09-09-15

Tweedaagse fietstocht op de Vennbahn van Aachen naar Troisvierges (125 km) (04-09 tem 06-09-2015)

Dit keer geen wandelverslagje maar een fietsverslag over mijn tweedaagse fietstocht op de Vennbahn van Aachen naar Troisvierges. Sinds de eerste fiets- en wandelbeurs in Mechelen stond deze fietsroute op mijn to-do lijstje. Dit jaar heb ik een vriendin kunnen overtuigen om mee te gaan en vrijdag stond we klaar met onze fiets in Gent-Sint-Pieter om de trein te nemen naar Welkenraedt. Om de overstap en het gesleur te vermijden naar Aachen kozen we ervoor om via de RV402 naar Aachen te fietsen. Net voor de aansluiting met de Ravel is de brug over de spoorweg afgebroken. Gelukkig helpt de kaart op de GPS ons verder om toch het startpunt via enkele veldwegen te bereiken. We volgen vanaf nu de blauw-gele bewegwijzering (zelfde principe als de rood-witte streepjes van GR paden) en fietsen langs de E40 en spoorlijn tot in het dorpje Walhorn waarna een eerste korte maar pittig klimmetje volgt. Kort daarna steken we de E40 over en fietsen we door Astenet en Hauset om uiteindelijk een onverharde weg in te slaan om de heuvelrug die ons scheidt van Aachen te beklimmen. De weg gaat door bos en er volgt een lange klim in lussen om boven te geraken. Ik moet een stukje te voet maar na de inspanning volgt de beloning met een lange afdaling. In Duitsland is er geen bewegwijzering meer en we moeten goed de kaart in het oog houden om uiteindelijk na 25 km ons hotel te bereiken. Na wat op te frissen verkennen we Aachen via een stadswandeling door de winkelstraten en door het historische centrum. Ook een bezoekje aan de Dom van Aken mag niet ontbreken.

De volgende dag staan we rond iets voor 10 vertrekkensklaar aan het hotel. Bij het station van Aachen start de Vennbahn en de goede bewegwijzering leidt ons uit de stad. De Vennbahn (een oude spoorlijn) is nooit steil om te klimmen of te dalen en het maximum stijgingspercentage is kleiner dan 2%. Vanaf dat je de Vennbahn verlaat, is het wel pittiger klimmen/dalen. Van Aachen tot in Lammersdorf stijgen we van ongeveer 300m tot 600m over een afstand van 38,5 km en het voelt dus aan als vals plat. Bij dit eerste deel fietsen we veel door een groene tunnel van bomen langs bebouwing tot na Kornelimünster. Omdat we het sportieve met vakantiegevoel willen combineren, bezoeken we Kornelimünster gekend als vroegere abdijstad en bedevaartsoord en middeleeuws uitziend centrum. Na het korte bezoekje keren we terug naar de Vennbahn en fietsen we tussen het groen langs overblijfselen van de spoorlijn en het oude station van Raeren. Na Raeren volgt een lange bospassage tot we Roetgen bereiken. Een wegwijzer laat zien dat het centrum 1,3 km van de Vennbahn ligt maar het is ondertussen 13.30u en we moeten iets vinden om te lunchen. We dalen een heel stuk af en klimmen wat terug om Roetgen te bereiken. De slager wijst ons de weg naar een bakker maar daar zijn de rekken leeg en zijn ze aan het kuisen. Zij sturen ons naar een andere bakker. We stijgen terug en plots staan we terug in de buurt van de Vennbahn en vinden we daar een Rad- en Wanderbar terug. Hun wegwijzertje staat toch wat verkeerd. In de kleine bar kunnen we een wrap bestellen en is er een aangename picknickplaats buiten en binnen. Het zonnetje schijnt eventjes en we zetten ons buiten op het terras. Maar na de lunch trekken er alweer dreigende wolken over al bleef het al de hele tijd droog. We moeten nu nog een tiental kilometer stijgen tot het hoogste punt in Lammersdorf. Daarna volgt er een aangename, lichte afdaling. Het doet toch deugd aan de benen. Langs het fietspad liggen ook al een hele tijd de oude rails. Uiteindelijk bereiken we de afslag om naar Monschau te rijden. Nadeel is dat Monschau aan de Rur ligt en er dus flink afgedaald moet worden. De bewegwijzering voert ons naar een steile steenslagweg met grote stenen en dan verder een stukje langs de 258 naar het centrum van Monschau. Een beetje een vreemde keuze vinden wij en we besluiten om via de Laufenstrasse en L214 die verhard zijn en geleidelijk klimmen terug te keren naar de Vennbahn. Monschau is wel gezellig met zijn scheve vakwerkhuizen en de Rur maar omdat het 16.00u is en het begint te druppelen, nemen we geen uitgebreide pauze en fietsen snel door. Tijdens de beklimming naar de Vennbahn begint het zelfs hard te regenen. Boven schuilen we even in een schuilhut maar we zien dat het niet voor even is en dus moeten we erdoor. We fietsen nu zonder veel rond te kijken door, meestal dalend soms eens een kortere klim. Langs de uitlopers van de Hoge Venen bereiken we het oude station van Sourbrodt. Het is gelukkig al iets geminderd met regenen maar echt genieten is het toch niet meer. Even verder verwelkomt een bord ons in Weywertz en we zijn blij als we rond 19.30u ons hotel bereiken waar een warm bad en lekkere maaltijd ons weer opkikkert. We hadden 78 km op onze kilometerteller.

Vennbahn, Aachen, Troisvierges, ravel

Klik op de foto voor de volledige reeks

De volgende dag zijn we er weer klaar voor. We passeren Waimes, Ondeval totdat de route onverhard wordt op een soort fijne steentjes. Zeker niet lastig maar wel slijkerig door de voorbije regen. Een groot deel van deze dag fietsen we ook onverhard. Het landschap is veel opener en we krijgen dan ook mooie vergezichten. We passeren het viaduct van Born (285m lang, 18m hoog) en gaan dan op weg naar Saint Vith. We bereiken dit stadje rond het middaguur en het staat ook als toeristische stadje gekend. Maar we waren een beetje ontgoocheld. Het miste gezelligheid en enkel in het café Ratskeller kunnen we iets lichts eten. We keren na de lunch terug naar de Vennbahn en fietsen onder de autosnelweg E42 door en het mooie dorpje Neidingen. Dan komen we aan de spoorwegtunnel van Lommersweiler en steken onze lichtjes aan maar éénmaal we de ingang bereiken, schieten er lichten aan. Na de tunnel bereiken we het Ourdal en het is er prachtig fietsen. We hebben wel de indruk dat we hier niet echt de oude spoorlijn volgen. Uiteindelijk krijgen we weer asfalt onder onze wielen en zien we de toren van de kapel van Weweler op de Ourberg tussen het groen steken. We stijgen tot Burg Reuland en hier verlaten we terug de Vennbahn om de burcht te bezoeken en te genieten van een ijsje. Na deze deugddoende pauze stijgen we langzaam verder tot we plots de spoorlijn moeten verlaten voor een afgesloten spoorwegtunnel waar vleermuizen verblijven. Er volgt een hele pittige klim tot over de grens van Luxemburg. We zijn hier trouwens dicht bij het hoogste punt van Luxemburg bij Huldange waar ik in mei ook in de buurt was. Daarna volgt de afdaling tot in Troisvierges. We zijn te vroeg voor de trein van 18.24u en nemen onderweg de tijd om nog wat geocaches te zoeken. Uiteindelijk bereiken we het eindpunt met 58 km op de teller. Ik kan de Vennbahn aan iedereen aanraden en vooral het stuk vanaf Monschau tot het eindpunt is heel mooi. Misschien is het wel beter om de Vennbahn over 3 dagen te spreiden om zo meer tijd te hebben om iets te bezoeken of rustpauzes. Daarna volgt nog een lange treinrit met een overstap in Luik-Gillemins terug naar Gent-Sint-Pieters dat we rond 22.00u bereikten. De laatste kilometers naar mijn huis zijn nog de zwaarste :-). Achteraf wel stijf geweest in de spieren op mijn bovenbenen.

26-08-15

GR 57 Etappe 15: Troisvierges-Clervaux (15,1 km) (18-08-2015)

De vakantie werd gebruikt om de GR 57 af te werken. Nog 3 etappes stonden op het programma tot de aansluiting met de GR 5 in Gilsdorf. We verbleven in Clervaux en van daaruit kun je met de trein gemakkelijk naar startpunt en van het eindpunt terug reizen. De eerste etappe ging normaal van Troisvierges naar Drauffelt maar door het tragere tempo van mijn wandelgezelschap werd uiteindelijk gestopt in Clervaux zelf en ging het stukje tot Drauffelt de laatste dag afgewerkt worden. Maar een blaar op mijn teen stak daar uiteindelijk een stokje voor. Waarschijnlijk niet het schoonste stukje dat ik gemist heb. Maar nu dus naar de eerste etappe van deze driedaagse. Met de trein stonden we snel in Troisvierges waar ik in mei geëindigd was. We doorkruisen Troisvierges zonder bewegwijzering tot bij de kerk waar we vanaf nu de gele ruiten van het Sentier du Nord volgen. Na het passeren van een afweergeschut komen we uiteindelijk tussen de velden terecht en volgt een eerste beklimming uit de vallei van de Woltz. Het duurt niet lang vooraleer we onverhard wandelen en dalen door bos terug af naar de vallei van de Woltz. We passeren het klooster van Cingfontaines met een negatieve geschiedenis. Het klooster werd tijdens WOII gebruikt als sluis naar de concentratiekampen. Daarna gaat het al snel flink stijgend terug het bos in. En na stijgen, volgt dalen waarbij we een mooi zicht krijgen bij een doorkijkje in het bos. Uiteindelijk bereiken we terug de vallei van de Woltz en stappen we via de weg naar Maulusmillen. Vroeger kon je hier de trein nemen maar deze halte is blijkbaar afgelast. Na het verlaten van dit gehuchtje gaat het via een trap naar een speciaal oorlogsmonument: een neergestort Brits vliegtuig (meer uitleg vind je op de site van trekkings.be). Bij het monument moeten we even uitblazen en dan volgt een mooie, redelijke vlakke passage door een bos. Plots stuurt de bewegwijzering ons naar links in plaats van rechtdoor. We volgen de nieuwe route en worden in de vallei van de Woltz gestuurd en uiteindelijk steken we die over om dan aan de andere oever terug te keren richting Clervaux. Alleszins een beter alternatief dan de oorspronkelijke route die via de rijweg naar Clervaux terugkeert. Blijkbaar zit het nieuwe Escapardenne Eisleck trail ertussen voor deze positieve routewijziging. Uiteindelijk komen we in Clervaux aan waar heel wat bezienswaardigheden zijn zoals het kasteel van Clervaux (met oa de UNESCO gewaardeerde fototentoonstelling 'The Family of Man (een aanrader), een oorlogsmuseum en een maquettemuseum), de benedictijnenabdij van H. Maurice, de aangename voetgangerszone met leuke terrasjes. Door het latere uur ploffen we ons op een terrasje en aangezien we overnachten in Clervaux moeten we geen trein meer nemen.  

DSC_3691.jpg

Klik op de volledige reeks

20-05-15

GR 57 Etappe 14: Gouvy-Troisvierges (15,3 km) (14-05-2015)

De laatste etappe die gepland stond ging van Gouvy-Troisvierges. Deze is gemakkelijk te doen met het openbaar vervoer omdat beide plaatsen een treinstation hebben. Wij parkeerden in Gouvy en wandelden naar Troisvierges en keerden van daaruit met de trein terug naar Gouvy. Op deze feestdag (Hemelvaartdag) was er een trein om de 2 uur naar Gouvy en de rit duurt een 8-tal minuten. Het duurt even voor je uit Gouvy bent en je verlaat het dorp langs de hoofdweg. Daarna gaat het via een woonwijk en uiteindelijk beland je langs de spoorlijn en daal je af naar de Ourthe. Die is hier maar een brede beek meer en ontspringt in het dorpje Ourthe. Dit is de laatste maal dat we de Ourthe tegenkomen. Daarna gaat het over een golvend pad (niet meer door bos zoals in de topogids vermeld staat) richting Wathermal. Verder loop je op de grens met het GH Luxemburg en een grenspaal herinnerd ons eraan. Bijna in Wathermal wijst mijn wandelpartner plots naar iets. En wat zien we, een vos op korte afstand die ons blijkbaar niet gehoord heeft. We waren nochtans aan het babbelen. Hij is op jacht en probeert een prooi te vangen maar die ontsnapt. Uiteindelijk heeft de vos ons gezien en na snel nog enkele foto's genomen te hebben, vlucht hij weg. Toch wel een hoogtepunt. Even verder bereiken we de eerste huizen van Wathermal en we nemen een korte pauze aan de vijver en kerk in het centrum. Daarna gaat het verder en stappen we naar het GH Luxemburg. We steken de grens over in een kort stukje bos. Vervolgens stappen we naar het dorpje Huldange met het hoogste punt van het GH Luxemburg (558,35 m). De GR 57 gaat niet langs dit punt maar slaat kort ervoor af en er volgt een onverhard stukje langs de rand van het bos en later door het bos. Wat verder stappen we terug op asfalt en dit voor een hele tijd. Onderweg passeren we de top van de Galgegebierg maar in tegenstelling tot vorige etappes wordt nu niet veel gestegen en gedaald. Enkel na deze 'berg' volgt er een steilere afdaling naar de Woltz die we nog meermaals zullen tegenkomen op deze GR. We kronkelen verder en uiteindelijk krijgen we weer een onverhard stukje die ons brengt naar de Vennbahn. Dit verhard fietspad loopt op een oude spoorlijn van Aachen en Troisvierges en staat ook nog op mijn to-do-lijst. We volgen het laatste stukje van de Vennbahn en komen zo aan het station van Troisvierges. Een etappe met mooie zichten maar vooral verhard op asfalt wat je hier nu niet echt verwacht.

DSC_3348.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks