09-05-17

Wandelen rond Redu en Lesse

Deze keer geen uitgebreid verslag want de wandelingen waren kort maar een foto-impressie. De wandeling rond Redu bood enkele mooie uitzichten oa op het ESA-station en was ca. 5,5 km lang. De wandeling (Promenade de la Virée à Chêne) met start in Lesse is 4,5 km maar wij hadden uiteindelijk 6 km op de GPS staan met aan- en uitlooproute. Deze wandeling verliep door het bos en het eerste deel liepen we langs de Lesse.

P4290073.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

21:02 Gepost door Ambigirl in Ardennen, Vakantie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: redu, lesse, wandelen, boekendorp, esa |  Facebook |

24-11-16

Weekendje Antwerpen (18-20/11/2016)

Soms moet je niet ver gaan om leuke plekjes te ontdekken. Ons jaarlijks weekendje met de vriendinnen ging deze keer naar Antwerpen. Naast gezellig eten en wat shoppen stonden er ook enkele bezienswaardigheden op het programma.

DSC_0335.jpg

Op zaterdag gingen we naar de Ruien. Dit zijn de oude waterwegen in Antwerpen sinds de Middeleeuwen. Uiteindelijk werden deze overwelfd omdat de Ruien als open riool werden gebruikt en de stank niet te harden was. De Ruien zijn nu wel niet te zien in het straatbeeld maar zijn er nog wel altijd en kunnen bezocht worden. Daarvoor moet je bij het Ruihuis zijn in de Suikerrui. Op voorhand hadden wij tickets gereserveerd en dit is ook aan te raden.  Je krijgt botten en een wegwerpoverall aan en daarna trekken we samen met een begeleider en een tablet met een bekende Antwerpenaar als gids onder de grond. De stank is overweldigend want ook de echte riolen lopen er. De beelden op de site tonen enkele indrukken want ik heb voor de zekerheid mijn fototoestel weggestoken. We worden eerst met een bootje een kort stukje verder gebracht. En daarna stappen we uit om een wandeling van ongeveer 1,9 km (1,5 uur) aan te vatten. Door de vele regen staat het water soms enkelhoog en het is dan ook voorzichtig stappen. Regelmatig wordt er gestopt en krijgen we uitleg via de tablet die kort, bondig en aangenaam verteld word met leuke anekdotes. Na de mooie 'kapel' is het nog een kort stukje naar het eindpunt waar het deugd doet om terug frisse lucht in te ademen. Kortom, een aanrader.

DSC_0304.jpg

Op zondag brachten we een bezoek aan het Red Star Line Museum. Dit museum vertelt het verhaal van de landverhuizers, mensen die vanuit Europa naar Antwerpen reisden en van daaruit met schepen van de Red Star Line rederij naar Amerika emigreerden. Ook hier werd er op een aangename en interactieve manier uitleg gegeven en reisden we letterlijk in het spoor van de landverhuizers naar Amerika en ondergingen we de treinreis, het verblijf in Antwerpen, de medische controle, de bootreis, nogmaals een strenge controle en het leven in Amerika. Ook bij de familie van mijn moeder zijn er landverhuizers geweest en jaarlijks moest ik de brieven van de nabestaanden voor mijn oma vertalen. Het is dan ook interessant om hun namen terug te vinden in de passagierslijsten. Een heel leuk en leerrijk weekendje achter de rug.

DSC_0316.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

21:39 Gepost door Ambigirl in Vakantie | Permalink | Commentaren (1) | Tags: antwerpen, red star line museum, de ruien, citytrip |  Facebook |

20-08-16

Wandelvakantie Coastal Path op Isle of Wight (Verenigd Koninkrijk) (24-07-2016 tem 31-07-2016)

I love Wight, is dat een technofestival of zo? Nee, Isle of Wight. Een eilandje ten zuiden van Engeland. Velen hadden er nog nooit van gehoord. Sommigen kenden het van het legendarische festival met bekende rocklegendes. Wij kennen het van het Coastal Path. Een reportage in Op Weg (het tijdschrift van Grote Routepaden) over het kustpad liet me kennis maken met dit ongekende eilandje en de wandelplannen werden snel gevormd. Een collega die fan is van Engeland zag dit ook snel zitten.

We kozen ervoor om in de hoofdstad Newport te slapen vanwege de goede busverbindingen naar alle hoeken van het eiland. Bij hoofdstad moet je ook niet veel voorstellen. Het is een gezellig, klein stadje met enkele bezienswaardigheden en een ideale uitvalsbasis.

Het Coastal Path zelf gaat dus logischerwijze langs de kust rond het eiland. Daarbij blijft het pad niet altijd vlak langs de kust maar trekt regelmatig kort of langer het binnenland in. De lengte is volgens onze wandelgids 106,5 km en volgens de gpx-track 113 km lang. Uiteindelijk stond er 124,7 km op de teller met enkele kleine afwijkingen van de route. Wij gebruikten de wandelgids 'Walking on the Isle of Wight' van Cicerone (1° editie, 2013) en de pdf-files op de Isle of Wight toerisme site. De route is bewegwijzerd in 2 richtingen en wij stapten het pad in tegenwijzerzin. De route is heel afwisselend met strand, bossen, weidepassages, bossen, kalkkliffen en kleikliffen, badplaatsen, prachtige vergezichten en passeert heel wat bezienswaardigheden.

isle of wight,coastal path,newport,ryde,cowes,shanklin,sandown,ventnor,the needles,downs,solent

Na heel wat gepuzzel kwamen wij aan volgende etappe-indeling:

Dag 1: Cowes - Shalfleet (15,3 km)

Dag 2: Shalfleet - Alum Bay (21,1 km)

Dag 3: Alum Bay - Atherfield Holiday Camp (19 km)

Dag 4: Atherfield Holiday Camp - Shanklin (22,9 km)

Dag 5: Shanklin - Ryde (22,6 km)

Dag 6: Ryde - Cowes (12,4 km) + bezoek aan Osborne House

In praktijk stond er dus 1,5 tot 2 km meer op de GPS per etappe. Ook al moet er nooit lang geklommen worden, het gaat veel op en neer en bij dag 4 hadden we meer dan 600m gestegen en 600m gedaald waardoor deze etappe behoorlijk pittig was. Door de vele bezienswaardigheden onderweg en de vele mooie fotomomenten, lag ons tempo trager dan normaal. Bij dag 2 en dag 3 zorgde dit voor wat tijdsdruk omdat de laatste bus reeds om 18.00u terugreed naar Newport. Voor de andere dagen waren er bussen tot 's avonds laat.

Etappe 1: Cowes - Shalfleet (15,3 km)

Deze etappe start aan de rivier Medina aan de overzetboot van East-Cowes naar West-Cowes. Cowes is gekend als startplaats voor de jaarlijkse zeilrace rond het eiland. Via het centrum van Cowes worden we naar de zee-esplanade geleid die we volgen tot in Gurnard. Daar worden we een kliffenpad opgestuurd met mooie zichten op the Solent (de zeestraat tussen Isle of Wight en het vasteland) tot voorbij Thorness Bay. Het Coastal Path verlaat nu een hele tijd de kust en trekt het binnenland in om het uitgebreide mondingsgebied van de Newtown Rivier te omzeilen. Via enkele weiden die we betreden via 'stiles' (overstapjes) bereiken we de weg naar Porchfield. Het pad volgt nu tot Newtown deze weg maar gelukkig biedt de wandelgids een alternatief via enkele public foothpaths door weiden. Helaas is dit niet het geval tot Newtown en moeten we toch een tijd langs deze weg wandelen. Echt druk is het niet maar met de hagen langs de weg en de vele bochten is het goed uitkijken dat het passerend verkeer je zeker gezien heeft. Iets voor Newtown worden we het National Trust Newtown National Nature Reserve ingestuurd dat enkele beschermde 'meadows' passeert. We komen uit in de ooit bloeiende haven van Newtown vlak naast de vroegere pub Noah's Ark en de oude Town Hall die schots en scheef staat. Het laatste stukje gaat terug over asfalt en passeert enkele van de vele armen van de monding van de Newtown Rivier. Ons eindpunt is de bushalte aan de pub 'New Inn' in Shalfleet. De bus komt er net aan maar omdat we vroeg zijn, besluiten we om eerst deze etappe af te sluiten met een cider op het terras van de pub vooraleer terug te keren naar de B&B in Newport. Besluit: een mooi begin van het Coastal Path maar met behoorlijk wat asfalt in het tweede deel.

isle of wight,coastal path,newport,ryde,cowes,shanklin,sandown,ventnor,the needles,downs,solent

Klik op de foto voor de volledige reeks

Etappe 2: Shalfleet - Alum Bay (21,1 km) 

We vertrekken terug aan de New Inn en starten met een 600m lange passage langs de hoofdweg. Gelukkig is dit het slechtste stuk van de hele etappe. Daarna gaan we door enkele velden terug tot één van de vele armen van de monding van de Newtown Rivier. Het is duidelijk eb en het ziet er totaal anders uit dan gisteren. Via een mooi pad door bos worden we naar de haven in de Newtown Rivier geleid en stappen via vlonderpaden terug naar de kust dat ook beschermd is door de National Trust. We volgen even het strand maar verlaten dit snel om naar Bouldner Forest te stappen. Dit bos ligt op de rand van de kliffen en is erg onderhevig aan erosie. Het is ook de plaats waar veel rode eekhoorns zitten maar wij zien er geen enkel. Enkel op het Isle of Wight zijn nog rode eekhoorns te vinden in het Verenigd Koninkrijk. De passage door het bos is heerlijk met kronkelende paadjes. Wat verder komen we op een meer open stuk en is het pad wat verlegd door erosie van het pad. In de verte ligt Portsmouth dat we bereiken via de zeekade. Het is hier heel gezellig maar we moeten helaas door. Het Coastal Path passeert de jachthaven en gaat verder langs de zeekade om dan via een pad door Fort Victoria Country Park te stappen. Bij een uitzichtpunt krijgen we een goed zicht op Hurst Castle, verbonden met het vasteland. In the Solent bevinden zich verschillende forten opgericht om een Franse invasie tegen te houden en vooral hier waar de Solent heel smal is, zijn dus verschillende forten te zien. Wat verder volgen mooie zichten op Colwell Bay en Totland Bay. We kunnen kiezen om via het strand naar Colwell te stappen maar omdat we geen idee hebben van de getijden doen we dit niet en volgen wat wegen om uiteindelijk terug af te dalen naar Colwell Bay. Dat het weer hier snel kan veranderen, merken we. De wind is plots opgekomen en er dreigen donkere wolken. Gelukkig blijft het maar bij dreiging. We passeren de kleurrijke strandhuisjes van Colwell. Wat verder is duidelijk te zien dat het Coastal Path erg onderhevig is aan erosie. Een aardverschuiving in 2010 vernietigde de verbinding tussen Colwell Bay en Totland Bay. Gelukkig is er nu een nieuw pad die over de landslide gaat sinds 2015. Na Totland Bay verlaten we de kustlijn en stijgen we naar de top van Headon Warren, eerst via trappen daarna door bos. Eenmaal uit het bos komen we op een grasvlakte met varens, bloeiende bloemen en prachtige vergezichten op het binnenland, op het deel van het kustpad dat we al gestapt hebben en op Tennyson Monument dat we morgen passeren. Wat verder zien we dan ook bloeiende heide, het enigste gebied op Isle of Wight waar heide groeit. En deze etappe wordt beloond met een prachtig zicht op The Needles, kalksteenrotsen die rechtop in zee staan. Er waren er ooit 4, en de éne die verdwenen is, leek echt op een naald. Er volgt nog een pittige afdaling naar Alum Bay. Besluit: een prachtige etappe met heel veel afwisseling en prachtige vergezichten.

IMG_2364.jpg

Klik op de foto voor de volledig reeks

Etappe 3: Alum Bay - Atherfield Holiday Camp (19 km)

We beginnen vandaag met grijs weer en laaghangende bewolking. Het Coastal Path gaat van Alum Bay stijgend naar West High Down. We wijken even af van de route om naar het uiterste westelijke puntje van het eiland te gaan: The Needles. We passeren een verdedigingsfort en raketlanceringsbasis dat tijdens de Koude Oorlog gebruikt werd om raketten in het grootste geheim uit te testen. Daarna vervolgen we het Coastal Path over West High Down met zichten links en rechts van ons op de zee en op Headon Warren waar we gisteren liepen. De lage bewolking zorgt er wel voor dat alles wat mistig is. Van West High Down gaat het naar Tennyson Down met Tennyson Monument op de top. Daarna krijgen we zicht op de witte kliffen rond Freshwater Bay. We dalen af naar Freshwater Bay en lunchen op een bankje op de zeedijk. Daarna volgt een kliffenwandeling tot het eindpunt van deze etappe. Het begint stilaan op te klaren en we krijgen een mooi zicht op de witte kliffen en verder op de bruine kleikliffen van de zuidkust (ook wel The Back of the Wight genoemd). Het pad loopt vlak langs de rand van de kliffen en is duidelijk erg onderhevig aan erosie. Ook af en toe terugkijken loont de moeite op de witte kliffen vanwaar we komen. Regelmatig passeren we 'chines' waar we rond moeten lopen zoals Compton Chine, Shippards Chine, Chilton Chine en tenslotte Grange Chine. Dit zijn kloven gevormd door kleine beekjes die steeds dieper en dieper de aarde uitslijten om zo diepe kloven te vormen. Net voor het einde moeten we nog een laatste keer klimmen naar Barnes High. Boven staat een welgekomen bankje en we nemen nog een laatste rustpauze met zicht op de prachtige kustlijn. Net voor Shepherds Chine via een camping verlaten we de route om de bus terug te nemen naar Newport. Besluit: een mooie klifwandeling met prachtige zichten op de volledige zuidelijke kustlijn. Minder afwisselend en misschien wat eentoniger maar zeker ook mooi. Deze etappe kan tegenvallen bij minder weer want dan mis je de mooie zichten en ben je niet beschut tegen de weerselementen. Wij zijn alleszins blij dat het volledig opgeklaard is.

IMG_2449.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

Etappe 4: Atherfield Holiday Camp - Shanklin (22,9 km)

Vandaag zou het minder weer zijn maar als we opstaan schijnt de zon. Aan de camping pikken we terug het Coastal Path op en deze keer mogen we afdalen in Shepherds Chine waarna het terug steil omhoog gaat. Daarna gaat het verder zoals gisteren: pad op de top van de kliffen. We omzeilen nog Whale Chine die echt wel diep is en verlaten uiteindelijk de kustlijn om naar Chale te stappen. In de verte zien we het verwachte slechte weer al aankomen en nemen we snel lunchpauze op het kerkhof rond het mooie kerkje. We verlaten Chale via een paadje tussen afsluitingen om wat verder via de weg rond Blackgang Chine en bijhorend pretparkje te stappen. Terug boven komen we weer aan de rand van de kliffen en krijgen zicht op het pretpark. Maar ook de bewolking is nu dicht genaderd en even later lopen we dan ook in de wolken en de motregen. We zien gelukkig wel nog het zuidelijkste punt van het eiland: Saint Catherine's Point met bijhorende vuurtoren voor de bewolking helemaal ons omringt. Het heeft wel iets mysterieus maar we zijn toch wel benieuwd hoe het landschap eruit zou zien bij mooi weer. Uiteindelijk dalen we steil af naar Saint Lawrence, een dorpje met heel mooie huizen. Het pad volgt nu The Undercliffs, lager gelegen kliffen dan waar we eerst op liepen. We moeten door een weide vol met koeien die het pad versperren. Mijn collega loopt eerst maar 2 koeien komen nieuwsgierig af. Het blijkt om jonge stiertjes te gaan. Ik vertrouw het toch niet allemaal en na wat wachten gaan de 2 gelukkig weg. We riskeren het ons dan maar en geraken veilig door de weide. Het Coastal Path loopt nu kronkelend vlak langs de kliffen tussen begroeiing. We passeren de Ventnor Botanical Gardens om daarna via trappen af te dalen naar Steephill Cove, een heel klein gezellig plaatsje aan het strand. Daarna gaat het weer omhoog via een trap naar de top van de kliffen om wat verder via een mooi parkje naar Ventnor af te dalen. Door het grijze weer ziet het er maar triestig uit en is het kalm. We lopen nu voor langere tijd vlak op de zeedijk waar de golven hoog opspatten. Uiteindelijk stijgen we aan Bonchurch naar Bonchurch Church en volgt er een prachtige kronkelende bospassage door The Landslip, een landverschuiving sinds de ijstijd. De benen hebben het wel gehad door het vele stijgen en dalen en ook hier gaat het continue op en af. Op het moment dat we het bos verlaten, zien we plots een rode eekhoorn. Toch nog geluk gehad. We lopen nu tussen manors en chique huizen door Luccombe village om tenslotte via de Appley Steps af te dalen naar de zeedijk van Shanklin. We passeren Shanklin Shine, een toeristische attractie die 's avonds feeëriek verlicht wordt en moeten weer stijgen naar de hogere esplanade. Aan de lift naar de zeedijk ligt ons eindpunt. Vanaf hier is het nog een 300m stappen naar de bushalte waar we vermoeid de bus terug nemen naar Newport. Besluit: een vermoeiende etappe door het vele stijgen en dalen. We hadden meer dan 600m gestegen en 600m gedaald. Door het mindere weer hadden we geen mooie uitzichten maar de route is wel afwisselend met klifpaden, bospassages en kustplaatsjes.

IMG_2628.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

Etappe 5: Shanklin - Ryde (22,6 km)

Toen we aankwamen in Shanklin werden we verrast door het zicht nu de wolken verdwenen waren. We zagen in de verte het badplaatsje Sandown en Culver Down waar de route ons naartoe zal brengen. We blijven tot Sandown op een aangelegd golvend pad lopen op de klif. Daar dalen we af naar de esplanade en passeren we de pier van Sandown. Wat verder passeert het Coastal Path het museum Dinosaur Isle. Isle of Wight is ook gekend voor de vele fossielen die hier terug te vinden zijn op het strand en in Compton Bay zijn zelfs dinosauruspootafdrukken te zien. Wij hebben hier echter geen tijd voor en stappen door langs de zoo van Isle of Wight. Vervolgens is het weer klimmen tot de top van Culver Down. Het zicht op Sandown Bay en de verder gelegen kliffen wordt alleen maar beter wanneer we meer en meer stijgen. Uiteindelijk bereiken we het Lord Yarborough Monument (1846) waar we een prachtig 360° panorama hebben. Naar het zuiden de baai van Sandown Bay en naar het noorden Whitecliff Bay, Bembridge Harbour, het vliegveld van Harbour tot zelfs de Emirates Tower in Portsmouth op het vasteland. We nemen hier dan ook onze lunchpauze. Het Coastal Path daalt af naar Whitecliff Bay en we volgen een pad tussen struiken en bomen tot Bembridge. Daar verlaten we even het pad om langs het strand te stappen tot Bembridge Point en Bembridge Harbour. Er volgt nu een langer stuk langs de weg helemaal rond de haven maar de haven is boeiend genoeg met de vele woonboten (zowel kitscherig als design) langs de kant. We steken de Yar rivier over en belanden op een pad tussen moerasland. Het is eb maar als het vloed is, denk ik dat het ook de moeite moet zijn. We bereiken Saint Helens Duver, een oud duinengebied beschermd door National Trust dat ooit omgevormd is tot het eerste golfterrein van het eiland, toenertijd internationaal bekend en bezocht door koninklijke en andere belangrijke bezoekers. Het was al een tijdje geleden maar we verlaten nog eens de kust om door een veld te stappen. Deze keer zitten er paarden in. Het Coastal Path passeert langs het Priory Hotel en enkele huizen om ter hoogte van Seagrove Bay de kust terug te bereiken. De huizen staan hier vlak aan het water en een paadje achter deze prachtig gelegen huizen brengt ons in Seaview, een plaatsje waar veel gepensioneerden zich vestigen. Wij vinden er eindelijk wat we al lang op zoek naar waren: een ijsje. We zetten ons op een bankje en genieten van het heerlijke ijsje en het zicht op The Solent met zijn vele tankers. Daarna is het alleen maar vlak langs de zeepromenade tot in Ryde. We passeren nog de Appley Tower speciaal gebouwd in 1875 als theeruimte voor King George V en Queen Mary tijdens hun bezoeken aan de eigenaar Sir Hedworth Williamson. Met zicht op de 19e-eeuwse pier van Ryde (de oudste pier van de wereld) brengt het Coastal Path ons tot aan deze pier en het busstation waar deze etappe eindigt. Besluit: een prachtige etappe vol afwisseling met Culver Down, velden, groene passages, strand en de zeepromenade.

IMG_2889.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

Etappe 6: Ryde - Cowes (12,3 km) + bezoek aan Osbourne House

Met start aan de pier lopen we heel kort langs de kust om dan terug het binnenland in te trekken voor deze etappe. We stijgen onmiddellijk en verlaten Ryde via enkele woonwijjken om tenslotte een pad te volgen langs het golfterrein van Ryde. We passeren Binstead Church en stappen daarna op een aardeweg die overgaat in een kiezelweg tot de oude ruines van Quarr Abbey. Het Coastal Path passeert verder het huidige Quarr Abbey waar volgens onze B&B eigenares nog 7 benedictijnen leven. Er volgt nog een groene passage tot de A3054 die we even moeten volgen tot in Wootton maar het mooiste deel van deze etappe hebben we gehad. We volgen nu tot in Cowes asfalt, eerst in woonwijken dan via een rustig weggetje maar tenslotte via de hoofdweg A3021 naar Cowes. Het is hier dan ook saai stappen en we zijn dan ook blij als we Osbourne House bereiken. Dit paleis was het vakantiepaleis voor Queen Victoria en Prince Albert en hun kinderen. We kunnen een deel van het paleis bezichtigen, wandelen via de tuinen naar het privé-strand van de Queen en gaan verder naar de Zwitserse Chalet gebouwd voor de kinderen. Bij het paleis zelf wandelen we nog even door de ommuurde tuin om tenslotte terug te keren naar de hoofdweg om het laatste stukje naar Cowes te stappen. Deze etappe eindigt aan de veerboot naar West-Cowes en voor ons ook het Coastal Path. Besluit: enkel het eerste deel is de moeite, vanaf Wootton is het alleen maar saai asfaltstappen.

IMG_3105.jpg

Algemeen besluit: etappe 1 & 6 kon ons het minst bekoren, etappe 2 & 5 het meest. De volledige wandeling is zeker de moeite en zeker niet saai want er is voldoende afwisseling tussen strand, kliffen, velden, bossen, kustplaatjes, the Downs, ... . De wandeling was iets pittiger dan verwacht door het vele stijgen en dalen maar is zeker doenbaar in 6 dagen (al zou ik wel een rustdagje inplannen). Wij kunnen de route alleen maar aanraden voor een korte dicht-bij-huis wandelvakantie.

13-04-16

Costa-Rica 2016 (06-03-2016 tem 26-03-2016)

In Maart ben ik op reis geweest naar Costa-Rica samen met de reisorganisatie Joker. Het is me vorig jaar heel erg goed bevallen dat ik opnieuw voor een groepsreis gekozen heb. En ook deze keer is het heel goed meegevallen. Costa-Rica stond op mijn lijstje voor de fauna en flora en heeft volledig aan mijn verwachtingen voldaan.

De reis start met een verblijf in het natuurreservaat Rara Avis midden in de jungle waar verschillende tochten op het programma staan. Via een hobbelige tractorrit van ca. 3 uur en een wandeling van ca. 1,5 uur kom je aan de junglelodge. We zien er vooral insekten, padden en kikkers en ook de dubbele waterval vlakbij is mooi en aangenaam om in te zwemmen. Een unieke ervaring! Daarna keren we terug naar de beschaving en nemen we een boot in Sarapiqui naar het NP Tortuguero. Via verschillende rivieren (we varen zelfs in Nicaragua) komen we aan in het NP Tortuguero. Hier doen we een kanotocht waar we diep kunnen doordringen in het regenwoud. We zien er onze eerste spinapen en een kapucijnaapje en heel veel verschillende soorten reigers. De volgende etappe gaat naar Salamanco. Ook hier worden we met een lijnboot terug gebracht. Onderweg spotten we een luiaard. Echt heel goed gecamoufleerd en moeilijk om te zien. Salamanco is een surfdorpje en is gekend voor de Brava golven. Wij hebben echter slecht weer (het enigste dagje van de hele vakantie) en veel wordt er niet gesurft. We bezoeken hier het Jaguar Rescue Centre waar wilde dieren ondergebracht worden die een ongeluk gehad hebben of ergens gevonden worden. De meeste dieren gaan via een tussenstap terug naar de jungle. We hebben hierdoor de kans om een margay en ocelot te zien, dieren die je moeilijk kan spotten in het wild. En dan mag voor de eerste keer de adrenaline stromen. We doen een rafting op de Pacuare rivier. Een superervaring en heel leuk.

Costa-Rica

Klik op de foto voor de volledige reeks

De volgende stop is Santa Elena bij de nevelwouden van Monte Verde. Nevel zien we hier niet want we hebben stralend weer. Hier worden we voor de eerste keer geconfronteerd dat het hoogseizoen is. Overal is het heel druk en we merken hier ook voor het eerst de luxueuzere resorts op waar vooral Amerikaanse toeristen verblijven. We doen een cacao- en koffietoer bij de plantage Don Juan. De volgende dag staat er weer adrenaline op het programma: ziplinen tussen de boomtoppen. Terug een fantastische ervaring. In de namiddag bezoeken we een vlindertuin en kolibrietuin. 's Avonds staat er nog een nachttoer op het programma en zien we schorpioenen, tarantula's, een slang en nog veel meer. De volgende dag reizen we naar La Fortuna en hebben we een prachtig zicht op de Arenal vulkaan (zonder wolken; de twee dagen erna was deze niet meer te zien). Met 2 andere van de groep gaan we naar een reptielen- en amfibiecentrum maar het is een beetje een ontgoocheling omdat dit vooral nachtdieren zijn en ze dus goed verstopt zitten. De volgende dag ga ik paardrijden voor de eerste keer. In het begin is het wat onwennig maar het went snel. De vulkaan zit helemaal in de wolken maar we krijgen toch mooie zichten op de laagvlaktes in de verte. In de namiddag trekken we naar de Arenalvulkaan zelf waar we terug wildlife (toekans, miereneter en de mooie roodoogkikkers) zien, genieten van zwemmen in een waterval en van natuurlijke warmwaterbronnen (door de vulkaan).

En dan gaat het terug verder. We brengen een kort bezoek aan het NP Volcan Tenorio met de mooie blauwe rivier Rio Celeste. 's Avonds schrik ik wel enorm wanneer er een enorme spin in de kamer zit. Dit is niet te vergelijken met een spinnetje van bij ons en het muskietennet wordt dan ook goed rond de matras gespannen. En tenslotte gaat het naar de laatste vulkaan op onze reis: NP Rincon de la Vieja. In Monteverde en La Fortuna waren de temperaturen heel aangenaam maar hier is het heel warm. We meten temperaturen van rond de 37°C in de schaduw en het is alsof je er een haardroger aanstaat. Ik kies hier weer voor een avontuurlijke activiteit: tubing op de Rio Colorado. Met een grote band je laten afdrijven door rapids, zalig ontspannend en verfrissend. De volgende dag staat een bezoek aan het NP op de planning. Ik kies er enkel voor de VM wandeling vanwege de warmte maar dit is een beetje een ontgoocheling. Door reconstructiewerken (lees: betonbaantjes aanleggen om nog meer toeristen te lokken) kunnen we maar 2 borrelende poelen zien. De modderpoelen zijn niet bereikbaar en we moeten dan ook via hetzelfde pad terugkeren. We zien gelukkig wel terug spinapen (slingerapen) van heel dichtbij. Deze slingeren en springen van de ene tak naar de andere en het is prachtig om dit te zien. In de namiddag wordt er genoten van het zwembadje en wordt het verslag aangevuld.

En daarna gaan we naar onze eindplaats waar we 3 nachten verbleven nl. Tamarindo, een kustplaatsje aan de Stille Oceaan. Dit plaatsje ligt vlakbij het NP Marino Las Baulas. Volgens de reisgids komen hier nog schildpadden aan land om eieren te leggen tot April. We vragen even na bij de hoteleigenaar of dit correct is en je blijkt kans te hebben van 90-95% om schildpadden te zien. Zo een kans laten we niet liggen en boeken een avondtoer. En, we hebben geluk. We zien een groene zeeschildpad van dichtbij maar ik denk dat de gids veel te snel de schildpad benaderd heeft en daardoor rechtsomkeer gemaakt heeft naar de zee. Maar ik had niet verwacht dat we schildpadden konden zien in het droge seizoen dus ben blij dat we een glimp hebben kunnen opvangen. De volgende dag moeten we met 4 vroeg op want we hebben een surfles geboekt. Tamarindo is gekend voor het surfen dus is het de plaats om les te volgen. Maar wanneer ik wakker wordt en naar mijn GMS kijk, zie ik een verontrustend bericht van Facebook. Ik bekijk mijn messenger en er blijken aanslagen gebeurt te zijn op de luchthaven van Zaventem en 3 metrostations. Iedereen is onmiddellijk klaarwakker en met een vreemd gevoel maken we ons klaar. Het lijkt ver van ons op dit moment maar het is wel in ons eigen land. Onvoorstelbaar. De surfles leidt onze gedachten af en tegen alle verwachtingen in gaat het heel goed. Na de surfles krijgen we meer nieuws van onze reisgenoten over de aanslagen. Beelden wil ik niet zien en ik besluit nog te genieten van de laatste dagen. In de namiddag staat er nog een mangrovetocht op het menu waar we weer veel reigers, leguanen en een babykrokodil zien. We verlaten even het bootje om naar brulapen te zoeken en die blijken gewoon heel laag in takken hun siësta te houden en kunnen we dus goed zien. 's Avonds genieten we van een prachtige zonsondergang. De volgende dag is voor mij een luierdag aan het zwembad en shoppingdag om onze reisbegeleidster te bedankten. Ook 's avonds genieten we terug van de zonsondergang op het strand. De volgende dag keren we terug in de late namiddag naar de hoofdstad San José om te overnachten dichtbij de luchthaven omdat onze vlucht heel vroeg in de ochtend is. Joker heeft na de aanslagen onmiddellijk onze vluchten omgeboekt zodat we zonder problemen konden terugkeren via Schiphol.

Als je van fauna en flora houdt, is Costa-Rica zeker een aanrader. Het is wel heel toeristisch in het droge seizoen en de drukte moet je erbij nemen maar het is dus droog en we hebben maar één dagje regen gezien.  Naar mijn gevoel wordt Costa-Rica iets te toeristisch en doen ze er alles voor om nog meer toeristen te lokken naar de 'ongerepte' natuur.

28-09-15

Weekend Villeroux (18-09-2015 tem 20-09-2015)

Tijdens ons jaarlijks vriendenweekendje werden er 2 wandelingen gedaan. We logeerden in het dorpje Villeroux vlakbij Bastogne en vlakbij ons vakantiehuis vertrok de wandeling 'Le promenade du Loup'. De wandeling is 8,8 km lang en is te doen met buggy's, ideaal dus voor de ouders met kleine kinderen. Wij gaan via een rustig asfaltbaantje door een open landschap waar we een ruim zicht hebben op de omgeving. Uiteindelijk krijgen we toch een stukje onverhard als we door een prachtige dreef door een stuk bos lopen. Ik zie hier heel veel bewegwijzering ook rood-witte streepjes maar op de site van de Waalse GR-organisatie vind ik niet terug om welke GR het zou kunnen gaan. Na het verlaten van het bos gaat het terug langs een rustig asfaltwegje naar het gehucht Poisson Moulin. Daar stuurt de wandelroute ons de weg in naar Sibret. De weg ligt open maar wandelaars mogen gelukkig door. Vanaf Sibret gaat het via een saaie en iets drukkere weg naar Villeroux. De tweede dag doen we de geocache wandeling 'Les Champignons' van 6 km in Magerotte. Ik heb kinderen nog nooit zover vooruit zien lopen op een wandeling. Geen gezaag of het nog ver was en heel veel plezier en enthousiasme. De wandeling verliep voornamelijk door het bos van Magerotte en naast de vele mooi gemaakte valse paddestoelen, zagen we natuurlijk ook veel echte paddestoelen. Een mooie wandeling.

Ardennen, wandelen, Villeroux, Bastogne, Promenade du Loup

Klik op de foto voor de volledige reeks

 

16-09-15

Geocaching weekend rond Echternach (GH Luxemburg) (11-09-2015 tem 13-09-2105)

Samen met enkele collega's trokken we voor ons tweede geocaching weekend deze keer naar het GH Luxemburg en meer specifiek naar Echternach om daar de omgeving Klein Zwitserland al geocachend te verkennen. Op voorhand werden er enkele caches gekozen en aangezien we zeker de prachtige kloven van Klein Zwitserland wilden zien, kozen we op dag 1 voor een multi van ca. 8 km waarbij op verschillende plaatsen vraagjes opgelost moesten worden. Onderweg deden we 2 caches die in grotten verstopt zaten maar helaas vonden we ze niet en ook nog een korte fotomulti in de Roitzbachkloof. Het werd een prachtige wandeling die een mooi overzicht gaf van de kloven rond Berdorf. Op de terugweg deden we nog een multi van 4 km. De wandeling bracht ons naar verschillende uitzichtspunten en de bonus was schitterend verstopt in een halfopen grot. We keerden terug naar de auto door een prachtige vallei. De tweede dag hadden we zelf een wandeling uitgestippeld die enkele geocaches (traditionals) verbindt in de buurt van het meer van Echternach. De laatste cache van deze wandeling was een mystery (raadsel) die thuis al opgelost was maar ook terplekke moest er nog gepuzzeld worden. In de namiddag volgde nog een traditional rondje van ca. 4 km in Girst waar we terug een prachtige wandeling door bos en  een verlaten vallei deden. We spotten zelf 2 reetjes. Toch leuk als je 2 hobby's (wandelen en geocachen) (eigenlijk 3: fotograferen) kan combineren. Voor geocachers: foto's bevatten spoilers!

geocachen, GH Luxemburg, Echternach, Klein Zwitserland

Klik op de foto voor de volledige reeks

 

09-09-15

Tweedaagse fietstocht op de Vennbahn van Aachen naar Troisvierges (125 km) (04-09 tem 06-09-2015)

Dit keer geen wandelverslagje maar een fietsverslag over mijn tweedaagse fietstocht op de Vennbahn van Aachen naar Troisvierges. Sinds de eerste fiets- en wandelbeurs in Mechelen stond deze fietsroute op mijn to-do lijstje. Dit jaar heb ik een vriendin kunnen overtuigen om mee te gaan en vrijdag stond we klaar met onze fiets in Gent-Sint-Pieter om de trein te nemen naar Welkenraedt. Om de overstap en het gesleur te vermijden naar Aachen kozen we ervoor om via de RV402 naar Aachen te fietsen. Net voor de aansluiting met de Ravel is de brug over de spoorweg afgebroken. Gelukkig helpt de kaart op de GPS ons verder om toch het startpunt via enkele veldwegen te bereiken. We volgen vanaf nu de blauw-gele bewegwijzering (zelfde principe als de rood-witte streepjes van GR paden) en fietsen langs de E40 en spoorlijn tot in het dorpje Walhorn waarna een eerste korte maar pittig klimmetje volgt. Kort daarna steken we de E40 over en fietsen we door Astenet en Hauset om uiteindelijk een onverharde weg in te slaan om de heuvelrug die ons scheidt van Aachen te beklimmen. De weg gaat door bos en er volgt een lange klim in lussen om boven te geraken. Ik moet een stukje te voet maar na de inspanning volgt de beloning met een lange afdaling. In Duitsland is er geen bewegwijzering meer en we moeten goed de kaart in het oog houden om uiteindelijk na 25 km ons hotel te bereiken. Na wat op te frissen verkennen we Aachen via een stadswandeling door de winkelstraten en door het historische centrum. Ook een bezoekje aan de Dom van Aken mag niet ontbreken.

De volgende dag staan we rond iets voor 10 vertrekkensklaar aan het hotel. Bij het station van Aachen start de Vennbahn en de goede bewegwijzering leidt ons uit de stad. De Vennbahn (een oude spoorlijn) is nooit steil om te klimmen of te dalen en het maximum stijgingspercentage is kleiner dan 2%. Vanaf dat je de Vennbahn verlaat, is het wel pittiger klimmen/dalen. Van Aachen tot in Lammersdorf stijgen we van ongeveer 300m tot 600m over een afstand van 38,5 km en het voelt dus aan als vals plat. Bij dit eerste deel fietsen we veel door een groene tunnel van bomen langs bebouwing tot na Kornelimünster. Omdat we het sportieve met vakantiegevoel willen combineren, bezoeken we Kornelimünster gekend als vroegere abdijstad en bedevaartsoord en middeleeuws uitziend centrum. Na het korte bezoekje keren we terug naar de Vennbahn en fietsen we tussen het groen langs overblijfselen van de spoorlijn en het oude station van Raeren. Na Raeren volgt een lange bospassage tot we Roetgen bereiken. Een wegwijzer laat zien dat het centrum 1,3 km van de Vennbahn ligt maar het is ondertussen 13.30u en we moeten iets vinden om te lunchen. We dalen een heel stuk af en klimmen wat terug om Roetgen te bereiken. De slager wijst ons de weg naar een bakker maar daar zijn de rekken leeg en zijn ze aan het kuisen. Zij sturen ons naar een andere bakker. We stijgen terug en plots staan we terug in de buurt van de Vennbahn en vinden we daar een Rad- en Wanderbar terug. Hun wegwijzertje staat toch wat verkeerd. In de kleine bar kunnen we een wrap bestellen en is er een aangename picknickplaats buiten en binnen. Het zonnetje schijnt eventjes en we zetten ons buiten op het terras. Maar na de lunch trekken er alweer dreigende wolken over al bleef het al de hele tijd droog. We moeten nu nog een tiental kilometer stijgen tot het hoogste punt in Lammersdorf. Daarna volgt er een aangename, lichte afdaling. Het doet toch deugd aan de benen. Langs het fietspad liggen ook al een hele tijd de oude rails. Uiteindelijk bereiken we de afslag om naar Monschau te rijden. Nadeel is dat Monschau aan de Rur ligt en er dus flink afgedaald moet worden. De bewegwijzering voert ons naar een steile steenslagweg met grote stenen en dan verder een stukje langs de 258 naar het centrum van Monschau. Een beetje een vreemde keuze vinden wij en we besluiten om via de Laufenstrasse en L214 die verhard zijn en geleidelijk klimmen terug te keren naar de Vennbahn. Monschau is wel gezellig met zijn scheve vakwerkhuizen en de Rur maar omdat het 16.00u is en het begint te druppelen, nemen we geen uitgebreide pauze en fietsen snel door. Tijdens de beklimming naar de Vennbahn begint het zelfs hard te regenen. Boven schuilen we even in een schuilhut maar we zien dat het niet voor even is en dus moeten we erdoor. We fietsen nu zonder veel rond te kijken door, meestal dalend soms eens een kortere klim. Langs de uitlopers van de Hoge Venen bereiken we het oude station van Sourbrodt. Het is gelukkig al iets geminderd met regenen maar echt genieten is het toch niet meer. Even verder verwelkomt een bord ons in Weywertz en we zijn blij als we rond 19.30u ons hotel bereiken waar een warm bad en lekkere maaltijd ons weer opkikkert. We hadden 78 km op onze kilometerteller.

Vennbahn, Aachen, Troisvierges, ravel

Klik op de foto voor de volledige reeks

De volgende dag zijn we er weer klaar voor. We passeren Waimes, Ondeval totdat de route onverhard wordt op een soort fijne steentjes. Zeker niet lastig maar wel slijkerig door de voorbije regen. Een groot deel van deze dag fietsen we ook onverhard. Het landschap is veel opener en we krijgen dan ook mooie vergezichten. We passeren het viaduct van Born (285m lang, 18m hoog) en gaan dan op weg naar Saint Vith. We bereiken dit stadje rond het middaguur en het staat ook als toeristische stadje gekend. Maar we waren een beetje ontgoocheld. Het miste gezelligheid en enkel in het café Ratskeller kunnen we iets lichts eten. We keren na de lunch terug naar de Vennbahn en fietsen onder de autosnelweg E42 door en het mooie dorpje Neidingen. Dan komen we aan de spoorwegtunnel van Lommersweiler en steken onze lichtjes aan maar éénmaal we de ingang bereiken, schieten er lichten aan. Na de tunnel bereiken we het Ourdal en het is er prachtig fietsen. We hebben wel de indruk dat we hier niet echt de oude spoorlijn volgen. Uiteindelijk krijgen we weer asfalt onder onze wielen en zien we de toren van de kapel van Weweler op de Ourberg tussen het groen steken. We stijgen tot Burg Reuland en hier verlaten we terug de Vennbahn om de burcht te bezoeken en te genieten van een ijsje. Na deze deugddoende pauze stijgen we langzaam verder tot we plots de spoorlijn moeten verlaten voor een afgesloten spoorwegtunnel waar vleermuizen verblijven. Er volgt een hele pittige klim tot over de grens van Luxemburg. We zijn hier trouwens dicht bij het hoogste punt van Luxemburg bij Huldange waar ik in mei ook in de buurt was. Daarna volgt de afdaling tot in Troisvierges. We zijn te vroeg voor de trein van 18.24u en nemen onderweg de tijd om nog wat geocaches te zoeken. Uiteindelijk bereiken we het eindpunt met 58 km op de teller. Ik kan de Vennbahn aan iedereen aanraden en vooral het stuk vanaf Monschau tot het eindpunt is heel mooi. Misschien is het wel beter om de Vennbahn over 3 dagen te spreiden om zo meer tijd te hebben om iets te bezoeken of rustpauzes. Daarna volgt nog een lange treinrit met een overstap in Luik-Gillemins terug naar Gent-Sint-Pieters dat we rond 22.00u bereikten. De laatste kilometers naar mijn huis zijn nog de zwaarste :-). Achteraf wel stijf geweest in de spieren op mijn bovenbenen.

03-02-15

Nieuw-Zeeland (20-12-14 tem 17-01-15)

De feestperiode is voorbij en het nieuwe jaar is ingezet. Bij deze dus de beste wensen voor 2015. Voor mij is de hele Kerstperiode een beetje aan mij voorbijgegaan doordat ik op reis was in Nieuw-Zeeland met de reisorganisatie Joker. We zijn er 4 weken geweest: 1 week op het Noordereiland en 3 weken op het Zuidereiland en hebben mooi zomerweer gehad. Het was een actieve reis met oa. bezoek aan Auckland, een avontuurlijke tocht onder de grond in de Waitomo Caves met de glimwormen, de Tongariro Crossing (één van de mooiste dagwandelingen ter wereld langs 3 vulkanen), het vulkanisch gebied rond Rotorua, Abel Tasman NP met halve wandeldagtocht en zeekayak, dolfijnenboottocht in Kaikoura, Pancake Rocks, gletsjertocht op de Franz Josef Glacier, paragliding in Queenstown, de mooie Milford Road en boottocht op Milford Sound, 3-daagse trekking op de Routeburn Track, de dunbevolkte Catlins met veel schapen, geeloogpingüins, Hectordolfijnen en zeeleeuwen, 2-daagse fietstocht op de Central Otago Rail Trail en nog ander veel natuurschoon. Ik kan deze reis alleen maar aanraden! 

Nieuw-Zeeland, Joker

Klik op de foto voor de volledige reeks

20:15 Gepost door Ambigirl in Vakantie | Permalink | Commentaren (4) | Tags: nieuw-zeeland, joker |  Facebook |

08-12-13

Tenerife: parque natural Montaña Roja (20-11-2013)

Een andere wandeling die we maakten op Tenerife was een rondwandeling in het natuurpark Montaña Roja. Dit park is gelegen ten westen van Medano, een surfersparadijs. Montaña Roja is de rest van een oude vulkaankrater en dankt zijn naam aan de rode kleur door de oxidatie van ijzer in de grond. Ons eerste doel is de top van de kraterwand. De beklimming is minder lastig dan die van Roque del Conde en ook minder hoog maar er zitten wel een paar pittige stukjes bij. Boven heb je een mooi zicht op het volledige park, de Atlantische Oceaan, Medano, Golf del Sur en de Costa del Silencio. Daarna dalen we via het zelfde pad af en wandelen we naar de zee aan de voet van de vulkaan waar resten van lavastromen te zien zijn. Vervolgens gaat het over het strand naar Montaña Bocinegro. De verborgen hoekjes zijn af en toe gereserveerd door naturisten. Het is met moeite nog te zien dat dit een vulkaan geweest is. Daarna dalen we af naar het strand van Medano en kunnen we de vele kitesurfers en gewone surfers observeren. Dit is een paradijs voor hen omdat hier altijd een strakke wind waait. Prachtig om te zien wat ze kunnen tijdens hun sprongen. Daarna wandelen we over de dijk van Medano totdat het tijd wordt om naar de auto terug te keren.

11177234593_bd7da1471b_z.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

 

12:02 Gepost door Ambigirl in Vakantie | Permalink | Commentaren (0) | Tags: tenerife, montana roja, medano, kitesurfen |  Facebook |

26-11-13

Tenerife: Roque del Conde (19-11-2013)

Mijn reisje naar Tenerife zit er terug op. Naast luieren werd er ook gewandeld, gefotografeerd en gegeocached en liefst allemaal tegelijk. Een wandeling naar de top van de Roque del Conde (1001 m) staat al lang op het programma. Met onze huurauto rijden we naar de startplaats in het dorpje Vento (deelgemeente van Arona). Daar wijst een wegwijzer en een inwoonster ons het juiste pad. In plaats van omhoog gaat het naar beneden, de barranco de las Casas in. Na deze barranco volgen er nog 2 kloven, de barranco del Ancon en de barranco del Rey. Deze laatste is een prachtige, diepe kloof en er volgt een pittige afdaling en daarna een pittige klim om uit deze kloof te geraken. Op de steilste stukken is er touw voorzien. Vanaf nu kan de echte beklimming van de Conde beginnen. We passeren een vervallen gebouw en 2 cirkelvormige graanvloeren. Je kan nog de oude terrassen zien maar nu groeien er voornamelijk cactussen en struiken. We stijgen naar de Centinela pas waar we een verdiende rustpauze nemen met zicht op de hart van het massatoerisme van Tenerife: Los Christianos en Playa de las Americas. Na deze pauze volgt het lastigste gedeelte van deze beklimming. Het pad is soms meer klauteren dan klimmen maar uiteindelijk bereiken we de top. Deze rots wordt ook wel eens tafelberg genoemd en boven is het ook duidelijk dat de top uit een plateau bestaat. We stappen eerst naar het 'kruis' om een foto te nemen voor een virtuele geocache. We hebben hier mooie zichten op de kust en het binnenland. De wolken hangen wel al te laag om de Teide te zien maar toch is het de moeite. Daarna vangen we de afdaling in langs hetzelfde pad als de beklimming. Er is een rondwandeling mogelijk maar ik las ergens dat dit pad nog moeilijker is dus kiezen wij voor de 'gemakkelijkere' weg. Het eerste stuk zijn we dan ook heel voorzichtig op de losse stenen tijdens de steile afdaling. Tijdens de beklimming passeerden we een 5-tal caches maar omdat de wolken soms snel kunnen zakken en de top dan volledig in de mist hangt, zijn we eerst naar boven geklommen. Maar tijdens de afdaling hebben we tijd voor de verschillende caches die allemaal bovengehaald worden, de één al sneller dan de ander. Uiteindelijk komen we terug aan de barrancos en na een uurtje staan we terug aan de auto. Een aanrader voor wie het massatoerisme eens wil verlaten.

IMG_0293.JPG

Klik op de foto voor de volledige reeks

 

21:31 Gepost door Ambigirl in Vakantie | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

11-06-13

17-05-2013 tem 24-05-2013: Corfu trail

Een tijdje geleden ging ik met de reisorganisatie 'Te Voet' naar Corfu voor een wandeltocht op het Corfu trail. Voor uitgebreide informatie over het Corfu trail verwijs ik je door naar de site www.trekkings.be: Corfu trail. Bij deze vakantie ging het van Pelekas (ten westen van Corfu stad) naar de Pantokrator (de hoogste berg van Corfu). Af en toe werd er van de trail afgeweken. We verbleven in 3 hotels en onze bagage werd vervoerd dus we konden wandelen met een dagrugzak.

Etappe-indeling:

Dag 1: Pelekas-Liapades (22,4 km)
Dag 2: Liapades-Arakli-Paleokastritsa (12,1 km)
Dag 3: Paleokastritsa-Angelokastro-Agios Georgios (11 km)
Dag 4: Rekini-Sokraki-Spartilas-(Barbati) (16,3 km)
Dag 5: Nissaki-Porta-Katovolos (13,2 km)
Dag 6: Spartilas-top Pantokrator (906 m)-Spartilas
Dag 7: Vrije dag: bezoek aan Corfu stad

Deze wandelweek bood heel wat afwisseling: langs de kust, door het binnenland, door oude olijfboomgaarden, op smalle en steile paadjes, over bredere veldwegen, mooie uitzichten, nog redelijk authentieke dorpjes, de Ropavlakte, de Pantokrator, ... . Een impressie vind je in de volgende fotoreeks.

DSC_0125.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

 

 

07-12-12

Tenerife: Wandeling in het NP Teide (28-11-2012)

Naar jaarlijkse gewoonte is de winter een periode om naar de zon te trekken en zijn we terug naar Tenerife geweest. Tenerife is meer dan Playa de las Americas en het binnenland met het NP Teide en het noorden is prachtig wandelgebied. Ook dit jaar gingen we gaan wandelen al hebben we de geplande wandelingen niet gedaan door de wolken die op 1800 m hingen. We hadden een back-up wandeling die in het NP Teide vertrok omdat je dan meestal boven de wolken zat. Helaas ging deze wandeling door het getroffen gebied van de brand van deze zomer en was dus niet toegankelijk. We zijn dan maar naar de 'tourist information' gereden en hebben daar een wandelkaart verkregen met wandelvoorstellen. De meeste wandelingen waren in lijn maar gelukkig waren er nog een paar luswandelingen die we niet hadden gedaan. We kozen voor wandeling nr. 13 (Samara vulkaan) en reden naar het vertrekpunt. Dit was even zoeken omdat de kaart niet duidelijk was maar de wandeling vertrekt aan het tweede viewpoint op de TF-38. Toen we vertrokken was het 4°C, een groot verschil met de 25°C op zeespiegelniveau. Een informatiebord toont de route, het hoogteprofiel en een verwachte wandeltijd van 2,5 uur.

Tenerife, Samara vulkaan, Teide

De Samaravulkaan ligt onmiddellijk aan de start van de route en je kan naar de top klimmen maar wij besluiten om dit tot het laatste te houden. We vertrekken en een duidelijk pad dat bewegwijzerd is met groene bordjes met gele cijfers brengt ons tussen de dennenbomen. Enkele dagen ervoor hebben we enkele uren regen gehad en vanaf de zee zagen we toendat de Teide een mooi sneeuwtapijt gekregen had. Hierboven krijgen we nu een beter zicht op de besneeuwde top al was er wel al veel weggesmolten. Helaas kunnen we niet lang van het zicht genieten want de wolken komen hoger en hoger en al snel zitten we in de wolken en zien we niet veel meer. We besluiten toch door te stappen en beginnen te stijgen. Na een hele tijd bereiken we een kam en komt er een kleine opklaring. We krijgen een prachtig zicht op het vulkaanlandschap en genieten met volle teugen. De wolken geven net de indruk dat er stoom uit de grond komt. Maar alles trekt terug dicht en we stappen verder. Na het hoogtste punt (2088 m) beginnen we terug aan de afdaling en bereiken we terug de boomgrens. Het duurt nu niet lang meer voor we het startpunt bereiken. De Samara vulkaan zit volledig in de wolken dus de top laten we voor wat het is. De wandeling was uiteindelijk maar 5 km lang en wij deden er 1,5 uur over. Ik kan me wel voorstellen dat je er 2,5 uur overdoet wanneer je beter zicht hebt dus deze wandeling zullen we nog eens moeten overdoen. Voor deze wandeling moet je een gemiddelde conditie hebben, je stijgt en daalt toch meer dan 200 m. De paden zijn wel duidelijk enkel bij het hoogste punt gaat het tussen de lavavelden en moet je wat meer uitkijken waar je je voeten zet.

13-07-12

Vakantie Andalusië Spanje (juni 2012)

Het is hier al een tijdje stil en dat is niet alleen te wijten aan het slechte wandelweer. In Juni trok ik namelijk naar Spanje voor een rondreis door Andalusië. We vertrokken in Malaga, gingen vervolgens via het natuurpark El Torcal en de EL chorro kloof naar Ronda. Daar kon een rondrit met een bezoek aan de witte dorpjes in de Sierra de Grazalema niet ontbreken. Daarna hadden we onze etappeplaats in Vejer de la Frontera, een prachtig wit dorpje en bezochten we Gibraltar. De volgende stop was Jerez de la Frontera met een bezoek aan de bodega Gonzalez-Byass met bijhorende sherry-proeverij.  En dan volgende de eerste van de 3 gekende cultuursteden van Andalusië: Sevilla met het Alcazar, de kathedraal en Giralda, het Spaanse plein, Flamenco, Casa de Pilatos. We trokken ook naar het Nationaal Park Donana en dan ging het naar de streek van de olijfteelt waar we in een oude hacienda overnachten. We verkenden het dorpje Zuheros en trokken naar Cordoba met de prachtige Mezquita en patio's. Andalusië is gekend voor de Moorse cultuur maar wij trokken ook naar Ubeda waar oude renaissance paleizen overheersen. En dan ging het naar de plaats waar iedereen die Andalusië bezoekt heen gaat voor een van de mooiste overblijfselen van de Moorse cultuur: Granada en het Alhambra. Ook de oude wijk Albaicin en de benedenstad zijn de moeite. Via Pampaneira in de Alpajarras genoten we nog van een stranddagje (al was het net iets te warm om aangenaam te zijn: >40°C) in Nerja en kwamen we terug in Malaga. Besluit: een aanrader en geniet van de foto's door op onderstaande foto te klikken.

DSC_1026-2.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

18:31 Gepost door Ambigirl in Vakantie | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

11-10-11

Weekendje Voerendaal

Een weekendje weg is atlijd leuk. Vorig weekend zat ik in Voerendaal. Dit ligt in Nederland over Maastricht en dicht bij het drielandenpunt in Vaals. Het landschap is heuvelend en is blijkbaar gelijkaardig aan de Voerstreek. Het weer viel beter mee dan verwacht en we trokken dan zowel op zaterdag als zondag naar buiten voor een korte wandeling. Zaterdag verkenden we de omgeving van Voerendaal vanuit ons vakantiehuisje en gingen we naar de http://www.bernardushoeve.nl. Juist op tijd kwamen we aan en de hemelsluizen gingen toch open. Het duurde niet lang en de kindjes konden al snel op de speeltuin hun energie kwijt. Zondag gingen we naar de Brunssummerheide, een mooi natuurgebied in Brunssum. De heide is natuurlijk al lang uitgebloeid maar de wandeling gaat door een afwisselend gebied van heide, bos en duinen. Een mooi bezoekerscentrum is aanwezig voor uitgebreide informatie en een hapje en drankje.

DSC_0205B.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

21:04 Gepost door Ambigirl in Vakantie | Permalink | Commentaren (2) | Tags: voerendaal, brunssummerheide |  Facebook |

25-06-11

Vakantie Italië (Zuid-Tirol en Dolomieten): 11 tem 18 juni 2011

2 jaar geleden trok ik voor het eerst naar Zuid-Tirol (zie verslag en foto's). De week was toen te kort en daarom ben ik dit jaar terug voor een weekje naar Zuid-Tirol getrokken. Dit jaar logeerden we in Feldthurns (Velturno) in het hotel Unterwirt. Feldthurns ligt op 4 km van Klausen in het Eisackdal op een hoogte van ca. 800 m. Het hotel is een aanrader: het biedt welness aan, een heerlijke keuken en verschillende uitstappen voor wandelaars, wielertoeristen, MTB'ers en motorrijders. Het weer was wat minder dan 2 jaar geleden toen de temperaturen hoger waren dan normaal. Nu lagen ze wat lager dan normaal en was het wisselvalliger. Dit heeft als gevolg dat de prachtige toppen veelal in de wolken zaten maar we kregen toch ook regelmatig de zon te zien. De eerste dag trokken we naar de Bletterbachschlucht. Deze kloof is UNESCO werelderfgoed en is een prachtig natuurverschijnsel aan de rand van de Weisshorn. Meer informatie vind je hier terug. We hadden echter geen geluk want de week ervoor was er heel veel regen gevallen waardoor de kloof niet toegankelijk was. Gelukkig kun je de kloof ook van bovenaf bezichtigen en kregen we toch een mooie indruk van deze kloof. Na dit bezoek reden we met de auto naar het klooster Maria Weissenstein en de Karersee. Via het Tierser dal met zicht op het Latemargebergte en de Rosengarten rijden we terug naar Feldthurns. De tweede dag hadden ze regen voorspeld dus gingen we de culturele toer op met een bezoek aan Klausen en de beklimming naar het klooster Säben gevolgd door een bezoek aan de tweede grootste stad van Zuid-Tirol: Brixen. De regen viel op de goeie momenten: als we in de auto zaten. Er werden 2 dagen beter weer voorspeld dus reden we naar de Dolomieten voor een rondrit rond het Sellamassief. Deze rit is bijna een verplichte uitstap met 4 passen en talrijke haarspeldbochten en prachtige uitzichten op de Dolomiten. Hoewel het in het dal zonnig was, werd het meer en meer bewolkt naarmate we het Sellamassief naderden. Van de toppen was niet veel te zien en we kregen zelf een stevige bui over ons heen. Op de Pordoi pas was het de bedoeling om de kabelbaan te nemen naar de Sass Pordoi en vandaar te stappen naar de top van de Piz Boè. Helaas stak de bewolking er een stokje voor. We besloten toch hier een pauze te nemen en na een half uurtje bleken er toch gaten in de bewolking te komen maar de top van de kabelbaan bleef onzichtbaar. Na een uurtje geven we het op en net toen we willen wegrijden, komt er een brede opklaring. Terug de auto uit en naar boven en we hebben het ons niet beklaagd. Boven op de Sass Pordoi heb je een prachtig uitzicht op de Marmolada en de Dolomietenweg. Aan de andere kant zou je de Langkofel en Plattkofel, de Rosengarten en het Schlernmassief moeten zien maar daar hingen nog te veel wolken. Boven kwamen we ook in een andere wereld terecht. Er lag nog heel veel sneeuw. De wandeling naar de top van de Piz Boè ging zelfs bij goed weer niet te doen zijn. Uiteindelijk vervolgen we onze weg en via de Campolongo pas en de Grödner pas keren we terug naar het hotel.

zuic-tirol,dolomieten,feldthurns,italië

Klik op de foto voor de volledige reeks

De volgende dag wordt de beste dag van de week dus we trekken weer de hoogte in en nemen in Ortisei de kabellift naar de Seiser Alm. Deze alm is de grootste alm van Europa en een prachtig wandelgebied omgeven door het Sellamassief, Langkofel, Plattkofel en het Schlernmassief. Deze keer geen wolken en de pull gaat snel uit. Zelfs op deze hoogte is het aangenaam warm. We doen een wandeling van 13 km en genieten van de zichten. Na de wandeling bezoeken we nog Kastelruth en het kasteel Prösels. De voorlaatste dag wordt onweer voorspeld. We trekken naar het zuiden om de wijnroute te volgen ten zuiden van Bozen (Bolzano). Door de warme temperaturen besluiten we om een korte wandeling tussen de wijngaarden te doen in Eppan. Via een kruisweg stijgen we naar een kapel tussen de wijngaarden. Vervolgens gaat de wandeling door het bos naar een merkwaardig natuurverschijnsel: de Eislocher. Tussen porfierblokken is de temperatuur constant rond de 5°C en is er hier een meer alpiene groei terwijl er hoger een meer meditterane groei is. Normaal is dit omgekeerd. We keren terug en passeren verschillende kleine burchten van Eppan. Bijna aan de auto begint het plots te spetteren. We lopen nog snel door maar het regent te hard en we zijn genoodzaakt om te schuilen aan een kapelletje. Stom dat we geen regenkledij bijhadden maar het zag er ook niet naar uit dat het ging regenen. De regen wordt vergezeld door donder en bliksem en het lijkt er op dat we nog een tijdje bij het kapelletje zullen staan. Toen het wat minderde, lopen we verder maar we geraken maar 50 meter verder omdat het weer begint te gieten. Uiteindelijk mindert het toch wat en lopen we naar de auto. Gelukkig hebben we wat reservekledij liggen. Het blijft nog een tijdje goed doorregenen maar we zitten nu tenminste in de auto. Bijna bij de Kalterer see regent het zo hard dat we zelfs moeten stoppen langs de weg omdat de zichtbaarheid heel slecht was. Maar na regen komt zonneschijn en wanneer we de Kalterer see bereiken, stopt het met regenen. Het meer staat bekend als het warmste weer van Zuid-Tirol als is de naam wel misleidend. De volgende stap is Tramin en een bezoek aan de Cantina Tramin kellerei. We proeven hier wijn met de druif de Gewürztraminer die hier zijn oorsprong kent en doen onze aankopen. Het weer is terug helemaal opgeklaard en het onweer is voorbij getrokken. We willen in Kaltern de lift nemen naar de Mendolakam maar missen de afslag. Uiteindelijk rijden we met de auto via heel veel haarspeldbochten naar boven. Boven zien we het wegtrekkend onweer en de wijngaarden. Ik kan me voorstellen dat je bij een wolkenloze hemel hier een prachtig zicht moet hebben. Via de autosnelweg rijden we terug naar Feldthurns. De laatste dag blijven we in het Eisackdal en op aanraden van het hotel trekken we naar de Villander Alm op 20 km van Feldthurns. Deze alm ligt op een terras aan de westzijde van het Eisackdal. Je zou er prachtige zichten moeten hebben op de Dolomietentoppen maar ik val in herhaling de wolken staken er weer een stokje voor. Toch hebben we genoten en we klimmen gestaag naar de Dodenkapel op 2186 m. Vanaf de top is het maar een korte klim meer naar de top van de Dodenrug (2221 m) en zo heb ik toch nog een bergtop gedaan deze week. De afdaling is iets moeilijker maar een hek biedt wat houvast. Dit was weer een geslaagde vakantie en ik keer zeker nog terug om de streek van Meran te verkennen.

 

22:19 Gepost door Ambigirl in Vakantie | Permalink | Commentaren (1) | Tags: zuic-tirol, dolomieten, feldthurns, italië |  Facebook |

11-12-10

Vakantie Tenerife 12-11-2010 tem 22-11-2010

Net als vorig jaar trok in in november naar Tenerife. Ik kan het iedereen aanraden om met het slechte weer naar het eiland van de eeuwige lente te reizen. En beperk je niet tot het toeristische zuiden maar ontdek het eiland en je zal verrast zijn van de verscheidenheid in landschappen en het grote aantal wandelmogelijkheden. Ik deed dit jaar de wandeling in de Masca kloof en een wandeling in het natuurreservaat Rasca. Verslagjes volgen nog van beide wandelingen. Daarnaast huurden we terug een auto en verkenden we het Anagagebergte en trokken we naar het Nationaal Park van de Teide.

DSC_0858-2.jpg

Klik op de foto voor de volledige fotoreeks 

30-08-10

Diksmuide: Ijzerfrontroute (27-08-2010)

Wegens het slechte weer tijdens mijn vakantie aan zee kwam er van wandelen niet zoveel in huis. Enkel het Bamburgpad (8 km) in Westende hebben we gedaan en een wandeling in Bergues. Van deze laatste volgt nog een verslag. Het Bamburgpad stelt niet veel voor en daarom ook geen foto's van deze wandeling. Eén dag was er wat minder wind en dan deden we de Langelis fietsroute van 39 km met start te Nieuwpoort en verkenden we de polders. En naast de fiets en de voeten hebben we ook de auto genomen voor de Ijzerfrontroute (79 km). Deze start in Diksmuide maar wij pikken in te Nieuwpoort aan het Albert I-monument. De route verkent het slagveld van WO I en herinnert ons aan de lange en zinloze strijd die rond de Ijzer uitgevochten is. De vele kerkhoven, herdenkingsmonumenten, bunkers en stukgeschoten overblijfselen maken dat we deze gruwelijke oorlog niet vergeten. Een tocht die je even doet nadenken en stil laat staan bij het verleden.

DSC_0035B.jpg

Klik op de foto voor de volledige reeks

03-07-10

Noorwegen: Van de Fagerheim hut naar de Kraekjjahut op de Hardangervidda (18-06-2010)

Twee weken deed ik een rondreis door Noorwegen. Veel wandelingen deden we niet maar er moest toch minimum één wandeling gedaan worden en we kozen voor wandeling nr. 32 uit de ANWB-wandelgids Noorwegen. Deze wandeling op de Hardangervidda is 13 km lang en een lichte wandeling die volgens de gids in een 3u30' kan gedaan worden. We deden er uiteindelijk 5u over met lunchpauze inbegrepen. Er waaide een sterke noordenwind en de temperatuur was 4°C maar het was droog met brede opklaringen. De wandeling zelf loopt van de Fagerheim hut die aan de toeristische weg nr. 7 ligt naar de hut Kraekkja en terug naar Fagerheim waarbij we volledig rond het Storekraekkja meer stapten. Naar de Kraekkjahut moet je zelf je weg zoeken langs het meer en vanaf die hut kun je de rode T's volgen van de DNT-wandelvereniging. Regelmatig moesten sneeuwveldjes en beekjes overgestoken worden. Het was niet altijd eenvoudig om een doorwaadbare plek te vinden en bij de sneeuwveldjes zakten we soms diep weg.

DSC_0059B

Klik op de foto voor de volledige reeks

De Hardangervidda is Europa's grootste bergplateau (7500 km², waarvan 3430 km² is ondergebracht in een nationaal park). De hoogvlakte ligt gemiddeld 1000 tot 1250 m boven de boomgrens. De begroeiing bestaat dan ook vnl. uit mossen, korstmossen en alpiene graslanden en heidevegetaties. Talloze pieken van meer dan 1400 m hoogte geven het imponerende landschap enig reliëf; sommige zijn bedekt met gletsjers, zoals de Hardangerjokul. Voor mensen die een meerdaagse trektocht niet zien zitten, is deze korte wandeling een aanrader om kennis te maken met de hoogvlakte (****).

14:44 Gepost door Ambigirl in Vakantie | Permalink | Commentaren (1) | Tags: noorwegen, wandelen, hardangervidda, fagerheim, kraekkja |  Facebook |

28-12-09

Wandeling vanuit Playa de las Americas naar Playa Paraiso te Tenerife (21-11-2009)

Normaal gingen we die dag een wandeling doen door Barranco del Infierno maar die bleek gesloten te zijn. Daarom besloten we naar Playa Paraiso te wandelen. De wandeling zal ongeveer 14 km lang zijn en het eerste deel gaat door Playa de las Americas. Je kan hierbij de verkeersvrije promenade volgen tot La Caleta maar wij kiezen voor de binnenstraten omdat enkele wandelpartners hotels van vroeger  en de enorme groei van Playa de las Americas wilden zien. In La Caleta is het tijd voor de lunch en ben ik blij dat we pauzeren want ik had een serieuze dip door de warmte. Na deze deugddoende pauze volgt het mooiste deel. We trekken een natuurreservaat in en doorkruisen verschillende barranco's om uiteindelijk in Playa Paraiso aan te komen. Kronkelende paadjes trekken door dit gebied en je krijgt mooie zichten op de verschillende baaien. Moe maar voldaan keren we met de taxi terug naar het hotel. Het eerste deel van deze wandeling is gemakkelijk, behalve de warmte maakte het wat lastig. Kies de wandeling langs de zeepromenade voor een verfrissend briesje. Het tweede deel is wat lastiger omdat er soms steile afdalingen en beklimmingen zijn in de barranco's maar die zijn niet erg lang.

tenerife (31)B

Klik op de foto voor de volledige reeks

23-12-09

Wandeling rond de Roques de Garcia in het Nationaal Park Teide in Tenerife (19-11-09)

Dat Tenerife niet alleen zon en strand is, kun je duidelijk zien in mijn eerste post over Tenerife. Een heel verrassend en prachtig landschap vind je terug in het Nationaal Park van de Teide, ingesloten in een grote ring van rotsen. De meer dan 2000 m hoog gelegen vlakte wordt in het park gekenmerkt door versteende lavastromen en markante vulkaankegels. De top van de Teide is ongetwijfeld de meest imposante vulkaankegel. Deze is met zijn 3717 meter de hoogste berg van Spanje. Het is zeker aan te bevelen een wandeling in het nationale park te maken. Er zijn wandelingen van alle moeilijkheidsgraden mogelijk, van een kort tochtje over de vlakte tot aan de beklimming van de Teide. Er is een overzichtskaart van het wandelgebied te krijgen bij de bezoekerscentra van het park. In de bergring rondom de Teide zien wetenschappers de restanten van 2 enorme, naast elkaar liggende vulkaankegels. De uit een aantal opvallende naalden bestaande rotsgroep Roques de García wordt beschouwd als het restant van de scheidingswand tussen deze kegels.

tenerife (100)C

Klik op de foto voor de volledige reeks

Na de top van de Teide te hebben bezocht in de voormiddag en een lunch in het Parador-hotel, beginnen we aan een wandeling rond de Roques de Garcia tegenover dit hotel. Deze wandeling is ca. 6 km en volgens het informatiebordje doe je er ongeveer 2u30' over. Wij deden er uiteindelijk maar 1u45' over. De wandeling gaat eerst langs een indrukwekkende rotsformatie: la roque Cinchado. Het eerste deel gaat over een breed, vlak pad langs de kleurrijke rotsen en met een mooi zicht op de Teide. Een blik achterom heeft ons een beeld van Montaña de Guajara & de Piedras Amarillas. Bij het verste punt verandert het uitzicht en komen we tussen de lava terecht. We dalen af naar de andere kant van de puntige rotsformatie en krijgen zicht op de uitgestrekte vlakte met zijn vele lavastromen. Tussen en over de lava stappen we nu naar een indrukwekkende rots genaamd 'La Catedral'. Daar aangekomen volgt een lastig stuk. We zijn ondertussen een heel stuk gedaald en voor het laatste stuk moeten we steil stijgen tot aan het startpunt. Moe maar voldaan komen we boven. Dit was een mooie wandeling (****), niet echt moeilijk behalve de lastige beklimming op het einde.

16-12-09

Wandeling naar de top van Montaña Guaza vanuit Playa de las Americas in Tenerife (16-11-09)

Zoals beloofd een eerste verslagje van één van de 3 wandelingen in Tenerife. Deze wandeling verkent het gebied rond de Montaña Guaza en trekt ook naar de top. De wandeling is beschreven in het zeer interessante boekje 'Southern Tenerife and La Gomera: car tours and walks' (Sunflower Landscapes). Montaña Guaza is eigenlijk een hoge heuvel (428 m) ten oosten van Los Cristianos maar met de warme temperaturen, de steile klim en het rotsige pad is deze wandeling zeker niet te onderschatten. Volgens het gidsje is de wandeling 12 km maar aangezien wij vanuit ons hotel vertrekken, zullen we een 14-tal km gestapt hebben. Het eerste deel is gemakkelijk en langs de strandpromenade (die volledige doorloopt van Los Cristianos tot het einde van Playa de las Americas) passeren we de aangelegde stranden en de haven van Los Cristianos. Na het laatste hotel passeren we nog een klein naaktstrand en aan het bordje 'Monumento natural Montaña Guaza' begint de lastige beklimming langs een rotsige helling tot het plateau 'Llano de Las Mesas'. Via verlaten terrassen  gaat het naar het volgende deel van de beklimming. Deze keer is het pad breder en gemakkelijker maar sommige stukken zijn steil en het is zweten bij temperaturen van 27°C. Naarmate we stijgen, krijgen we mooie uitzichten op de kust met de vulkaankegel Montaña Rasca en de vuurtoren en Las Galletas. Na enkele noodzakelijke rustpauzes bereiken we de eerste top van 428 m die versierd is met verschillende antennes. Vanaf hier hebben we een mooi zicht op de kustvlakte in het zuiden en de witte dorpjes op de lagere bergflanken. Helaas is de oude kraterwand volledig in donkere wolken gehuld en krijgen we de Teide niet te zien. Van deze top is het maar een korte wandeling naar de tweede top van 405 m waar we een schitterend uitzicht hebben op Los Cristianos en Playa de las Americas.

tenerife (10)B

Klik op foto voor de volledige reeks

Het zwaarste deel is nu achter de rug en met hernieuwde moed vervolgen we onze wandeling. Dalen gebeurt via dezelfde weg als in het doorgaan maar op het plateau slaan we af richting kust. Langs een verlaten stal/boerderij doorkruisen we deze vlakte waarbij het pad kronkelt langs cactussen (soms venijnig dicht) en struikjes. Er volgt nog een moeilijk stukje bij een afdaling in een kleine barranco maar we raken allemaal veilig aan de overkant. Het pad loopt boven de kliffen en Los Cristianos komt in zicht. Plots duikt een kerststalletje op. Op 16/11 toch wel heel vroeg. Ook de ligging is heel speciaal. Via een steil pad langs de kliffen dalen we af naar Los Cristianos. Een frisse cola en een rustpauze op een bankje geven ons het laatste beetje energie om terug te stappen naar het hotel. Maar plots klinkt applaus vanaf een terras. De achterblijvers zijn ons tegemoet gekomen en trakteren ons op een lekkere aperitief. Samen gaat het langs de strandpromenade terug naar het hotel. Het zuiden is niet het mooiste wandelgebied omdat het dor en droog is maar deze wandeling is leuk (***) om de badplaats eens vanuit een ander perspectief te zien. Enkel de strandpromenade is verhard, eenmaal in het natuurgebied vormen rotsige paden de ondergrond. De beklimming is lastig maar je kan de wandeling evt. inkorten door de wandeling naar de top weg te laten.

08-12-09

Vakantie Tenerife (14-11-09 tem 23-11-09)

Het is hier al een hele tijd stil. Dit komt doordat ik 10 dagen in het zonnige zuiden geweest ben nl. in Tenerife en door het slechte weer in het weekend waarbij ik liever binnen zit dan buiten in de regen rondloop. Ondertussen heb ik al een selectie gemaakt van de mooiste foto's die je kan bezichtigen door op onderstaande foto te klikken. Wij verbleven in het hotel H10 Conquistador in Playa de las Americas. Playa de las Americas is het mekka van het massatoerisme en het aanbod in hotels (het éne al was kitscherig en opzichtiger dan het andere), café's en terrasjes en winkelcentra is enorm. Wij kwamen niet alleen voor zon, zee en strand (al was dat ook wel leuk) maar wilden ook het eiland ontdekken. We hebben 4 dagen een auto gehuurd en hebben grondig Tenerife verkend. Op de eerste dag stond Vilaflor (het hoogste bergdorp van Tenerife), het nationale park van de Teide en het noorden met La Orotava en Puerto de la Cruz op het programma. Het bezoek aan La Orotava viel letterlijk in het water want noodweer had de dag voordien voor overstromingen gezorgd en ook op onze trip viel het water met bakken uit de hemel. In Puerto de la Cruz zagen we nog de gevolgen van de waterstroom de dag voordien. De volgende dag verkenden we verder het noorden vanaf Puerto de la Cruz met Icod de los Vinos (oudste drakenboom), Garachico (oud havendorpje), Punta de Teno en het Tenogebergte als hoogtepunten.

tenerife (134)B

Klik op de foto voor de volledige reeks

De 3° dag was voor mij het hoogtepunt. We gingen met de kabelbaan naar de top van de Teide. Nou ja, top, die is enkel toegankelijk met permit, dus met de kabelbaan tot 3550 m is ook al de moeite. Van hieruit vertrekken 2 wandelpaden naar 2 uitzichtpunten: La Fortaleza en Pico Viejo. Allebei de moeite waard om te doen. Beneden doen we nog een wandeling rond de Roques de García. Maar daarover een apart logje. De laatste dag met de auto verkennen we het groene noorden en het Anaga-gebergte. Het verschil kan niet groter zijn met het droge en dorre zuiden. Prachtige laurierbossen en oude heidebossen tooien de bergflanken en het zicht op de rotsige kust met zijn blauwe zee is fantastisch. Naast deze uitstappen hebben we vanuit Playa de las Americas ook nog 2 wandelingen gedaan: beklimming van Montaña Guaza (een behoorlijke pittige wandeling in de warme zomertemperaturen) en te voet naar Playa Paraiso langs de kustpromenade en door een natuurreservaat met verschillende barranco's. Foto's van deze wandelingen samen met de wandeling rond de Roque de García volgen later. Ik kan iedereen aanraden om in november naar Tenerife te gaan. Je zomergevoel komt direct terug boven, al was het wel soms raar met de palmbomen versierd met kerstlichtjes.

03-07-09

Rondwandeling rond de Drei Zinnen in Zuid-Tirol (20-06-09)

Tijdens mijn vakantie was er ook tijd voor een bergwandeling. Daar het voor mij de eerste keer in de bergen was, kozen we voor een gemakkelijke wandeling nl. de klassieker in de Dolomieten: de rondwandeling rond de Drei Zinnen of Tre Cime de Lavaredo van ca. 10 km (ca. 3,5 uur). Deze wandeling vertrekt aan de Refugio Auronzo op 2320 meter. Je bereikt deze door aan het meer Misurina af te slaan naar de Drei Zinnen. Deze weg is een tolweg en er moet €20 betaald worden. Wil je het goedkoper dan kan je aan het Misurina meer de bus nemen voor €2 enkele reis. Je stijgt en komt langs een mooi gelegen meertje tot uiteindelijk enkele steile haarspeldbochten je aan de parkings brengen aan de Refugio Auronzo. Je volgt tijdens de tocht de rood-wit-rode bewegwijzering met nr. 101 richting Refugio Locatelli en vandaar nr. 105 terug richting Refugio Auronzo. Bijna onmogelijk om te verdwalen maar neem toch maar een kaart mee.  Het eerste stuk tot aan de Refugio Lavaredo volg je een breed pad. Na ca. 15-20' passeer je een kapelletje met enkele grafstenen. 15' verder kom je dan aan de Refugio Lavaredo waarna de beklimming start naar een kam op 2457 meter. Je passeert hierbij al de eerste sneeuwvelden, voorlopig nog langs het pad. Op de kam krijg je een prachtig zicht op de 3 toppen (kleine Zinne, GroBe zinne en Westliche Zinne) die vooral aan de Zuid-Tiroolse kant loodrecht naar beneden gaan. En als je goed kijkt, heb je het geluk om ook enkele echte bergbeklimmers zien. Zo zie je pas hoe indrukwekkend en hoog de toppen zijn. Vanaf de kam daal je af naar de Refugio Locatelli. We moeten hierbij enkele sneeuwveldjes passeren langs smalle paadjes die er soms glad bij lagen door de vele wandelaars die reeds gepasseerd waren. Aan de Refugio Locatelli volgt nu een leuke zig-zag afdaling naar een dalkom gevolgd door een lastige beklimming. Tijdens deze wandeling geniet je niet alleen van de Drei Zinnen maar ook de Paternkoffel en andere Dolomietenbergen zijn de moeite en de panorama's veranderen dan ook constant. We moeten nog een bergriviertje (of smeltwater) over en aangezien mijn wandelschoenen niet meer waterdicht zijn, betekent dit dan ook schoenen en kousen af en blootvoets door het ijskoude water. Er volgen nog enkele minder gemakkelijke, luchtige passages door sneeuwveldjes maar uiteindelijk krijgen we zicht op het Misurina meer en komen we terug aan de parking. Dit was mijn allereerste bergwandeling en ik hoop dat er nog zullen volgen. Ik kan alleen zeggen dat ze schitterend was en als je in de buurt bent, je ze zeker moet doen. Geniet van de foto's.

Dag 5 (212B)
 

Klik op de foto voor de volledige reeks

26-06-09

Vakantie Zuid-Tirol (13-06-09 tem 20-06-09)

Vorige week was ik op vakantie in Italië, namelijk in Zuid-Tirol. Dit gebied ligt helemaal in het noorden van Italië. Wij verbleven in Gasthof Sonne in St. Lorenzen nabij Bruneck/Brunico. Zuid-Tirol was vroeger bij Oostenrijk maar werd geannexeerd bij Italië. Het Oostenrijkse karakter en de Duitse taal is nog duidelijk terug te vinden en vormt samen met de Italiaanse identiteit een mooie mix. St. Lorenzen ligt in het Pusterdal met in het noorden de Zillertaler Alpen en in het zuiden de Dolomieten en vlakbij de Kronplatz. Het is een ideale uitvalsbasis voor de vele bezienswaardigheden in de Dolomieten. Op de eerste dag bezochten we de aardpyramiden nabij Percha. Deze ontstaan door erosie. Een mooie wandeling door het bos op de bergflank bracht ons naar dit natuurverschijnsel. In de namiddag volgde een tweede wandeling rond de Pragser Wildsee. Het is er erg toeristisch maar de rondwandeling is de moeite. De tweede dag verkennen we de Dolomieten met de auto. Vanuit St. Lorenzen rijden we via het Gaderdal de Dolomieten in. Via haarspeldbochten gaan we naar een eerste pas: de Valparolapas op 2168 meter. Deze ligt niet op de grote Dolomietenweg (van Bolzano tot Cortina d'Ampezzo waarbij 4 passen gepasseerd worden) en het is er dan ook zeer rustig. In het dal was het nog zonnig en warm maar helaas kwam er bewolking op en vele pieken bleven verborgen. Na deze pas komen we al snel aan de Falzaregopas (2117 m) waar het druk is. Via Cortina d'Ampezzo, de Dürrensee en een eerste zicht op de Drei Zinnen (één van de bekendste toppen van de Dolomieten) keren we terug richting Bruneck/Brunico. Er net voor draaien we af voor een rondje Kronplatz. Via korte haarspeldbochten gaat het naar de Furkelsattelpas op 1759 m hoogte. We hadden gehoopt hier dicht bij de top te zijn om te voet een panoramawandeling te doen maar er moest nog een heel stuk geklommen worden en het was al laat. Deze berg is een druk skioord in de winter, nu is het er heel rustig.

Dag 5 (15B)

Klik op de foto voor de volledige reeks

De volgende dag verlaten we de natuur en trekken we de provinciehoofdstad in: Bozen/Bolzano. Deze stad ligt zuidelijker en op 266 m gelegen in een keteldal is het er broeiend warm en heerst er al een meer meditterane sfeer. Het is omringd door wijngaarden en ligt aan het begin van de Weinstrasse. Het oude stadscentrum met zijn smalle steegjes en de Lauben (met burgerhuizen uit de 15e eeuw) en fruitmarkt neemt je terug in de tijd. De vele bezienswaardigheden (de Dom, Waltherplatz, kerken, kastelen, Köhlerer kabelbaan) en musea (Museion, Stadsmuseum en Archeologiemuseum met Ötzi, de ca. 5300 jaar oude mummie) zijn een bezoekje aan deze stad zeker waard. Op de 4° dag bezoeken we Bruneck/Brunico met terug een oud, historisch centrum en soldatenkerkhof ter herinnering aan de vele gesneuvelden tijdens de wereldoorlogen. In de namiddag was het terug tijd om de natuur in te trekken met een mooie wandeling langs de Reinbachwatervallen. Om ze alle 3 te zien moet er flink geklommen worden maar doordat ze alle 3 zo verschillend zijn en er een mooi uitzicht boven de 3° waterval is, is dit zeker aan te raden. De voorlaatste dag stond er een klassieker op het programma: de rondwandeling rond de Drei Zinnen. Ik post later nog een verslag en foto's van deze schitterende tocht. Uiteindelijk sloten we de vakantie af met een wandeling in de omgeving van St. Lorenzen waarbij we langs de Michielsburcht gingen en via de Gader terugkeerden naar St. Lorenzen. Daarna reden we via de Sonnenstrasse van Pfalzen naar Terenten waar we lang genoten van de zon op een terras. We vertrokken uiteindelijk toch te voet naar de aardpyramiden van Terenten. Deze zijn mooi maar die bij Percha vond ik spectaculairder. De bedoeling was om een rondwandeling te maken maar een dreigende wolkenlucht maakte dat we terugkeerden via dezelfde weg. En geen minuut te vroeg want net in de auto barstte een heus onweer los. We keerden dan maar terug naar St. Lorenzen waar we op een terras nog een lekkere ijscoupe aten. Het was blijkbaar gedaan met het goede weer dat we de hele week hadden. Het was een mooie vakantie en wie van natuur en bergen houdt, moet zeker eens naar Zuid-Tirol trekken.  

02-06-09

Oostende voor Anker (31-05-09)

Wat een heerlijk zomerweer was het dit weekend. Naast wandelen was er ook tijd voor een uitstap naar zee. Na enkele uren ontspanning op het strand verkenden we ook de tiende editie van Oostende voor Anker

DSCN9741C

Mooi weer, gevolg: file

DSCN9744B

DSCN9795C

 Een woud van masten

DSCN9755B

De Bernisse, een oude mijnenveger

DSCN9760C

In volle actie

DSCN9794C

19:28 Gepost door Ambigirl in Vakantie | Permalink | Commentaren (1) | Tags: oostende, noordzee, oostende voor anker |  Facebook |

07-09-08

Vakantie Texel (24 - 28 augustus 2008)

Eind augustus ben ik naar het waddeneiland Texel geweest. We hebben er veel gefietst, bezochten het zeehondenopvangcentrum Ecomare, hebben een wadexcursie en een excursie in het natuurgebied De Slufter gedaan en een wandeling in het natuurgebied De Muy en De Geul. Bij deze laatste wandeling hebben we ook lepelaars gezien. We verbleven in hotel Zeerust in De Koog. Dit rustige hotel met heerlijk 3-gangendiner en ontbijt is een aanrader. Foto's kun je vinden door op de foto te klikken.

DSCN1588B

Klik op de foto voor de volledige reeks