18-04-18

GR 5A etappe 2: Kobus Veer Lapscheure - Sint-Laureins (20,6 km) (14-04-2018)

Gastblog van senor_escalador

Op deze zonnige zaterdag was het tijd om de wandelschoenen nog eens aan te trekken en op weg te gaan voor de volgende etappe van de GR5A. Deze tweede etappe zouden we ook kunnen bestempelen als de etappe van de twee voetveren of van de 5 soorten dieren. Waarom vraag je je af? Wel om dat te weten te komen nodig ik je graag uit om het verslag verder te lezen. We vertrokken, toch wel wat later dan oorspronkelijk gepland, aan het Kobus veer waar we de GR5A de vorige keer hebben verlaten. Op deze etappe hadden we trouwens een gastoptreden van een sympathieke collega van Ambigirl, die vlakbij het parcours woont en ons dus ook wat extra info kon geven over de streek, inclusief adresjes waar we een terrasje konden doen. Maar daarover later meer.

P4140005.jpg

We begonnen onze wandeling langs de Zeedijk. De benaming van deze dijk verwijst waarschijnlijk naar ver vervlogen tijden toen er een heel slikken en schorrengebied tot diep in de huidige polders liep. Langs de Zeedijk kwamen we een reeks van geocaches tegen die we ook wilden meepikken. Tijdens onze speurtocht hoorden we af en toe een zacht ronkend geluid. Al snel bleek dat het niet ging over de N49 op de achtergrond of over een helikopter die in de verte rondvloog, maar dat het geluid afkomstig was van onze eigen maag. Na amper een paar kilometer te hebben gewandeld was het dus al hoog tijd voor een lunchpauze. We installeerden ons op een oude bunker in een mooie dreef en genoten van de stilte, de vogels en onze lekkere boterhammetjes of koffiekoeken.

P4140034.jpg

Met een gevulde maag konden we nadien weer vol goede moed op stap. De route voerde ons over een onverhard gedeelte in de richting van de expresweg, waar we een heel klein stukje parallel mee liepen vooraleer opnieuw de velden in te duiken. Op deze veldweg passeerden we een ronde poel, waarbij we ons afvroegen of die het gevolg zou zijn van een oude bomkrater. Gelukkig hadden we onze lokale gids bij, zij maakte ons al snel duidelijk dat het heel wat minder spectaculair was en de poel waarschijnlijk zo gegraven was.

P4140039.jpg

Na een tijdje de landweg te hebben gevolgd, doemde in de verte een grenspaal op en was het tijd om Nederlands grondgebied te betreden. Niet dat we daar meteen veel van merkten want de natuur trekt zich uiteraard weinig aan van landsgrenzen. Het landschap bleef dus gesierd met mooie weilanden en fantastische dreven, omzoomt met populieren. Bij het naderen van het dorpje Heille merkten we aan de typische Nederlandse bouwstijl in ieder geval wel dat we de grens waren overgestoken. Aan de rand van het dorp werden we verwelkomd door twee opmerkelijke gasten die vandaag goed gezind waren en het dus niet nodig vonden hun speeksel aan ons te verspillen. In ieder geval leverden de witte en zwarte lama mooie foto's en leuke momenten op. We kregen ondertussen ook wel een beetje dorst van al dat wandelen. Gelukkig hadden we onze lokale gids bij, bis. Zij wist ons te overtuigen nog even vol te houden en iets te gaan drinken in haar tennisclub in Aardenburg, de oudste stad van Zeeland.

gr 5a,lapscheure,heille,aardenburg,sint-laureins,wandelen,hiking,grote routepaden,natuur,langeafstandswandelroute

We vervolgden onze weg langs het mooie kasteel Elderschans en kwamen toen aan tennisclub S.J.E.F. Onze lokale gids wist ons jammer genoeg niet te vertellen waarvoor S.J.E.F. de afkorting was - toch wel een minpuntje dat vermeld werd op de evaluatie achteraf. Maar achteraf werd duidelijk dat de naam verwees naar de plaatselijke volksheld Sjef van Dongen. Wat tevens duidelijk was, is dat we alle drie grote dorst hadden en dat een terrasje met zicht op de tennissende inwoners van Aardenburg ons deugd deed. Na een verfrissend drankje en een broodnodig koekje gingen we weer op pad. We wandelden eerst nog even door Aardenburg en passeerden onder de mooie kaaipoort, om nadien richting Eekloosche watergang te stappen.

P4140086.jpg

Dit laatste deel van de wandeling was een mooi onverhard stuk dat kronkelde langs het water. Het leverde ook een stukje avontuur op in de vorm van loopplankjes over de beek, brugjes over het water en een reeks van overstapjes. De spannendste momenten waren eerlijk gezegd wel niet weggelegd voor de hindernissen, maar voor de ontmoetingen met de dieren die langs de watergang stonden te grazen. De schapen werden nog met vertrouwen tegemoet getreden, maar toen er een stevig paard op onze weg stond ging de hartslag toch lichtjes omhoog. Gelukkig was er direct een klik met het lieve paard en na wat geruststellende streeltjes konden we rustig onze weg vervolgen. Aan het einde van de Eekloosche watergang kwamen we aan het Leopoldskanaal. Naar, ondertussen, goede gewoonte eindigden we onze tocht hier met een oefening voor de armspieren. Het kanaal konden we immers enkel oversteken door gebruik te maken van het voetveer. Daar waar er bij het Jakobsveer nog een wiel was om aan te draaien, was het hier zo hard mogelijk trekken aan een touw om aan de overzijde te geraken. Pijnlijke handen waren ons deel. Na een korte uitlooproute kwamen we, moe maar voldaan, toe in het centrum van Sint-Laureins.

Deze etappe was een echte hoogvlieger en een verrassing op gebied van onverharde paadjes. Op naar etappe 3! De fotoreeks kan je terugvinden door op onderstaande foto te klikken!

P4140094.jpg 

05-04-18

Deurle - Sint-Martens-Latem - Deurle: Kunst, cultuur, natuur, rust en authenciteit (GR 128, dagstapper 5, Oost-Vlaanderen ed. 2) (31-03-2018)

Samen met vriendin W. is het weer tijd voor een dagstapperwandeling. Enigste voorwaarde: liever niet op GR 5A en GR 512 omdat deze GR's op mijn to-do lijst staan dit jaar. Gelukkig is er nog keuze in overschot en kiezen we voor dagstapper nr. 5 uit de tweede editie van de gids Oost-Vlaanderen.

P3310001.jpg

Er wordt wat wisselvallig weer voorspeld en omdat de langste afstand ons net iets te lang is, kiezen we voor de afstand van 16,6 km. We spreken af aan de kerk van Deurle, gekend als kunstenaarsverblijf van oa Gaston Martens, Gustaaf en Leon De Smet. We wandelen langs de mooie Dorpsstraat en lopen al snel tussen grote villa's. Het duurt even vooraleer we wat natuur te zien krijgen maar krijgen dan een mooi pad tussen knotwilgen richting de Leie.

P3310008.jpg

Ondertussen volgen we de GR-tekens van GR 128. Af en toe kloppen de tekens niet met de routebeschrijving maar deze is ook al van 2012 dus de kans op routewijzigingen is natuurlijk groot. Tenslotte bereiken we de Leie waar we een smal paadje langs de oever volgen met zicht op de tuinen van immense villa's. Aan het veer van Baarle (Drongen) is het tijd voor een korte pauze. We verlaten hier de Leie en volgen een eerste routewijziging van de GR 128 door de Latemse Meersen. Ondertussen is het beginnen regenen maar als we Sint-Martens-Latem bereiken doet de zon goeie pogingen om door te breken. Ideaal om te lunchen aan de picknickbanken met zicht op de Leie en de Keuzemeersen aan de overkant.

P3310021.jpg

Na deze zalige pauze wandelen we verder richting het kunstwerk 'Moeder Aarde' en lopen we even achter de Sint-Martinuskerk om een geocache te zoeken. We verlaten terug de GR 128 en passeren de Latemse Koutermolen die verschillende Latemse schilders op doek hebben vastgelegd. Er volgt een wat minder stukje waarbij we kronkelen door woonwijken om tenslotte Brakel te bereiken. Ik dacht dat dit in de Vlaamse Ardennen lag.

P3310040.jpg

De huizen worden heel wat grootser en chiquer terug en even verder bereiken we het als landschap beschermde golfterrein van de Royal Latem Golfclub. We kronkelen erom heen en zien verschillende golfers aan het werk. Er volgt nu nog een laatste stukje door onverharde dreven terug naar Deurle. We passeren nog de Latemse Kluis, een voormalig buitengoed van de paters dominicanen en het museum Gevaert-Minne vooraleer de kerk van Deurle terug te bereiken.

P3310054.jpg

In de D'Ouwe Hoeve op het beschermde kerkplein is het tijd voor het eerste terrasje. We kunnen er even van genieten maar helaas begint het terug lichtjes te regenen.

P3310065.jpg

De wandeling zelf vond ik persoonlijk iets minder. Geef mij toch maar meer natuur. Klik op de laatste foto om de volledige reeks te zien.

30-03-17

De vallei van de Hermeton en de Maasvallei (18,6 km) (25-03-2017)

Wat een zalig wandelweer was het dit weekend. De geplande buswandeling met Pasar Wandelclub Gent was dan ook de ideale manier om er van te genieten. We gingen deze keer naar de Famenne, meer specifiek naar de vallei van de Hermeton en de Maasvallei.

P3250022.jpg

P3250032.jpgWe werden afgezet aan het kerkje van Vodelée en pikten meteen de rood-witte tekens van GR 125 op die ons onmiddellijk in de natuur doen belanden. Wat verder daalden we de vallei in van de Hermeton. Ik kende die naam ergens van maar eenmaal we langs het riviertje liepen, viel mijnen frank (euro) waarom. De vallei is namelijk gekend voor de vele wilde narcissen die op de flanken bloeien. Maar niet alleen de narcissen vielen op, ook de vele bosanemonen waren mooi om te zien. Je kreeg er een instant-lentegevoel van en het was dan ook genieten op het oeverpad. Na het oversteken van de Ruisseau d'Omeri verlaten we de GR 125 om pas terug aan te sluiten op deze GR in Hermeton-sur-Meuse. We blijven de Hermeton volgen door enkele weides en passeren tenslotte de oude watermolen van Soulme bij P3250134.jpgeen mooi gerestaureerde woning. We werpen nog een laatste blik op de Hermeton vanop de brug Pont du Moulin en verlaten de vallei met een eerste beklimming naar het dorpje Gochenée. We hebben op het plateau mooie vergezichten maar worden ook geconfronteerd met een sterke wind. We stappen snel verder om uit de wind te kunnen lunchen en vinden een plekje in de grasberm bij de afdaling naar het Bois dit les Deux Fonds de Lays. Er volgde een mooie passage door het bos en langzaam klimmen we terug uit een valleitje. Eenmaal boven komen we op een asfaltweg en passeren de hoeve Ferme des Onches. Wat moet het hier rustig wonen zijn. Het duurt niet lang of we kunnen weer onverhard lopen op een grindweg. Deze keer dalen we af in de Maasvallei en na een kort, steil stukje zijn we in Hermeton-sur-Meuse waar we langs de oude spoorlijn verder stappen.  Aan een oorlogsmonument is het tijd voor een korte pauze. Ik bemerk hier de bewegwijzering van de Maasfietsroute op die op mijn planning staat in Juni (van Charleville-Mézières naar Luik). In Hermeton-sur-Meuse zien we de Hermeton terug die even verder in de Maas uitmondt en pikken we de GR 125 op. We zijn hier al dicht bij ons eindpunt maar de GR 125 klimt de Maasvallei uit naar de hoogtes waarbij we een eerste mooi zicht krijgen op de Maas.

P3250116.jpg

Eenmaal op het plateau is het beuken tegen de wind maar we krijgen weer een ander landschap voorgeschoteld met glooiende, groene weides. Bij het gehuchtje Inzémonts beginnen we dan aan de laatste afdaling terug naar de Maas. Bij een uitzichtspunt vinden we een leuke cache en genieten we van het uitzicht op Hastière, ons eindpunt. 

P3250130.jpg

De rode luifels van het café waar de bus geparkeerd staan, kunnen we al zien. Niet veel later steken we de Maas over en genieten we nog even na met een drankje vooraleer terug naar huis te vertrekken. Dit was een heel mooie wandeling in de rust van de Famenne met afwisseling tussen bos en open zicht. En ooit stap ik de GR 125 tussen Soulme en Hermeton-sur-Meuse want het schijnt een heel mooi stuk te zijn met soms avontuurlijke stukjes.

P3250021.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks