huis gids 'Groot Wandelboek Vlaanderen'
  • toegankelijk voor buggy's en rolstoelen mits varianten
  • aard van de wegen: asfalt, kassei, grind
  • **** waard

06-12-08

Ervaring

Ik las toevallig nog eens mijn voorstellingstekstje op mijn blog dat ik 2 jaar geleden geplaatst had. Als ik wat meer ervaring had, zou ik langere tochten uit de Dagstappergidsen van Lannoo (West-Vlaanderen, Oost-Vlaanderen, Antwerpen, Vlaams-Brabant) stappen. Dit moment is nu aangebroken en het tekstje zal ik moeten veranderen. In die 2 jaar heb ik niet stil gezeten en alle wandelingen uit Oost- en West-Vlaanderen uit het 'Groot Wandelboek Vlaanderen' van Lannoo gedaan. Ik kan dus starten met deze luswandelingen deels op GR-paden en zal daarbij 2 voor mij nog onbekende provincies op wandelgebied ontdekken. Een klein nadeel is dat het winter is en de dagen dus korter zijn. Enkel de kortste wandeling te Nieuwpoort staat dit jaar nog op het programma. De rest zal volgen als de dagen terug langer worden. Dit betekent niet dat ik niet meer ga wandelen deze winter maar enkele kortere wandelingen zullen de revue passeren (die daarom zeker niet minder mooi zullen zijn). Naast Antwerpen en Vlaams-Brabant zal ik ook Henegouwen en Noord-Frankrijk verkennen. En daarna heb ik al het volgend doel in mijn hoofd: een grote routepad afstappen. En wie weet trek ik ooit nog eens naar Santiago de Compostela, Rome of Nice. Dromen mag altijd!

30-11-08

Tiegem: Kerkwegels en weidse panorama's tussen Leie en Schelde (29-11-2008)

Geen zonnige dag maar het was droog en dat kon ermee door om te vertrekken voor een wandeling uit het Groot Wandelboek Vlaanderen (Lannoo) van 19,8 km met start aan de kerk van Tiegem. De wandeling beloofde veel kerkwegels en panorama's en die hebben we ook gekregen. Alleen jammer dat het wat nevelig was zodat de panorama's niet altijd tot hun recht kwamen. Onmiddellijk na vertrek werden we via kerkwegels uit Tiegem weggeleid naar Tiegemberg. Het was redelijk fris (4°C) maar de beklimming via een tegelpad maakte dat we al snel warm kregen. Boven kregen we het eerste panorama op de Scheldevallei met de Kluisberg op de achtergrond. Daarna werden we naar het Sint-Arnolduspark met kapel gestuurd, een heilige die aanbeden wordt tegen oogziekten. Onderweg kwamen we verschillende malen gele pijlen tegen. We vermoeden dat deze voor de wandeltocht van de Waterhoekstappers zijn die doorgaat op zondag 30 november. Na het verlaten van dit mooie stukje gaan we nu verder richting Anzegem. Daarbij wordt ons de vallei van de Leie voorgeschoteld en krijgen we zelfs de zon te zien. Helaas houdt ze het niet lang vol en bij het bereiken van Anzegem moet ze het onderspit delven voor de wolken. Er volgde een stukje door een woonwijk maar daarna krijgen we terug panorama's op de Oud-Moregembossen, Tiegemberg, Anzegem, de Scheldevallei en de Vlaamse Ardennen (allemaal in een nevelig sfeertje). Ondertussen gaat het richting Gijzelbrechtegem maar we worden eerst omgeleid via een klein lusje naar een kapel met uitzicht op Oudenaarde, de Koppenberg en de Vlaamse Ardennnen. Via een onverharde veldweg gaat het nu naar de kerk van Gijzelbrechtegem (Grijsloke in de volksmond).

DSCN0218B

Klik op de foto voor de volledige reeks

We dalen af in de Scheldevallei maar het is nog niet gedaan met klimmen. Via een mooi tegelpad worden we richting Kaster gestuurd dat op een vooruitgeschoven heuvel ligt van de heuvelkam tussen Leie en Schelde. Daar maakt de wandeling een klein lusje langs de omwalde Corbiehoeve en over de vroegere Romeinse heerbaan van Bavai naar de kust. Authentiek kun je ze zeker niet meer noemen want men is bezig met nieuwe kasseien te leggen. Vanuit Kaster ging het terug naar Tiegem dat net als Kaster op een vooruitgeschoven heuvel ligt. Hierbij hadden we zicht op de dampende elektriciteitscentrale van Ruien. Eenmaal boven kun je de wandeling nog verlengen met een 3,6 km lange lus over kerkwegels. Omdat de wandeling ons tot nu toe bevallen was, gingen we ervoor. Panorama's kregen we niet meer te zien maar dat Tiegem rijk is aan tegelpaden kunnen we nu zeker bevestigen. Uiteindelijk gaat het via een zelfde stukje als bij de start terug naar de kerk van Tiegem. Ik vond dit een mooie wandeling (8,5/10 waard) alhoewel ze nog meer indruk zou maken bij een zonnige dag. Enkele mindere stukken waren enkele passages langs drukkere wegen.

Tiegem: Kerkwegels en weidse panorama's tussen Leie en Schelde at EveryTrail

Map created by EveryTrail:GPS Geotagging

31-08-08

Munkzwalm: Watermolens langs de Zwalm (31-08-08)

De laatste verlofdag en mijn vakantie werd afgesloten met een mooie wandeling in de Zwalmstreek. De wandeling bestaat uit 2 lussen: één lus van 8,5 km richting Nederzwalm en één van 8,9 km richting Velzeke-Ruddershove. We vertrokken aan de Zwalmmolen met een stralende zon aan de hemel voor de tweede lus. We volgden een kort stukje het tegelpad langs de Zwalm maar daarna werden we al snel de vallei uitgestuurd. We passeerden een eerste molen op de Passemaregracht, nl. de Pedesmolen. Hij lag er heel idyllisch bij met bloeiende bloemen ervoor. Daarna ging het omhoog naar de Molenweg, een kaarsrechte weg waarbij je je 30 m boven de vallei van de Zwalm bevind met een uitzicht van bijna 360° op het golvende landschap. De weg leidde naar Velzeke-Ruddershove waar we de Paddestraat terug vinden gekend van de Ronde van Vlaanderen. Aan de kerk werden we via een onverharde weg naar de Molenbeek gestuurd waar een mooi pad ons langs de beek leidde. We passeerden nog het begin van de Paddestraat en volgden uiteindelijk de Zwalm terug naar de Zwalmmolen. Daar hebben we een heerlijke lunch gegeten op de rustige binnenkoer van het bijhorende restaurant-taverne. De tweede lus vertrekt ook aan de Zwalmmolen maar wij hebben afgesproken bij mijn collega die in de buurt woont van deze wandelroute en samen met vrouw en kinderen wil meestappen. Na een lange rustpauze vertrokken we langs de Zwalm richting de Ter Biest molen. Ook hier is een mooi tegelpad en is het zeer aangenaam wandelen. Aan de Ter Biest molen bevind zich een klepstuw waarbij het water automatisch geloost wordt bij een bepaalde hoogte. Daarna gaat het verder via een betonweg de kouters in. De volledige lus hebben we niet meer gedaan en we hebben de wandeling ingekort terug naar mijn collega's huis waar we lekker een aperitiefje hebben gedronken. We zullen die later nog wel eens volledig doen. Het was een mooie dag om de vakantie af te sluiten met schitterend weer en een mooie wandeling.

DSCN9363B

Klik op de foto voor de volledige reeks

09-08-08

Herzele: Van het ene kerkdorp naar het andere (09-08-2008)

De eerste dag van mijn verlof en goed weer. Natuurlijk staat er dan een wandeling op het programma. Met het wisselvallig weer die ze voorspellen, moet men van elke mooie dag profiteren. We gingen wandelen met start te Herzele (wandeling nr. 52, Groot Wandelboek Vlaanderen, 17.1 km). We vertrekken aan het Schepenhuis en verlaten al snel de dorpskern via een smal paadje langs een kasteel. We worden meteen vergezeld door 2 wandelaars die dezelfde wandeling doen en zullen ze later nog eens ontmoeten. We krijgen een mooi zicht op het kerkje van Ressegem en zijn onmiddellijk door het kleine dorpje. Daarna volgen golvende veldwegen naar het dorpje Aaigem met nieuw aangelegd en rustig centrum. Vervolgens gaan we naar de Frankische Dries van Aaigem die nog mooi bewaard is. Wat dan volgde was een subliem deel. We daalden af naar de Molenbeek en liepen door een prachtig stukje natuur langs de Holbeek. Het pad was regelmatig overwakkerd met netels maar met een lange broek gaf dit geen problemen. Boven de horizon zagen we de kerktoren van Heldergem al piepen en een klim bracht ons naar het kerkje. We hadden gehoopt een terrasje te vinden maar we moesten op onze kin kloppen. Dan maar verder naar het volgende dorpje. We verlaten Heldergem via een mooi tegelpad maar op een bepaald moment slaan we te vroeg rechts af. We merken pas later deze vergissing op en een vriendelijke mevrouw bracht ons weer op de juiste weg. Gelukkig was het geen grote omweg. Op weg naar Woubrechtegem passeren we het hoogste punt van onze wandelroute en enkele grote vierkantshoeves.

DSCN1284B

Klik op de foto voor de volledige reeks

Plots worden we ingehaald door de 2 wandelaars die we in Herzele ook al zagen. Omdat ze voor ons waren, vroegen we of ze een terrasje gevonden hadden. Maar blijkbaar waren ze ergens verkeerd gelopen waardoor ze een grote omweg gedaan hadden. Eenmaal in Woubrechtegem vonden we 2 café's, helaas zonder terras maar beter dan niets. Binnen hadden er al enkele stamgasten al genoeg gedronken en erg rustig was het er niet. Al snel vertrok ik voor de laatste 4,9 km. Mijn wandelpartners bleven nog wat en gingen rechtstreeks naar Herzele via een drukke weg. Over het kerkhof kwam ik op een tegelpad terecht dat uiteindelijk uitkwam op een grindweg. Er volgde een mooi en rustig stukje en daarna ging het over een kasseiweg naar de vallei van de Molenbeek. Ik passeer hierbij een kwekerij of liefhebber van struisvogels en lama's en nog iets onbekends. De Molenbeek heeft een groot verval en vroeger waren er tussen Herzele en Aaigem wel 4 watermolens te vinden. Ik steek de beek over thv. de eerste molen maar veel zie ik niet. Na dit stukje gaat het terug naar Herzele via de oude spoorlijn Herzele-Geraardsbergen. Deze licht heuvelende streek heeft mij aangenaam verrast. Het is er rustig met veel tegelpaden en onverharde wegen. Het stukje langs de Holbeek was het mooiste van deze wandeling (9/10).

Herzele: Van het ene kerkdorp naar het ander at EveryTrailMap created by EveryTrail:GPS Geotagging

28-07-08

Heestert: De groene erfenis van de spoorwegen en het kanaal van Bossuit naar Kortrijk (26-07-2008)

Zaterdagochtend was het betrokken maar toen ik om 13.30u begon met wandeling nr. 65 (17.8 km) uit het Groot Wandelboek Vlaanderen) zag je al dat het ging opklaren en een half uurtje later kwam de zon piepen. Uiteindelijk scheen ze heel fel en werd het puffen en blazen in het heuvelend landschap. We vertrokken aan het oude station van Heestert-Moen en verlieten onmiddellijk de drukke baan via tegelpaden naar het kanaal Kortrijk-Bossuit. Dit kanaal werd gegraven om een verbinding te hebben tussen de Leie en de Schelde en zo de omweg via Gent te vermijden. We steken het kanaal over met sluis en naast dit kanaal ligt nog een oude, smalle kanaalarm met de authentieke Sint-Pietersbrug. Daarna gaat het verder over rustige asfaltwegen richting het Mortagnebos met de eerste mooie panorama’s. Op een bepaald moment moesten we rechts een tegelpad inslaan na huisnummer 3. Huisnummer 3 en tegelpad vonden we niet maar na huisnummer 1 was er wel een aardeweg die we insloegen. Vol twijfel of we goed zaten, vervolgden we deze weg. Maar toen we op een beek stoten, wisten we dat we verkeerd waren. Omdat we niet het hele eind terug wilden stappen, gingen we dwars over het veld naar waar we vermoedelijk het tegelpad zouden kunnen vinden. En inderdaad, aan de andere kant vonden we het pad terug en konden we onze route vervolgen. Nu gingen we naar het Mortagnebos dat we volledig doorkruisten via een grote lus. Het was ondertussen al goed warm geworden en de hond die mee was en normaal altijd als eerste wil lopen, liep nu als laatste en hijgde enorm. Hopelijk houdt hij het vol. Na dit bos ging het in stijgende lijn naar de kam van de heuvel die de scheiding vormt tussen de Leie- en de Scheldevallei. We volgden hierbij oa. een onverharde weg met heel wat stenen wat het niet gemakkelijk maakte om te stappen. Omkijkend hadden we een prachtig zicht op de Scheldevallei. Bovengekomen waren we genoodzaakt een pauze te nemen in de schaduw voor de hond (maar ook een beetje voor onszelf ;-)). Op de kam loopt de GR 5A Zuid. Wij volgden die in stukjes met telkens afdalingen in de Leie- en Scheldevallei.

DSCN1247B

Klik op de foto voor de volledige reeks

Aan de Ter Klaremolen dalen we via een mooie grindweg af in de Leievallei. Uiteindelijk komen we op een asfaltweg en aan een kapelletje gaat het via een onverharde weg terug omhoog. In de warmte was het echt wel afzien en we moesten nog 6 km stappen. Boven was gelukkig schaduw en terug moesten we een kwartiertje bekomen. Op de kam volgden we terug de GR 5A maar net voor een immense villa/kasteel daalden we nu af aan de kant van de Scheldevallei via een onverharde weg waarbij we een mooi panorama kregen op de Kluisberg. Daarna ging het via een tegelpad omhoog waar we terug de GR 5A oppikten die we bleven volgen tot na het Orveytbos. Het Orveytbos is aangelegd op de kleiheuvel afkomstig van de uitgravingen van het kanaal. De bebossing was niet helemaal succesvol en men vindt er ook open plekken en poelen. Na het bos kwamen we terug aan de Sint-Pietersbrug en konden we kiezen of we de route verkorten of of we nog een lus langs het kanaal en een oude spoorwegbedding  volgden. Het was ondertussen wat afgekoeld en de route liep vooral in de schaduw van de bomen dus besloten we om toch de hele route te stappen. En we hebben de juiste beslissing genomen. Het was heerlijk wandelen, eerst langs de oude kanaalarm en daarna langs het nieuwe kanaal. Ook vele fietsers volgden ons voorbeeld. Nadat we de Smalspoorbrug overgestoken waren, vervolgden we onze route aan de overkant van het kanaal op het jaagpad tot we omhoog moesten via een steile trap richting de oude spoorwegbedding Kortrijk-Ronse. Ook hier was het zalig om te wandelen: rustig met het gekwetter van de vogels op de achtergrond. Moe maar voldaan kwamen we om zeven uur terug aan het oude spoorwegstation. Een mooie en rustige wandeling met vele panorama’s en een goede afwisseling van verharde en onverharde wegen (8.75/10).

Heestert: De groene erfenis van de spoorwegen en het kanaal van Bossuit naar Kortrijk at EveryTrailMap created by EveryTrail:GPS Geotagging

23-07-08

Waarschoot: Waterwegen en vijvers verkennen (22-07-2008)

Eindelijk een warme zomerdag! Deze keer geraakte ik iets vlotter uit bed na de Gentse Feesten omdat het niet zo heel laat geworden was en ik pas afgesproken had om 12.30u en dus lang kon uitslapen. We trokken naar Waarschoot voor een wandeling van 17.5 km (voor mij dan toch) (wandeling nr. 59 uit het ’Groot Wandelboek Vlaanderen’ van Lannoo). Eenmaal geparkeerd valt mijnen frank dat ik de routebeschrijving vergeten ben. Gelukkig had ik die juist voor vertrek gelezen en omdat er veel rechte stukken in zaten, besloten we op mijn geheugen te vertrouwen. We startten aan de kerk van Waarschoot die afbrandde op nieuwjaarsnacht 2001-2002 waarbij alleen de toren onbeschadigd bleef. De restanten van de kerk zijn er nog en een nieuw gedeelte is achteraan bijgebouwd. Via rustige wegen verlaten we de bebouwde kom en over een grindweg gaan we richting de spoorlijn Eeklo-Gent. Hier moesten we normaal de spoorweg oversteken  en langs de spoorlijn richting Eeklo stappen maar ondertussen is dit niet meer mogelijk. Je kan wel de route vervolgen aan dezelfde kant van de spoorlijn over een mooi, nieuw betonnen fietspad en aan de volgende overweg  vind je de grindweg terug die je naar de N9 leidt. We moesten helaas deze drukke baan een 200-tal meter volgen tot aan de ingang van het Provinciaal Domein Het Leen. Via een lange toegangsdreef kom je uiteindelijk in het domein terecht. Het is duidelijk dat het leger hier vroeger een munitiedepot had. De gebouwen en betonwegen herinneren hier nog aan. Onze wandeling ging recht door het domein over een brede, betonnen weg en we hadden niet echt het ‘bosgevoel’. Maar ik kom hier nog terug als ik de wandeling uit de Dagstappergids Oost-Vlaanderen doe waarbij het domein iets uitgebreider verkend wordt (hopelijk over niet teveel betonwegen).

DSCN1136B

Klik op de foto voor de volledige reeks

We verlaten het domein aan de Vaartkant en komen aan het Schipdonkkanaal of afleidingskanaal van de Leie. Via aardewegen en graspaden wandelen we 2,3 km langs dit kanaal tot aan de monding van de Lieve. Daar gaat de ‘normale’ route (14.4 km) langs de Lieve richting het gehucht Beke en omdat mijn wandelgezelschap 17.5 km iets te lang vinden, gaan zij hier verder. De dagstapperwandeling gaat ook langs de Lieve en daarom  kies ik voor de uitbreiding van 6 km en vervolg mijn weg nog een heel stuk langs het kanaal tot Zomergem. Verschillende reigers rusten uit in de weiden langs de oever. In Zomergem verlaat ik het kanaal en gaat het via zeer rustige wegen naar het gehucht Beke.  Het open landschap kreeg ik helaas niet te zien want weer was de maïs de spelbreker. Het was net alsof ik in een groot doolhof liep en zonder kaart twijfelde ik of ik nu wel de juiste weg volgde. Een belbushalte met kaart toonde aan dat mijn geheugen nog altijd goed was en uiteindelijk kwam ik aan het gehucht Beke aan de Lieve waar mijn wandeling terug aansloot op de ‘normale’ route. Nog 2.6 km restten ons naar het startpunt dat bereikt werd via rustige wegen. Het eerste deel van de wandeling tot aan de splitsing met de uitbreiding is zeker de moeite. De uitbreiding biedt niet echt een meerwaarde en persoonlijk zou ik aanraden om langs de Lieve verder te wandelen. De wandeling krijgt een 8.5/10.

Waarschoot: Waterwegen en vijvers verkennen (17,5 km) at EveryTrailMap created by EveryTrail:GPS Geotagging

Herfelingen: Door het land van Bruegel en de stevenisten (20-07-2008)

Na een nachtje Gentse Feesten liep de wekker veel te vroeg af en sloeg de twijfel toe of ik toch niet beter zou blijven liggen. Maar het zonnetje scheen en omdat dit de laatste tijd een zeldzaamheid was, kroop ik uiteindelijk toch uit bed om te gaan wandelen in het Pajottenland (16,8 km; wandeling nr. 36 uit het ‘Groot Wandelboek Vlaanderen’ van Lannoo). Ik was nog maar de E40 af in Aalst en het begon al te regenen. ‘G.....domme’ en ‘ben ik daarvoor mijn bed uitgekomen’ was het gevolg. Maar blijkbaar was er daarboven mij toch iemand goed gezind want toen ik mijn auto parkeerde om 12.25u, stopte het met regenen en bleef het de rest van de dag droog. Deze wandeling start officieel in Herfelingen maar omdat er een jogging voorzien was in de namiddag en ik geen problemen wou hebben met afgesloten straten en zo, startte ik in Leerbeek. Onmiddellijk werd een rustige grindweg onder de voeten geschoven en ging het op en neer van de ene beekvallei naar de andere. Enkele vierkanthoeven passeerden de revue en al snel stond ik aan de drukke N28. Na veilig overgestoken te hebben ging het over een ‘stenige’ weg door een boomgaard naar Kester. Kester ligt op een heuvel en de Romeinen hadden op deze strategische plaats een militair kamp of ‘castrum’ opgericht vandaar de naam van het dorpje. Vanuit Kester daalde ik naar het laagste punt van de route op 40 m boven de zeespiegel naar de Bruggeplasbeek waarna er een lange beklimming volgde naar 75 m boven de zeespiegel. De wandelgids beloofde prachtige vergezichten maar helaas stond de maïs wat in de weg. Ik daalde terug af naar de beek en de feesttent te Herfelingen ter gelegenheid van 10e editie van ‘Waanzinnig weekend’ kwam in zicht. Eenmaal aan de N285 werd het druk en vele joggers waren zich aan het warmlopen voor de 6-, 12- of 24-km jogging. Gelukkig was er nog niets afgesloten en kon ik de wandeling gewoon vervolgen.

DSCN1088C
Klik op de foto voor de volledige reeks

Ik deed een klein ommetje naar het centrum van Herfelingen met een mooi pleintje met kerk. De kerktoren zag er wel wat bizar uit zonder een echte spits. Na het centrum van Herfelingen kreeg ik een mooi zicht op de Kesterheide heuvel en de ‘golfbal’ van de NAVO. Via rustige asfalt- en betonwegen ging het naar dit satellietstation en verder naar de top van de Kesterheide heuvel die met 112m het hoogste punt is van Vlaams-Brabant. Boven op de top krijg je een fantastisch zicht op de omgeving met oa. in de verte de flatgebouwen van Brussel en de basiliek van Koekelberg. Er is ook een herdenkplaats voor kinderen die gestorven zijn aan een stofwisselingsziekte waarbij elke aangeplante boom een kind vertegenwoordigt. Daarna volgde een prachtig stuk terug naar Leerbeek over onverharde wegen met mooie panorama’s en over een oude trambedding (indien je niet voor de verkorting kiest). Een mooie en zeer rustige wandeling. Het stuk tussen Kester en de top van de Kesterheide vond ik het minst mooi (maar wel nog altijd de moeite) en is volledig verhard. De uitbreiding moet je zeker doen en het stuk vanaf de top van de Kesterheide tot Kester was echt genieten. De wandeling krijgt een 8.5/10.  

 Herfelingen: Door het land van Bruegel en de stevenisten at EveryTrailMap created by EveryTrail:GPS Geotagging

03-06-08

Wandelen in het 'Soete land van Waes' te Moerbeke-Waas (01-06-2008)

Zondag trok ik naar Moerbeke-Waas voor een wandeling van 16,7 km uit het Groot Wandelboek Vlaanderen (wandeling nr. 55, Lannoo). De startplaats lag aan taverne-restaurant De Brugge ter hoogte van de Terwestbrug aan de Moervaart. Onmiddellijk verlaten we deze vaart en trekken we de meersen in over een kasseiweg via de GR 122. Je hoort hier niets buiten de vele vogels en een ruiter die passeerde. Aan de Zuidlede verlaten we de GR 122 en via een aardeweg volgen we deze vaart door het Etbos. In het bos volgde er nog een avontuurlijk stukje langs de Zuidlede. De wandelgids verwittigde dat lange mouwen en lange broek aanbevolen waren vanwege de netels dus deze raad had ik opgevolgd en met de armen omhoog ging dat prima. Waar ik niet op voorzien was dat alle netels, distels en planten nat waren van de regen die de vorige nacht was gevallen. Met als gevolg dat ik tot onder mijn oksels kletsnat was, net alsof ik het stuk in de Zuidlede gezwommen had. Ik was dan ook blij dat er een einde kwam aan dit overwoekerd stuk. Het water sopte in mijn schoenen en toen ik mijn kousen uitwringde, kwam er dan ook heel wat water uit.

DSCN0740B

         Klik op de foto voor de volledige reeks

Na dit stukje kwam ik onmiddellijk in Eksaarde waar er blijkbaar een BBQ bezig was in het plaatselijk schooltje. Het rook er heerlijk maar ik moest het doen met boterhammetjes. Net voor het schooltje ging het via een lange, heerlijk kronkelende grindwegel naar de Kruiskapel. Ze werd gebouwd in 1626 als dank voor de vondst van 2 miraculeuze kruisen in 1317 door een boer in een akker. Uit één kruis kwam een straal bloed. Toen de boer de eigenaardige vondst naar huis droeg, begonnen alle klokken in de streek te luiden. Het ene kruis wordt bewaard in de kerk van Eksaarde en het andere in de Kruiskapel. Ze zijn symbolisch met elkaar verbonden met een kruisweg. Daarna gaat het via onverharde grindwegen naar de Moervaart thv. de Sinaaïbrug. Vanaf hier volgen we de Moervaart terug tot het startpunt. Dit stuk van 7,4 km vond ik eigenlijk iets te lang maar het is er rustig wandelen en vooral de eerste 3,2 km tot de Coudenbormbrug zijn de moeite. Daarna gaat het via een betonweg verder en passeer je vooral tuinen en de suikerfabriek. Aan deze fabriek is nog een oude spoorwegbrug te zien en toen ik een foto nam, wisten voorbijgangers mij te zeggen dat deze afgebroken ging worden. Misschien weet Dirk hier meer van? Deze wandeling is de moeite en echt rustig. De mooiste stukken zijn langs de Zuidlede en de grindweg vanaf Eksaarde tot de Moervaart. Het eerste deel langs de Moervaart is ook een aanrader maar het hele stuk was net iets te lang waardoor het wat saai werd. Een 8,5/10 waard.

27-05-08

Een echte Scheldepolderwandeling te Bentille (24-05-2008)

Dit weekend ging het naar Bentille voor wandeling nr. 49 uit het Groot Wandelboek Vlaanderen (16,7 km). Ik verwachtte veel van deze wandeling door een voorproefje van de foto's en verslagen van Caroline (Panthera) en Luc en Majella (Lumaj). Op deze wandeling staan alle ingrediënten van de Scheldepolders op het programma met polders, dijken, afwateringskanalen en kreken. Ik vertrek aan de kerk van Bentille en verlaat al snel de bebouwde kom via de Krabbendijk. Daarna gaat het regelrecht naar het Leopoldkanaal via de GR 5A die me vergezelde tot aan de Mazurekreek. Dit kanaal werd gegraven in 1846-1849 en dient om het overtollige water van de polders rechtstreeks in zee te lozen nadat de Nederlanders na de Belgische onafhankelijkheidstrijd alle afwateringssluizen naar de Westerschelde afsloten. Aan de overkant krijg je zicht op de watertoren van Sint-Jan-in-Eremo.  Via de Sint-Jansbrug steek ik het Leopoldkanaal over en aan de andere kant gaat het naar de Boerekreek. Ik volg hierbij de zomervariante van de GR 5A. Eerst heb je nog een duidelijk pad tussen akker en kreek maar uiteindelijk verdwijnt het pad volledig en moet je over het veld verder. Plots kwam ik aan een sloot die ik volgens de wandelgids moet overspringen. Een vraagje aan Lumaj (merci voor het antwoord!) had mij  gerustgesteld maar toen ik er aankwam, zag ik alleen maar een hoge rietkraag vol met netels. Onmogelijk om er over te springen zonder geneteld te worden of de grond te zien om een goede landingsplaats te vinden. Na heel wat getwijfel wat te doen, zag ik uiteindelijk een plank drijven dicht bij de wilg die er staat. Het water was maximum 15 cm diep dus riskeerde ik het. De plank bleef natuurlijk niet drijven wat een natte schoen opleverde maar gelukkig geen natte voeten. De landing op de andere, steile oever verliep minder goed met evenwichtsverlies en heel veel 'gepiek' van de netels.

DSCN0481b
Klik op de foto voor de volledige reeks

Maar ik was blij dat ik de overkant bereikt had. De wandeling ging verder over de velden tot een volgende sloot die moest overgestoken worden. Hier zou er een brugje moeten zijn maar enkel een rechtopstaande plank was het bewijs dat dit er ooit geweest was. Deze sloot was onmogelijk over te steken of je zou moeten 'fierljeppen'. Een stok was niet te vinden dus besloot ik om de sloot te volgen naar de betonweg en dan aan de andere kant terug te keren. Dwars door een wei kwam ik terug aan het punt waar ik de route kon vervolgen. Hier waren er minder rietkragen en kreeg je prachtige zichten op de Boerekreek. Via de Mazurekreek, een smalle uitloper van de Boerekreek, kom ik terug aan de betonweg en gaat het terug naar de schaduw van het Leopoldkanaal. De route volgt terug dit kanaal vanaf de Zonnebrug tot de Langewegbrug over een graspad tussen 2 rijen van indrukwekkende bomen. Het is hier zalig wandelen met links zicht op de polders en rechts het Leopoldkanaal met al zijn bewoners. Aan de Langewegbrug kreeg ik terug gezelschap van de GR 5A en ging het verder met zicht op het dorpje Sint-Laureins. Waar het Leopoldkanaal een zwakke bocht naar rechts maakt, verlaat ik deze rustige wandelweg via een grindweg terug naar de bewoonde wereld. Nu gaat het recht terug naar Bentille via de Graaf Jansdijk. Deze dijk heeft nu een geringe hoogte en heeft gelukkig geen waterkerende functie meer. Hij was vroeger een belangrijke afweerdijk en moest het land beschermen tegen stormvloeden. Ik passeer nog een oud huis met mooi opschrift, waaruit blijkt dat het ooit een café was. Helaas nu niet meer open dus stap ik maar verder over deze oeroude dijk naar de kerk van Bentille.   De wandeling voldeed volledig aan mijn verwachtingen met veel onverharde wegen en prachtige zichten op de polders, kreken en het Leopoldkanaal en krijgt een 8,5/10.

Bentille: een echte Scheldepolderwandeling at EveryTrailMap created by EveryTrail:Share GPS tracks

13-05-08

Landelijke rust in het Land van Asse (12-05-08)

Op Pinkstermaandag trokken we naar Asse voor een wandeling van 14,7 km (wandeling nr. 32, Groot Wandelboek Vlaanderen, Lannoo). We vertrokken op het gezellige marktpleintje van Asse en trokken langs de kerk richting de vallei van de Asbeek. We werden vergezeld door verschillende wandelaars en het bleek om de 16e Kravaaltochten te gaan, een organisatie van W.S.V. Horizon Opwijk. Onmiddellijk kregen we onverharde paadjes onder onze voeten geschoven en dat zal bijna de hele tocht zo zijn. Na het valleitje stegen we naar Asbeek en vandaar ging het richting het Morettekasteel op de Moretteberg. Het kasteel zelf kregen we niet te zien. Voorbij het kasteel kwamen we aan het café 'In de koekoek' maar het was helaas niet open. We steken de drukke Edingsesteenweg over en volgen nu de Kruisborre, een reeks van verschillende kapelletjes van de devotie van miraculeuze kruisen. Het gaat hier goed omhoog en naar beneden.

DSCN0431B
Klik op de foto voor de volledige reeks

 

Na de Kruisborre gaat het nu richting het kasteel Hoogpoort en langs het kasteel Nieuwermolen. Tot nu toe hadden we nog af en toe schaduw maar vanaf dit laatste kasteel was het bakken in de blakende zon. Na het kasteel liepen we langs de E40 wat wat storend lawaai opleverde. Uiteindelijk moesten we richting een hopveld dat ondertussen al verdwenen was en dan verder langs een boerderij maar we stoten op bordjes met verboden toegang - privéterrein. Dan maar helemaal terug en via de gewone weg kwamen we ook aan de boerderij. We vroegen ons af of het nu echt privéterrein was geworden of of de eigenaar geen wandelaars op zijn terrein wilde want ook een plaatselijke wandelroute volgde dat pad. We werden nu in de richting van Tenberg gestuurd en dat betekent terug klimmen. Langs akkers op smalle paadjes gaan we verder. We komen geen cafeetjes meer tegen en onze drinkbus is stilaan leeg en we verlangen nu naar het eindpunt waar een markt vol terrasjes lonkt. Terug langs het kasteel Hoogpoort gaat het nu via grote villa's richting Asse via leuke paadjes. Uiteindelijk belanden we op de markt waar we snel onze dorst lesten. Voor mij was deze streek een echte ontdekking en ik kom met plezier terug. Een wandeling met veel afwisseling en veel onverharde wegen (9/10).

04-05-08

Op verkenning in de Ijzervlakte te Schore (02-05-2008)

Wat een zalig lenteweekend was het, de eerste BBQ achter de rug, een dagje naar zee en een mooie wandeling. Vrijdag ben ik naar Schore getrokken voor een wandeling van 16,3 km uit het Groot Wandelboek Vlaanderen. We vertrokken aan de Schoorbakkebrug over de Ijzer en volgden de Vladslovaart richting Tervaete. We krijgen het gezelschap van de GR 130 die we een 8-tal kilometer zullen volgen tot kort na de Viconiakleiputten. Onmiddellijk passeerden we de Schoorbakkehoeve. De eerste hoeve stond hier al in de 12de eeuw maar tijdens de eerste wereldoorlog werd die volledig vernield maar nadien heropgebouwd. Ze behoort tot het halfgesloten type met omwalling en abdijschuur. In de oude hoevegebouwen is nu een horecazaak en de nieuwe hoeve specialiseert zich in de kweek van limousinvee. We zouden de Ijzer moeten oversteken maar de Tervaetebrug is helaas verdwenen. We volgden de dijk dan maar verder en in Tervaete vinden we een nieuwe brug. Hier werd in oktober 1914 hard gevochten en een vergeefse poging ondernomen om de Duitsers terug te dringen tot achter de Ijzer. Aan de overkant van de Ijzer zagen we een herdenkingsmonument. Na Tervaete begon het plots lichtjes te druppelen dat uitgroeide tot een serieuze bui en nergens was iets om te schuilen. We trokken verder door het natuurreservaat De Viconiakleiputten. Dit reservaat is een oude kleiwinningszone van de voormalige steenbakkerij van Nieuwpoort en is nu een waterrijk gebied met veel ganzen, eenden, ... . In een vogelkijkhut lunchten we en trok de bui langzaam over. Daarna was het terug één en al zon. 

DSCN0096B
Klik op de foto voor de volledige reeks


Via rustige asfaltwegen ging het vervolgens naar de oude spoorweg Diksmuide-Nieuwpoort, ook de frontzate genoemd. Tussen deze spoorlijn en de Ijzer werd het gebied blank gezet om de Duitsers terug te dringen en vormde de spoorlijn de frontlijn. Deze vroegere spoorlijn is nu heel populair bij fietsers. Voorbij Pervijze is een uitbreiding mogelijk langs enkele boerderijen en dan kom je terug op de spoorlijn.  Aan de Booitshoekestatie keren we via een rustige weg terug naar Schore met mooie zichten op de vlakke polders maar vooraleer we dat doen gingen we nog een 100-tal meter verder om een versterking uit de oorlog te zien. Wij hadden verwacht dat het authentieker ging zijn maar het was duidelijk een reconstructie. Een mooie, rustige wandeling die perfect doenbaar is voor kinderwagens (mits variant thv. Viconiakleiputten) door de vele verharde wegen. Een 8/10 waard.

16-03-08

Palingbeek, Gasthuisbossen en de 'Hills' te Zillebeke (15-03-2008)

De wandeling (wandeling nr. 75, Groot Wandelboek Vlaanderen (Lannoo), 16.2 km) dit weekend vertrok te Zillebeke aan de Zillebekevijver, een 25 ha grote oase van water en groen waar verschillende vissers hun hobby aan het uitoefenen waren. Het weer was wat grijs maar in de loop van de namiddag kwam de zon langzaam door de wolken piepen met aangename temperaturen. De wandeling gaat langs de vijver naar het dorp Zillebeke. Via voetwegels en een betonpad gaat het langs het Larch Wood Railway Cutting Cemetery, het eerst van vele. Er is hier ferm gevochten tijdens de Eerste Wereldoorlog. De heuvels waar de wandeling overheen zal gaan, behoorden tot de Canadese sector van de 'Salient of Ypres'. Ze gaven de heuvels een naam volgens de hoogte boven de zeespiegel. Via de Verbrandemolenstraat gaat het nu richting het domein 'de Palingbeek'. We passeren nog 3 begraafplaatsen en komen dan terecht in een jong bos, een deel van het Molenbos. Via een stukje van de GR 128 komen we uiteindelijk terecht aan de Palingbeek zelf. Dit is een restant van 4 pogingen om de Leie met de Ijzer te verbinden. Nu een prachtig wandelgebied met een microklimaat. Tijdens de lunch passeerden verscheidene wandelaars me die me allen vriendelijk smakelijk wensten. Achteraf bleek dat het om de 8th Memorial March of Peace te gaan waaronder Mike en Annick en Eric en Iris aan deelnamen. Langs de Palingbeek ging het naar het bos 'De Vierlingen'. Nu was het hier heel rustig maar waarschijnlijk was het deze morgen veel drukker door de mars. Door het bos ging het naar een krater, Caterpillar genoemd. Deze krater is een overblijfsel van de ontploffing van één van de 21 mijnen die tot ontploffing gebracht werden op 7 juni 1917 door Tunnelling Companies onder de Duitse linies. We verlaten het bos via de GR 128. Ondertussen zijn de organisatoren van de mars al de bewegwijzering aan het weghalen. We komen nu aan hill 60 waar oa het Queen Victoria Rifles Memorial ligt, een monument ter ere van de Autstralische tunnelbouwers. Via het gehucht Hill 60 gaat het nu richting de Gasthuisbossen. Door een prachtige dreef gaat het verder. Ondertussen verlaat de GR 128 ons. We komen op een asfaltweg en gaan via een wegel naar Hill 62 waar een Canadees herdenkingsmonument is opgericht. Op de top hebben we een prachtig zicht op Ieper. We verlaten de heuvel via de Canadalaan langs het Sanctuary Wood Cemetary en Sanctuary Wood Museum waar een authentiek stukje oorlogslandschap met loopgraven, bomkraters en overwelfde gangen bewaard is gebleven. Daarna gaat het terug naar Zillebeke en langs de Zillebekevijver naar het startpunt. Dit was een pracht van een wandeling in een gebied waar in 1914-1918 fel strijd gevoerd werd. De wandeling krijgt een 9,5/10 door de afwisseling, rust, veel onverharde wegen en het bijhorend stukje geschiedenis. Doen!!!!

Foto's kun je hier vinden.

10-03-08

Het mooiste panorama van Limburg te Helchteren (08-03-2008)

Ik had een weekendje gewonnen voor een verblijf in Park Molenheide te Helchteren te Limburg en vrijdagnamiddag vertrokken we voor een weekend vol ontspanning, zwemmen, wandelen en rust. Voor mij de eerste keer dat ik kon wandelen in Limburg en toevallig stond er een wandeling in het 'Groot Wandelboek Vlaanderen' van Lannoo, nl. wandeling 20 met een lengte van 15,6 km). De startplaats ligt aan het kasteel-brouwerij De Dool. Via de Eikendreef staken we de drukke baan Hasselt-Eindhoven over die we kort volgden. Gelukkig ging het dan via een rustig asfaltbaantje richting het militair oefenterrein. Net voor het domein ging het via een kiezelweg naar het Helchterenbos waar het af en toe modderig was. Langs de omheining van het militair domein ging het verder tot het fietsroutenetwerk. We liepen langs het fietspad richting de mijncité De Lindeman. Onderweg passeren we nog een zandgroeve. Door de mijncité ging het naar de terril van Zolder. Er stond een bordje met verboden toegang maar er was niemand aan het werk en omdat ik prachtige panorama's kon verwachten, zijn we toch doorgegaan en ik heb er geen spijt van gehad.

DSCN8918b
Klik op de foto voor de volledige reeks


Via een steile klim kwamen we op een eerste plateau waar we zicht kregen op de mijncité De Lindeman. Na nog een steilere klim kwamen we uiteindelijk op de top waar we prachtige panorama's op verschillende terrils, het militair oefenterrein, de zandgroeve en de bossen hadden. Een bankje nodigde uit om de lunch te nuttigen met prachtig zicht. Daarna daalden we terug af en ging het via de mijncité terug naar het bos. Onderweg passeerden we de OLV van Wandelaars door dit prachtige bos. Na het bos kwam een mooi stukje langs de Grote Winterbeek. Via een verkaveling kwamen we terug aan de grote weg en het eindpunt. Een mooie wandeling in een bosrijke streek. Het letterlijke hoogtepunt was de mijnterril met prachtige panorama's. Een 9/10 waard.

03-03-08

Rustig wandelen in de Vorte Bossen, het Bulskampveld en de Gulke Putten te Doomkerke (02/03/2008)

Deze keer trokken we naar Doomkerke, een heel klein gehuchtje in de buurt van Ruiselede en Wingene. De wandeling komt terug uit het 'Groot Wandelboek Vlaanderen' van Lannoo (wandeling nr. 64; 15,8 km). Een paar jaar geleden had ik al de provinciale Parochieveldwandeling gedaan en het eerste deel tot het verlaten van de Vorte Bossen liep volledig samen met deze wandeling. Ook de GR 129 vergezelde ons tot in de Vorte Bossen. Vroeger was dit gebied een groot heide- en venengebied. Nu schiet er niet veel meer van over maar er zijn nog enkele restanten van dit woeste gebied. 

DSCN8880B
Klik op de foto voor de volledige reeks


Na de rustige Vorte Bossen ging het over asfalt naar de rand van Maria-Aalter dat we snel terug verlieten via een lange weg richting Sint-Joris-ten-Distel. Dit was het minst interessantste deel. Eenmaal over de Zoutersbeek ging het terug door bos en daarna richting de weg Doomkerke-Beernem. We staken die over en kwamen terecht in de Wildenburgse Bossen. Ook hier was het heel rustig en zalig wandelen. Na het verlaten van deze bossen volgden we een deel van de Wildenburgroute die ik in september wandelde (http://ambigirl.skynetblogs.be/post/4985728/stille-schoon...) richting Doomkerke. Ook al is deze streek zeer gekend voor mij, toch ontdekten we nog nieuwe paadjes. De wandeling krijgt een 8,5/10, een mooi parcours met veel onverharde wegen en veel bossen. Persoonlijk denk ik dat de wandeling mooier is in de lente, zomer of herfst. Nu vond ik het wat minder met het grijze weer en de kale takken. Rustig wandelen in de Vorte Bossen, het Bulskampveld en de Gulke Putten te Doomkerke at EveryTrail Map created by EveryTrail:Share GPS tracks

18-02-08

De Oude Schelde: natuur en kasteel te Bornem (17-02-08)

Dit weekend was het mijn eerste wandeling in de provincie Antwerpen, nl. wandeling 2 (15, 7 km) uit het Groot Wandelboek Vlaanderen (Lannoo) te Bornem. We vertrokken op het marktplein van Bornem en volgden de GR 5A de eerste 6 kilometers. Eerst ging het via de kasteeldreef van het kasteel Marnix de Sainte Aldegonde (dat je hier nog niet te zien krijgt) naar de vochtige beemden van de Oude Schelde. Ons wandelpad volgde hierbij in een boog de Oude Schelde maar we krijgen die niet te zien. Oorspronkelijk volgde de Schelde deze stroomgeul maar na een overstroming in 1420 baande ze zich een meer westelijke weg. Uiteindelijk verzandden beide uiteinden en ontstond een verlaten arm, die nu een paradijs is voor vissers. We krijgen uiteindelijk zicht op deze scheldearm maar het zicht werd helaas verstoord door de vele vissershutten. Na nog een modderig pad kwamen we op de weg Branst-Weert (de GR 5A heeft ons ondertussen verlaten) en gingen we via Briel naar Weert. Voor de overstroming lag Weert op de linkeroever, nadien was het aanvankelijk een eiland en nu is het een leuk plaatsje tussen de Zeeschelde en de Oude Scheldearm gekend voor zijn visrestaurants waar paling in allerhande bereidingen op het menu staan.

DSCN8798B
Klik op de foto voor de volledie reeks

Na een rustpauze in een van de vele horecagelegenheden vervolgden we onze weg via de Binnendijkstraat waar we regelmatig aan de kant moesten voor auto's. De kronkelende weg leidt ons naar een uitzicht op het kasteel Marnix de Sainte Aldegonde. Het is een neogotische burcht die in 1888 herbouwd werd en is eigendom van het geslacht de Marnix. Vorig jaar heb ik dit kasteel bezocht via een rondleiding met gids en het loont wel de moeite om het eens te bezichtigen (http://www.kasteelmarnixdesaintealdegonde.be/). Reken wel op een tweetal uurtjes. Aan de Theresakapel slaan we rechts in naar 't Sas. Dit oude sas regelt de afwatering van de Oude Schelde. Het sas werd in 1592 gebouwd en is daarmee het oudste waterbouwkundig monument van Vlaanderen. Vanaf 't Sas vergezelt de GR 5A ons weer tot in Bornem. We moesten 150 meter langs de drukke N16, maar gelukkig ging het daarna verder via een verkeersvrije weg naar het marktplein van Bornem.  Ik vond het een mooie wandeling (8/10) maar was toch wel wat ontgoocheld in de Oude Scheldearm. Je krijgt die nauwelijks te zien en als je ze te zien krijgt, moet je tussen de vissershutjes door kijken. Het eerste stuk door de kasteeldreef en de vochtige beemden was het mooiste deel. Aan wandelaars die deze wandeling willen doen, denk ik dat het een beter alternatief is als je thv. Briel naar de Scheldedijk wandelt, die stroomafwaarts volgt en dan afslaat naar Weert om de route weer te vervolgen. De Oude Schelde te Bornem: natuur en kasteel at EveryTrail Map created by EveryTrail:Share GPS tracks