25-06-11

Vakantie Italië (Zuid-Tirol en Dolomieten): 11 tem 18 juni 2011

2 jaar geleden trok ik voor het eerst naar Zuid-Tirol (zie verslag en foto's). De week was toen te kort en daarom ben ik dit jaar terug voor een weekje naar Zuid-Tirol getrokken. Dit jaar logeerden we in Feldthurns (Velturno) in het hotel Unterwirt. Feldthurns ligt op 4 km van Klausen in het Eisackdal op een hoogte van ca. 800 m. Het hotel is een aanrader: het biedt welness aan, een heerlijke keuken en verschillende uitstappen voor wandelaars, wielertoeristen, MTB'ers en motorrijders. Het weer was wat minder dan 2 jaar geleden toen de temperaturen hoger waren dan normaal. Nu lagen ze wat lager dan normaal en was het wisselvalliger. Dit heeft als gevolg dat de prachtige toppen veelal in de wolken zaten maar we kregen toch ook regelmatig de zon te zien. De eerste dag trokken we naar de Bletterbachschlucht. Deze kloof is UNESCO werelderfgoed en is een prachtig natuurverschijnsel aan de rand van de Weisshorn. Meer informatie vind je hier terug. We hadden echter geen geluk want de week ervoor was er heel veel regen gevallen waardoor de kloof niet toegankelijk was. Gelukkig kun je de kloof ook van bovenaf bezichtigen en kregen we toch een mooie indruk van deze kloof. Na dit bezoek reden we met de auto naar het klooster Maria Weissenstein en de Karersee. Via het Tierser dal met zicht op het Latemargebergte en de Rosengarten rijden we terug naar Feldthurns. De tweede dag hadden ze regen voorspeld dus gingen we de culturele toer op met een bezoek aan Klausen en de beklimming naar het klooster Säben gevolgd door een bezoek aan de tweede grootste stad van Zuid-Tirol: Brixen. De regen viel op de goeie momenten: als we in de auto zaten. Er werden 2 dagen beter weer voorspeld dus reden we naar de Dolomieten voor een rondrit rond het Sellamassief. Deze rit is bijna een verplichte uitstap met 4 passen en talrijke haarspeldbochten en prachtige uitzichten op de Dolomiten. Hoewel het in het dal zonnig was, werd het meer en meer bewolkt naarmate we het Sellamassief naderden. Van de toppen was niet veel te zien en we kregen zelf een stevige bui over ons heen. Op de Pordoi pas was het de bedoeling om de kabelbaan te nemen naar de Sass Pordoi en vandaar te stappen naar de top van de Piz Boè. Helaas stak de bewolking er een stokje voor. We besloten toch hier een pauze te nemen en na een half uurtje bleken er toch gaten in de bewolking te komen maar de top van de kabelbaan bleef onzichtbaar. Na een uurtje geven we het op en net toen we willen wegrijden, komt er een brede opklaring. Terug de auto uit en naar boven en we hebben het ons niet beklaagd. Boven op de Sass Pordoi heb je een prachtig uitzicht op de Marmolada en de Dolomietenweg. Aan de andere kant zou je de Langkofel en Plattkofel, de Rosengarten en het Schlernmassief moeten zien maar daar hingen nog te veel wolken. Boven kwamen we ook in een andere wereld terecht. Er lag nog heel veel sneeuw. De wandeling naar de top van de Piz Boè ging zelfs bij goed weer niet te doen zijn. Uiteindelijk vervolgen we onze weg en via de Campolongo pas en de Grödner pas keren we terug naar het hotel.

zuic-tirol,dolomieten,feldthurns,italië

Klik op de foto voor de volledige reeks

De volgende dag wordt de beste dag van de week dus we trekken weer de hoogte in en nemen in Ortisei de kabellift naar de Seiser Alm. Deze alm is de grootste alm van Europa en een prachtig wandelgebied omgeven door het Sellamassief, Langkofel, Plattkofel en het Schlernmassief. Deze keer geen wolken en de pull gaat snel uit. Zelfs op deze hoogte is het aangenaam warm. We doen een wandeling van 13 km en genieten van de zichten. Na de wandeling bezoeken we nog Kastelruth en het kasteel Prösels. De voorlaatste dag wordt onweer voorspeld. We trekken naar het zuiden om de wijnroute te volgen ten zuiden van Bozen (Bolzano). Door de warme temperaturen besluiten we om een korte wandeling tussen de wijngaarden te doen in Eppan. Via een kruisweg stijgen we naar een kapel tussen de wijngaarden. Vervolgens gaat de wandeling door het bos naar een merkwaardig natuurverschijnsel: de Eislocher. Tussen porfierblokken is de temperatuur constant rond de 5°C en is er hier een meer alpiene groei terwijl er hoger een meer meditterane groei is. Normaal is dit omgekeerd. We keren terug en passeren verschillende kleine burchten van Eppan. Bijna aan de auto begint het plots te spetteren. We lopen nog snel door maar het regent te hard en we zijn genoodzaakt om te schuilen aan een kapelletje. Stom dat we geen regenkledij bijhadden maar het zag er ook niet naar uit dat het ging regenen. De regen wordt vergezeld door donder en bliksem en het lijkt er op dat we nog een tijdje bij het kapelletje zullen staan. Toen het wat minderde, lopen we verder maar we geraken maar 50 meter verder omdat het weer begint te gieten. Uiteindelijk mindert het toch wat en lopen we naar de auto. Gelukkig hebben we wat reservekledij liggen. Het blijft nog een tijdje goed doorregenen maar we zitten nu tenminste in de auto. Bijna bij de Kalterer see regent het zo hard dat we zelfs moeten stoppen langs de weg omdat de zichtbaarheid heel slecht was. Maar na regen komt zonneschijn en wanneer we de Kalterer see bereiken, stopt het met regenen. Het meer staat bekend als het warmste weer van Zuid-Tirol als is de naam wel misleidend. De volgende stap is Tramin en een bezoek aan de Cantina Tramin kellerei. We proeven hier wijn met de druif de Gewürztraminer die hier zijn oorsprong kent en doen onze aankopen. Het weer is terug helemaal opgeklaard en het onweer is voorbij getrokken. We willen in Kaltern de lift nemen naar de Mendolakam maar missen de afslag. Uiteindelijk rijden we met de auto via heel veel haarspeldbochten naar boven. Boven zien we het wegtrekkend onweer en de wijngaarden. Ik kan me voorstellen dat je bij een wolkenloze hemel hier een prachtig zicht moet hebben. Via de autosnelweg rijden we terug naar Feldthurns. De laatste dag blijven we in het Eisackdal en op aanraden van het hotel trekken we naar de Villander Alm op 20 km van Feldthurns. Deze alm ligt op een terras aan de westzijde van het Eisackdal. Je zou er prachtige zichten moeten hebben op de Dolomietentoppen maar ik val in herhaling de wolken staken er weer een stokje voor. Toch hebben we genoten en we klimmen gestaag naar de Dodenkapel op 2186 m. Vanaf de top is het maar een korte klim meer naar de top van de Dodenrug (2221 m) en zo heb ik toch nog een bergtop gedaan deze week. De afdaling is iets moeilijker maar een hek biedt wat houvast. Dit was weer een geslaagde vakantie en ik keer zeker nog terug om de streek van Meran te verkennen.

 

22:19 Gepost door Ambigirl in Vakantie | Permalink | Commentaren (1) | Tags: zuic-tirol, dolomieten, feldthurns, italië |  Facebook |

03-07-09

Rondwandeling rond de Drei Zinnen in Zuid-Tirol (20-06-09)

Tijdens mijn vakantie was er ook tijd voor een bergwandeling. Daar het voor mij de eerste keer in de bergen was, kozen we voor een gemakkelijke wandeling nl. de klassieker in de Dolomieten: de rondwandeling rond de Drei Zinnen of Tre Cime de Lavaredo van ca. 10 km (ca. 3,5 uur). Deze wandeling vertrekt aan de Refugio Auronzo op 2320 meter. Je bereikt deze door aan het meer Misurina af te slaan naar de Drei Zinnen. Deze weg is een tolweg en er moet €20 betaald worden. Wil je het goedkoper dan kan je aan het Misurina meer de bus nemen voor €2 enkele reis. Je stijgt en komt langs een mooi gelegen meertje tot uiteindelijk enkele steile haarspeldbochten je aan de parkings brengen aan de Refugio Auronzo. Je volgt tijdens de tocht de rood-wit-rode bewegwijzering met nr. 101 richting Refugio Locatelli en vandaar nr. 105 terug richting Refugio Auronzo. Bijna onmogelijk om te verdwalen maar neem toch maar een kaart mee.  Het eerste stuk tot aan de Refugio Lavaredo volg je een breed pad. Na ca. 15-20' passeer je een kapelletje met enkele grafstenen. 15' verder kom je dan aan de Refugio Lavaredo waarna de beklimming start naar een kam op 2457 meter. Je passeert hierbij al de eerste sneeuwvelden, voorlopig nog langs het pad. Op de kam krijg je een prachtig zicht op de 3 toppen (kleine Zinne, GroBe zinne en Westliche Zinne) die vooral aan de Zuid-Tiroolse kant loodrecht naar beneden gaan. En als je goed kijkt, heb je het geluk om ook enkele echte bergbeklimmers zien. Zo zie je pas hoe indrukwekkend en hoog de toppen zijn. Vanaf de kam daal je af naar de Refugio Locatelli. We moeten hierbij enkele sneeuwveldjes passeren langs smalle paadjes die er soms glad bij lagen door de vele wandelaars die reeds gepasseerd waren. Aan de Refugio Locatelli volgt nu een leuke zig-zag afdaling naar een dalkom gevolgd door een lastige beklimming. Tijdens deze wandeling geniet je niet alleen van de Drei Zinnen maar ook de Paternkoffel en andere Dolomietenbergen zijn de moeite en de panorama's veranderen dan ook constant. We moeten nog een bergriviertje (of smeltwater) over en aangezien mijn wandelschoenen niet meer waterdicht zijn, betekent dit dan ook schoenen en kousen af en blootvoets door het ijskoude water. Er volgen nog enkele minder gemakkelijke, luchtige passages door sneeuwveldjes maar uiteindelijk krijgen we zicht op het Misurina meer en komen we terug aan de parking. Dit was mijn allereerste bergwandeling en ik hoop dat er nog zullen volgen. Ik kan alleen zeggen dat ze schitterend was en als je in de buurt bent, je ze zeker moet doen. Geniet van de foto's.

Dag 5 (212B)
 

Klik op de foto voor de volledige reeks

26-06-09

Vakantie Zuid-Tirol (13-06-09 tem 20-06-09)

Vorige week was ik op vakantie in Italië, namelijk in Zuid-Tirol. Dit gebied ligt helemaal in het noorden van Italië. Wij verbleven in Gasthof Sonne in St. Lorenzen nabij Bruneck/Brunico. Zuid-Tirol was vroeger bij Oostenrijk maar werd geannexeerd bij Italië. Het Oostenrijkse karakter en de Duitse taal is nog duidelijk terug te vinden en vormt samen met de Italiaanse identiteit een mooie mix. St. Lorenzen ligt in het Pusterdal met in het noorden de Zillertaler Alpen en in het zuiden de Dolomieten en vlakbij de Kronplatz. Het is een ideale uitvalsbasis voor de vele bezienswaardigheden in de Dolomieten. Op de eerste dag bezochten we de aardpyramiden nabij Percha. Deze ontstaan door erosie. Een mooie wandeling door het bos op de bergflank bracht ons naar dit natuurverschijnsel. In de namiddag volgde een tweede wandeling rond de Pragser Wildsee. Het is er erg toeristisch maar de rondwandeling is de moeite. De tweede dag verkennen we de Dolomieten met de auto. Vanuit St. Lorenzen rijden we via het Gaderdal de Dolomieten in. Via haarspeldbochten gaan we naar een eerste pas: de Valparolapas op 2168 meter. Deze ligt niet op de grote Dolomietenweg (van Bolzano tot Cortina d'Ampezzo waarbij 4 passen gepasseerd worden) en het is er dan ook zeer rustig. In het dal was het nog zonnig en warm maar helaas kwam er bewolking op en vele pieken bleven verborgen. Na deze pas komen we al snel aan de Falzaregopas (2117 m) waar het druk is. Via Cortina d'Ampezzo, de Dürrensee en een eerste zicht op de Drei Zinnen (één van de bekendste toppen van de Dolomieten) keren we terug richting Bruneck/Brunico. Er net voor draaien we af voor een rondje Kronplatz. Via korte haarspeldbochten gaat het naar de Furkelsattelpas op 1759 m hoogte. We hadden gehoopt hier dicht bij de top te zijn om te voet een panoramawandeling te doen maar er moest nog een heel stuk geklommen worden en het was al laat. Deze berg is een druk skioord in de winter, nu is het er heel rustig.

Dag 5 (15B)

Klik op de foto voor de volledige reeks

De volgende dag verlaten we de natuur en trekken we de provinciehoofdstad in: Bozen/Bolzano. Deze stad ligt zuidelijker en op 266 m gelegen in een keteldal is het er broeiend warm en heerst er al een meer meditterane sfeer. Het is omringd door wijngaarden en ligt aan het begin van de Weinstrasse. Het oude stadscentrum met zijn smalle steegjes en de Lauben (met burgerhuizen uit de 15e eeuw) en fruitmarkt neemt je terug in de tijd. De vele bezienswaardigheden (de Dom, Waltherplatz, kerken, kastelen, Köhlerer kabelbaan) en musea (Museion, Stadsmuseum en Archeologiemuseum met Ötzi, de ca. 5300 jaar oude mummie) zijn een bezoekje aan deze stad zeker waard. Op de 4° dag bezoeken we Bruneck/Brunico met terug een oud, historisch centrum en soldatenkerkhof ter herinnering aan de vele gesneuvelden tijdens de wereldoorlogen. In de namiddag was het terug tijd om de natuur in te trekken met een mooie wandeling langs de Reinbachwatervallen. Om ze alle 3 te zien moet er flink geklommen worden maar doordat ze alle 3 zo verschillend zijn en er een mooi uitzicht boven de 3° waterval is, is dit zeker aan te raden. De voorlaatste dag stond er een klassieker op het programma: de rondwandeling rond de Drei Zinnen. Ik post later nog een verslag en foto's van deze schitterende tocht. Uiteindelijk sloten we de vakantie af met een wandeling in de omgeving van St. Lorenzen waarbij we langs de Michielsburcht gingen en via de Gader terugkeerden naar St. Lorenzen. Daarna reden we via de Sonnenstrasse van Pfalzen naar Terenten waar we lang genoten van de zon op een terras. We vertrokken uiteindelijk toch te voet naar de aardpyramiden van Terenten. Deze zijn mooi maar die bij Percha vond ik spectaculairder. De bedoeling was om een rondwandeling te maken maar een dreigende wolkenlucht maakte dat we terugkeerden via dezelfde weg. En geen minuut te vroeg want net in de auto barstte een heus onweer los. We keerden dan maar terug naar St. Lorenzen waar we op een terras nog een lekkere ijscoupe aten. Het was blijkbaar gedaan met het goede weer dat we de hele week hadden. Het was een mooie vakantie en wie van natuur en bergen houdt, moet zeker eens naar Zuid-Tirol trekken.