03-07-17

Fietsweekendje Maasfietsroute: Charlevilles-Mézières tot Namen (125 km) (17/18-06-2017)

Via 'Op Weg' (het tweemaandelijks tijdschrijft van de Grote Routepaden organisatie) leerde ik de Maasfietsroute kennen en zette die meteen op mijn to-do lijstje. Deze internationale fietsroute start in Pouilly-en-Bassigny, vlakbij de vestingstad Langres, een dorpje in het Franse departement Haute-Marne waar de Maas ontspringt en volgt de Maas tot de Maasmonding bij Hoek van Holland. De route is in zijn geheel 1150 km lang. Dit project is sinds 2015 in uitvoering en volgt bestaande fietsroutes maar zal uniform bewegwijzerd worden.

IMG_5056.jpg

Omdat de verplaatsing naar het beginpunt iets te ver was voor een weekendje kozen we om te starten in Charlevilles-Mézières (Frankrijk) en te eindigen in Namen met overnachting in Givet net voor de Belgische grens. Charlevilles-Mézières heeft een treinstation en een rechtstreekse trein rijdt vanuit Rijsel waar fietsen gratis op mee mogen. Voor ons (vanuit Gent) is Rijsel dan ook gemakkelijk te bereiken met de trein. Helaas had de trein in Frankrijk een vertraging van ca. 45 minuten en eenmaal op de trein liep de vertraging nog op zodat we er ongeveer 6 uur over deden om ter plekke te geraken. Het was al redelijk laat maar na het inchecken in onze chambre d'hôte namen we toch nog even de tijd om het stadje te verkennen en vooral het centrale plein Place Ducale (met uitnodigende terrasjes) is een bezoekje waard. We kropen toch iets later dan gepland in ons bedje.

Maasfietsroute, fietsen, fietsweekendje, Voie verte, Ravel, Maas, Dinant, Givet, Charlevilles-Mézières, Namen, citadel

Na een lekker ontbijt waren we klaar voor de eerste etappe van ongeveer 80 km na Givet. We moesten al een kleine helling beklimmen om de Maasfietsroute te bereiken in Montcy-sur-Meuse. Vanaf hier volgen we een biljartvlak fietspad langs de Maas. We worden onmiddellijk ondergedompeld in de rust en groene natuur. Af en toe passeren er plezierbootjes waarvan de opvarenden allemaal enthousiast zwaaien. Langs de meanderende Maas met sluizen en rustige dorpjes bereiken we Monthermé waar we de Maas oversteken en langs de andere oever verder fietsen. Er volgt een prachtig stuk langs Laifour waar de Maas tussen steile wanden en de rotsen Les Dames de Meuse stroomt. We zien zelfs een klein slangetje snel wegkronkelen van het fietspad.

P6170032.jpg

Na Revin moeten we normaal door een tunnel maar die blijkt afgesloten te zijn. Een kleine omleiding brengt ons terug op de Maasfietsroute. Er volgt nu een wat minder stuk langs de spoorlijn Charlevilles-Givet waarbij het continue klimmen en dalen is. Niet spectaculair maar toch vermoeiend. Net na een klim bij het schakelen schiet mijn ketting eraf maar deze ligt er snel weer op. Mijn fietspartner rijdt voor me en spot een klein vosje. Helaas was het alweer in het struikgewas gevlucht vooraleer ik er was.

P6170043.jpg

Ondertussen is het hoog tijd om te lunchen en terwijl we voor Revin heel veel bankjes tegenkwamen, zien we net nu geen enkel meer. Iets voor Fumay fietsen we terug aan de Maas en aan het adventure park vinden we dan toch een bankje en smaakt ons belegd broodje heerlijk. Met hernieuwde energie fietsen we verder voor de laatste 30 km. We passeren Haybes met verrassend grote kerk. Daarna gaat het noordwaarts verder en de Noordenwind laat zich ook meer en meer voelen in de bredere Maasvallei. Bij Ham-sur-Meuse verlaten we de Maas en moeten we een heuvelkam over en volgt er dus een pittige beklimming. Ik vermoed dat de kerncentrale van Chooz hier voor iets tussenzit dat we de route langs de Maas niet meer kunnen volgen. Boven volgt een zalige afdaling naar Chooz met zicht op de kerncentrale. Vanaf Chooz duurt het niet lang of ons eindpunt Givet met de citadel van Charlemont komt in zicht. Een terrasje met zicht op de Maas is onze beloning vooraleer we naar het hotel afzakken.

P6170082.jpg

De nachtrust was helaas iets minder deugddoend dan verwacht. Ze waren de kamers naast ons aan het schilderen en hadden waarschijnlijk daarom alle chauffages opgezet. Toen we in ons kamer binnenkwamen was het dan ook voor te stikken. En helaas was er 100m van het hotel een rockfestivalletje aan de gang. De oordopjes hielpen gelukkig bij mij om in te slapen maar rond 1u werd de volumeknop blijkbaar omhoog gedraaid voor een DJ. Uiteindelijk was het iets na 2u gedaan en konden we weer verder slapen.

P6180091.jpg

Na een iets te korte nacht waren we na een lekker ontbijtje terug fit om te vertrekken naar Namen. De Maasfietsroute liep tot nu toe samen met de Voie verte Trans-Ardennes  die in Givet eindigt. Er is blijkbaar geen duidelijke bewegwijzering naar de Belgische Grens maar de GPS-route brengt ons zonder problemen naar de Ravel ligne 156 aan het station van Agimont waar we de bewegwijzering terugvinden. Onze beenspieren worden al onmiddellijk opgewarmd in dit verbindingsstukje door enkele korte hellingen. Eenmaal op de Ravel is het terug zalig fietsen, licht dalend, tot Hermeton. Enkele rustige wegjes brengen ons terug aan de oever van de Maas net voor Hastière. Bij Hastière steken we de Maas over en volgt de Maasfietsroute zijn weg langs de oever. Er zijn hier werken en het is wat zoeken en tussen de putten rijden. Maar ook verder (en zelfs de rest van deze etappe) merken we dat de kwaliteit van het fietspad een groot verschil is met de Voie verte in Frankrijk.

P6180121.jpg

In Waulsort steken we via een sluis nogmaals de Maas over en moeten we een 7-tal km langs de N97 rijden zonder fietspad. Gelukkig is het zondagochtend en kalm maar ik kan me voorstellen dat het hier gevaarlijk rijden kan zijn. We passeren ondertussen de klimrotsen van Freyr en het kasteel van Freyr gekend voor zijn tuinen. Bij Anseremme zijn we blij dat we de weg kunnen verlaten en steken via een sluis de Maas over. Aan de andere oever is er een fietspadje maar je moet goed uitkijken waar je rijdt want het is meer een wandelpad. We passeren de Rocher Bayard, gekend voor de legende van de vier heemskinderen. Niet veel verder komen we aan in Dinant waar ons fietspad terug onderbroken wordt door werken. Maar het zal waarschijnlijk allemaal een verbetering zijn.

P6180143.jpg

In Dinant lunchen we op een terrasje en nemen we de nodige foto's van de citadel en kerk en de brug met verschillende saxofoons ter ere van Adolphe Sax. We rijden nu op de linkeroever verder op een tegelpad dat af en toe zelfs onderbroken wordt door een strook kasseien. De poep doet al wat pijn bij mij en het gehobbel helpt er ook niet veel aan. Er is hier duidelijk ook nog wat werk aan de winkel. Het is een warme dag vandaag en we zijn blij dat we ook af en toe in de schaduw kunnen rijden. Vanaf nu tot Namen loopt ook de N97 links van ons en fietsen we vooral langs dorpen en huizen. Het groen zien we aan de overkant op de valleiflank.

IMG_5190.jpg

Bij Profondeville is het tijd voor een pauze met een ijsje op het terras. Op de kaai is het heel druk en wordt er aan watersport beoefend en genoten van het mooie weer. Je krijgt er een instant-vakantiegevoel maar wij moeten verder voor de laatste 10 km. We passeren nog enkele mooie kasteeltjes en uiteindelijk komt de citadel van Namen in zicht. Ook hier zijn er voor de laatste maal werken en via een kleine omweg bereiken we de Samber die we oversteken om zo het centrum van Namen te bereiken. De bewegwijzering naar het station is perfect en even later staan we in het station. De terugrit naar Gent met overstap in Brussel verloopt zonder problemen.

P6170010.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

Algemene conclusie: Het stuk in Frankrijk is veel rustiger, groener, fietsvriendelijker en veiliger dan in België. Dit wil niet zeggen dat de etappe in België niet aan te raden is maar je merkt duidelijk het verschil. Dinant is dan ook een hoogtepunt op deze etappe.

06-10-16

GR 563: 's Gravenvoeren - Val-Dieu (16 km) (01/10/2016)

Na een lange pauze was het weer tijd voor de Pasar bustocht. Deze ging naar de Voerstreek en het land van Herve. Wij kozen echter voor de kortste afstand van 16 km en misten zo de Voerstreek. Maar ik kom hier zeker nog eens terug.

DSC_9824.jpg

In 's Gravenvoeren werden we met de bus afgezet en volgden even het knooppuntennetwerk tot in Berneau waar we aan de Berwinne de GR 563 oppikten tot het eindpunt in Val-Dieu. De GR loopt even vlakbij het riviertje om het tenslotte te kruisen en langs een weide te stappen tot we die ook doorkruisen via enkele weidepoortjes. Ik voel me terug op Isle of Wight. Er volgt een pittige beklimming door een volgende weide waarbij we mooie zichten krijgen op de vallei van de Berwinne. Daarna dalen we terug af naar de Berwinne tot Dalhem.

DSC_9779.jpgVoorbij Dalhem komen we op de oude spoorlijn 38 terecht, nu een Ravel. De oude treinbiels en rails liggen er nog. Het is er heel mooi wandelen met mooie doorkijkjes op het land van Herve. de GR verlaat deze spoorlijn in Nelhain en we komen onmiddellijk langs de Rau d'Asse tot in Mortroux. Hier mogen we nog eens kort klimmen om terug prachtige zichten te krijgen. Maar al snel dalen we terug af in de vallei van de Beek van de Asse om een mooi bospad te volgen langs deze kronkelende beek. Twee roepende buizerds breken de stilte. Via een smal paadje dalen we af naar het beekje en een verzakt brugje brengt ons naar de overkant. We blijven de vallei van de beek volgen via een holle weg tot we op de N642 komen. We verlaten die onmiddellijk en steken nogmaals de Rau d'Asse over. Daarna volgt een lastige klim om via een mooi panoramapad naar Mauhin te stappen. Het is nu nog een kort stukje naar ons eindpunt. We volgen nu voor de eerste keer wat langere tijd asfalt maar voor het laatste deel worden we terug een weide ingestuurd met nog een laatste afdaling en beklimming. Het laatste weidepoortje en daar is de toren van de abdij van Val-Dieu. We kijken er even rond en voor velen is het ook de plaats om te genieten van het gekende abdijbier.

Conclusie: een heel geslaagde wandeling en voor mij een topper.

DSC_9836.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

09-09-15

Tweedaagse fietstocht op de Vennbahn van Aachen naar Troisvierges (125 km) (04-09 tem 06-09-2015)

Dit keer geen wandelverslagje maar een fietsverslag over mijn tweedaagse fietstocht op de Vennbahn van Aachen naar Troisvierges. Sinds de eerste fiets- en wandelbeurs in Mechelen stond deze fietsroute op mijn to-do lijstje. Dit jaar heb ik een vriendin kunnen overtuigen om mee te gaan en vrijdag stond we klaar met onze fiets in Gent-Sint-Pieter om de trein te nemen naar Welkenraedt. Om de overstap en het gesleur te vermijden naar Aachen kozen we ervoor om via de RV402 naar Aachen te fietsen. Net voor de aansluiting met de Ravel is de brug over de spoorweg afgebroken. Gelukkig helpt de kaart op de GPS ons verder om toch het startpunt via enkele veldwegen te bereiken. We volgen vanaf nu de blauw-gele bewegwijzering (zelfde principe als de rood-witte streepjes van GR paden) en fietsen langs de E40 en spoorlijn tot in het dorpje Walhorn waarna een eerste korte maar pittig klimmetje volgt. Kort daarna steken we de E40 over en fietsen we door Astenet en Hauset om uiteindelijk een onverharde weg in te slaan om de heuvelrug die ons scheidt van Aachen te beklimmen. De weg gaat door bos en er volgt een lange klim in lussen om boven te geraken. Ik moet een stukje te voet maar na de inspanning volgt de beloning met een lange afdaling. In Duitsland is er geen bewegwijzering meer en we moeten goed de kaart in het oog houden om uiteindelijk na 25 km ons hotel te bereiken. Na wat op te frissen verkennen we Aachen via een stadswandeling door de winkelstraten en door het historische centrum. Ook een bezoekje aan de Dom van Aken mag niet ontbreken.

De volgende dag staan we rond iets voor 10 vertrekkensklaar aan het hotel. Bij het station van Aachen start de Vennbahn en de goede bewegwijzering leidt ons uit de stad. De Vennbahn (een oude spoorlijn) is nooit steil om te klimmen of te dalen en het maximum stijgingspercentage is kleiner dan 2%. Vanaf dat je de Vennbahn verlaat, is het wel pittiger klimmen/dalen. Van Aachen tot in Lammersdorf stijgen we van ongeveer 300m tot 600m over een afstand van 38,5 km en het voelt dus aan als vals plat. Bij dit eerste deel fietsen we veel door een groene tunnel van bomen langs bebouwing tot na Kornelimünster. Omdat we het sportieve met vakantiegevoel willen combineren, bezoeken we Kornelimünster gekend als vroegere abdijstad en bedevaartsoord en middeleeuws uitziend centrum. Na het korte bezoekje keren we terug naar de Vennbahn en fietsen we tussen het groen langs overblijfselen van de spoorlijn en het oude station van Raeren. Na Raeren volgt een lange bospassage tot we Roetgen bereiken. Een wegwijzer laat zien dat het centrum 1,3 km van de Vennbahn ligt maar het is ondertussen 13.30u en we moeten iets vinden om te lunchen. We dalen een heel stuk af en klimmen wat terug om Roetgen te bereiken. De slager wijst ons de weg naar een bakker maar daar zijn de rekken leeg en zijn ze aan het kuisen. Zij sturen ons naar een andere bakker. We stijgen terug en plots staan we terug in de buurt van de Vennbahn en vinden we daar een Rad- en Wanderbar terug. Hun wegwijzertje staat toch wat verkeerd. In de kleine bar kunnen we een wrap bestellen en is er een aangename picknickplaats buiten en binnen. Het zonnetje schijnt eventjes en we zetten ons buiten op het terras. Maar na de lunch trekken er alweer dreigende wolken over al bleef het al de hele tijd droog. We moeten nu nog een tiental kilometer stijgen tot het hoogste punt in Lammersdorf. Daarna volgt er een aangename, lichte afdaling. Het doet toch deugd aan de benen. Langs het fietspad liggen ook al een hele tijd de oude rails. Uiteindelijk bereiken we de afslag om naar Monschau te rijden. Nadeel is dat Monschau aan de Rur ligt en er dus flink afgedaald moet worden. De bewegwijzering voert ons naar een steile steenslagweg met grote stenen en dan verder een stukje langs de 258 naar het centrum van Monschau. Een beetje een vreemde keuze vinden wij en we besluiten om via de Laufenstrasse en L214 die verhard zijn en geleidelijk klimmen terug te keren naar de Vennbahn. Monschau is wel gezellig met zijn scheve vakwerkhuizen en de Rur maar omdat het 16.00u is en het begint te druppelen, nemen we geen uitgebreide pauze en fietsen snel door. Tijdens de beklimming naar de Vennbahn begint het zelfs hard te regenen. Boven schuilen we even in een schuilhut maar we zien dat het niet voor even is en dus moeten we erdoor. We fietsen nu zonder veel rond te kijken door, meestal dalend soms eens een kortere klim. Langs de uitlopers van de Hoge Venen bereiken we het oude station van Sourbrodt. Het is gelukkig al iets geminderd met regenen maar echt genieten is het toch niet meer. Even verder verwelkomt een bord ons in Weywertz en we zijn blij als we rond 19.30u ons hotel bereiken waar een warm bad en lekkere maaltijd ons weer opkikkert. We hadden 78 km op onze kilometerteller.

Vennbahn, Aachen, Troisvierges, ravel

Klik op de foto voor de volledige reeks

De volgende dag zijn we er weer klaar voor. We passeren Waimes, Ondeval totdat de route onverhard wordt op een soort fijne steentjes. Zeker niet lastig maar wel slijkerig door de voorbije regen. Een groot deel van deze dag fietsen we ook onverhard. Het landschap is veel opener en we krijgen dan ook mooie vergezichten. We passeren het viaduct van Born (285m lang, 18m hoog) en gaan dan op weg naar Saint Vith. We bereiken dit stadje rond het middaguur en het staat ook als toeristische stadje gekend. Maar we waren een beetje ontgoocheld. Het miste gezelligheid en enkel in het café Ratskeller kunnen we iets lichts eten. We keren na de lunch terug naar de Vennbahn en fietsen onder de autosnelweg E42 door en het mooie dorpje Neidingen. Dan komen we aan de spoorwegtunnel van Lommersweiler en steken onze lichtjes aan maar éénmaal we de ingang bereiken, schieten er lichten aan. Na de tunnel bereiken we het Ourdal en het is er prachtig fietsen. We hebben wel de indruk dat we hier niet echt de oude spoorlijn volgen. Uiteindelijk krijgen we weer asfalt onder onze wielen en zien we de toren van de kapel van Weweler op de Ourberg tussen het groen steken. We stijgen tot Burg Reuland en hier verlaten we terug de Vennbahn om de burcht te bezoeken en te genieten van een ijsje. Na deze deugddoende pauze stijgen we langzaam verder tot we plots de spoorlijn moeten verlaten voor een afgesloten spoorwegtunnel waar vleermuizen verblijven. Er volgt een hele pittige klim tot over de grens van Luxemburg. We zijn hier trouwens dicht bij het hoogste punt van Luxemburg bij Huldange waar ik in mei ook in de buurt was. Daarna volgt de afdaling tot in Troisvierges. We zijn te vroeg voor de trein van 18.24u en nemen onderweg de tijd om nog wat geocaches te zoeken. Uiteindelijk bereiken we het eindpunt met 58 km op de teller. Ik kan de Vennbahn aan iedereen aanraden en vooral het stuk vanaf Monschau tot het eindpunt is heel mooi. Misschien is het wel beter om de Vennbahn over 3 dagen te spreiden om zo meer tijd te hebben om iets te bezoeken of rustpauzes. Daarna volgt nog een lange treinrit met een overstap in Luik-Gillemins terug naar Gent-Sint-Pieters dat we rond 22.00u bereikten. De laatste kilometers naar mijn huis zijn nog de zwaarste :-). Achteraf wel stijf geweest in de spieren op mijn bovenbenen.